Leestijd: < 1 minuut

18:00 – Ik weet dat er buiten mijzelf geen noemenswaardig gevaar bestaat. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar hier in Nederland ben ik gewoon veilig als homoseksuele man. En toch ervaar ik dat ik niet veilig ben → die ervaring zit dus vanbinnen. Ik ben mij aan het verdiepen in het verschil tussen het sympathische en parasympathische zenuwstelsel. En ik word mij bewust dat ik zelf constant voor innerlijke stress, onrust en spanning zorg op de volgende manieren:

• Ik wil constant mentaal weg van mijn innerlijke onrust en stress / uit het lichaam.
• Willen interpreteren, begrijpen, verklaren, oplossen, oorzaak/reden zoeken wat ik vanbinnen waarneem / ervaar (ongemak stress pijn spanning).
• Niet ademhalen.
• Mijzelf onder druk zetten / moeten.
• Hard zijn i.p.v. zacht zijn zonder doelstelling/willen oplossen.
• Dingen doen waar ik geen zin in heb.
• Intern zelfdestructief gedrag: mijzelf haten, schuld geven, controleren, blokkeren.
• Haasten in denken en gedrag → mijzelf onder druk zetten.
• Vluchten van mijzelf.
• Vechten tegen mijzelf.
• Mijzelf vol eten.
• Geloven dat in toekomst oplossing ligt.
• Geloven in primaire afweer houdt slachtofferschap en onveiligheid in stand.
• Als ik geloof in ‘primaire afweer’ geloof ik dat ik extern onveilig ben en daarmee ervaar ik dat ook intern.

Het lichaam heeft zijn eigen wijsheid om te helen. En daarmee weer via het parasympathische zenuwstelsel tot rust te komen. Via het ego zorg ik ervoor dat ik zelf in het sympathische zenuwstelsel blijf hangen, met veel interne onrust, stress en spanning tot gevolg. Ook blijf ik maar ‘uitchecken’ bij mijzelf. Maar er is hoop gelukkig nu ik hier bewust van ben geworden. ~ lzv