17:30 – Het geloven in schuld is een typisch kenmerk van het ego. Het ego gelooft dat er iemand niet alleen verantwoordelijk is voor wat er is gebeurd, maar dat diegene daarvoor veroordeeld en gestraft dient te worden. Er moet boete gedaan worden.
Verantwoordelijk zijn voor iets en/of verantwoordelijkheid dragen is een eigenschap van volwassenen. Kinderen dragen geen verantwoordelijk; hun ouders doen dat. Kinderen leren het concept van oorzaak en gevolg als ze nog jong zijn. Ze doen iets en kijken wat het gevolg is van hun gedrag. Het ego is het centrum van zijn eigen universum en betrekt alles dus op zichzelf, zowel de positieve gevolgen als de negatieve.
De waarheid is dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedrag. En ook het gedrag dat ik in het verleden heb laten zien. Ondanks het feit dat ik mij volledig met een schaduwzijde van het ego heb geïdentificeerd met negatieve consequenties voor mijzelf en/of anderen in het verleden, dan nog ben ik daar verantwoordelijk voor. Ik heb daar toen voor gekozen. Veronderstellen dat ik daar niet verantwoordelijk voor ben, veronderstelt dat ik geen keuze had om mij anders te gedragen. En dat is onzin. Ik kan kiezen op basis van angst of liefde. En die keuze is er altijd (geweest).
Het ego houdt van veroordelen en straffen. En zodra het weet wie ergens voor verantwoordelijk is, wil het die persoon – vanuit angst en controle – aan de schandpaal nagelen (ook al is het zelf de pineut). Het ego is hierin keihard en genadeloos.
Ik heb mijzelf de schuld gegeven van het feit dat mijn vader mij in de steek geeft gelaten. En van het feit dat ik seksueel misbruikt ben. In beide gevallen waren mijn vader en mijn toenmalige voetbaltrainer hier verantwoordelijk voor. En toch gaf ik mijzelf hier de schuld van. Waarom? Omdat ik dan wat aan mijzelf kan verbeteren? Omdat ik daarmee de interne controle houd? Omdat ik niet hoef te voelen wat er op die moment in mij omging? Omdat ik een hekel heb aan mijzelf → omdat het ego een hekel heeft aan het geheel? Omdat dit de makkelijkste optie was om mijn illusie dat de buitenwereld en anderen ‘goed’ en ‘veilig’ zijn in stand te houden? En zo kan ik nog wel even doorgaan…
Het simpele antwoord is: omdat ik de interne en externe controle wilde houden door energieën vanbinnen te blokkeren. Ook al deed ik mijzelf daarmee pijn.
De waarheid is dat oorzaak en gevolg een illusie zijn. De waarheid is ook dat oordeel en veroordeling – en daarmee schuld – niet bestaan. Schuld is onderdeel van de egostaat en heeft geen werkelijkheid daarbuiten.
Stel dat niemand schuldig is en niemand ergens persoonlijk voor verantwoordelijk is. Wat betekent dat dan?
Chaos. En dat iedereen ongestraft allemaal ‘slechte’ dingen kan doen. Dus feitelijk is het geloof in oordeel, veroordeling, straf en schuld een mechanisme om de ‘slechte’ kanten van het ego te beperken en te controleren. Het creëert dus schijnzekerheid en schijnveiligheid in een onzeker bestaan → verklaren en begrijpen van wat er gebeurt, ook al is het een illusie. Zonder schuld kunnen er geen positieve of negatieve ervaringen bestaan; alleen neutrale. En dat is nou precies wat het ego niet wil. Het ego houdt van drama. ~ lzv