12:30 – Het gevoel dat ik iets van mannen wil haat ik in mijzelf. Ik haat het gevoel dat ik contact met mannen wil, dat ik seksueel iets van ze wil, dat ik mij met ze wil verbinden haat ik. Gisteravond voelde ik dat ik nog even op Tinder en Feeld wilde swipen naar mannen (‘inner-weten’), maar blokkeerde de neiging in mijzelf hardhandig. Het roept een gevoel van wanhoop op als ik hiermee doorga en dat is niet fijn. Het gevolg is dat ik daarna veel spanning en stress ervaar en een ‘suikeraanval’ krijg.
Het projecteren van gevaar en dreiging
Ik projecteer mijn slechte ervaringen met mannen (vader die mij heeft verlaten, seksueel misbruik door voetbaltrainer) op nieuwe romantische contacten met mannen. Ik heb dus onbewuste overtuigingen over mannen en hoe die met mij omgaan. En ik probeer mij dus te beschermen voor die toekomstige ervaringen door hiernu mijn ‘inner-weten’ te blokkeren.
Ik laat mij in mijn beslissingen (gedrag) dus leiden wat ik geloof over mannen en hoe die met mij omgaan. En daarin ben ik bang om mijn ‘inner-weten’ en ‘op mijzelf te vertrouwen’. Ik ben gewoon bang om de controle los te laten, want ik ben me ervan bewust dat de ideeën die ik projecteer op mannen (en wat er vervolgens in toekomstig contact gaat gebeuren) gebaseerd is op wat ik geloof en dus onderdeel is van het verleden. Ik creëer dus zelf hiernu gevaar en dreiging, om mijzelf daar vervolgens tegen te ‘beschermen’ en mijn ‘inner-weten’ te blokkeren. En te lijden onder veel spanning, stress en ‘suikeraanvallen’.
Ik voel hiernu wanhoop…
De kunst is dus om het verleden niet mijn beslissingen hiernu te laten beïnvloeden en bepalen. En in het verlengde dus te laten bepalen wie ik ben (slachtoffer) en hoe ik mij voel (slecht, gespannen, gestrest).
Als ik het contact met mannen aanga en mij niet laat leiden door wat ik geloof over mannen (en wat er in toekomstig contact kan gebeuren), dan betekent dat niet dat er geen oude ervaringen in bewustzijn kunnen verschijnen. En ik oude pijn, wanhoop, angst, geblokkeerde energie tegen kan komen in het doorbreken van mijn oude gedrag uit mijn verleden.
Het geloof in het verleden bepaalt…
- Het geloof in het verleden bepaalt wie ik hiernu geloof te zijn (o.a. slachtoffer van mannengeweld en mannenverwaarlozing).
- Het geloof in het verleden bepaalt hoe ik mij hiernu voel (gespannen, gestrest, gefrustreerd met ‘suikeraanvallen’, boos, kwaad).
- Het geloof in het verleden bepaalt mijn gedrag hiernu op een negatieve manier; ik probeer de controle te houden over de dreigende situatie waarin ik geloof te zitten.
Het is dus logisch dat ik mijzelf als persoon/ego probeer te ‘beschermen’ tegen gevaar en dreiging (ook al is het ingebeeld en illusionair).
De oplossing is ‘mijzelf als geheel’ en ‘het inner-weten’ vertrouwen, ook al voel ik geen vertrouwen en komt er bij het doorbreken van het gedragspatroon juist angst, onzekerheid, twijfel, wanhoop, energie vrij. Dit is de enige manier om 1) overtuigingen en ideeën, 2) mijn gevoel van zelf, 3) spanning en stress en 4) zelfdestructief, zelfveroordelend gedrag 5) en daarmee de controle los te laten. ~ lzv
Heel herkenbaar en per toeval helpt de herkenning op dit moment ontzettend. Mijn vader is op jonge leeftijd plotseling overleden in mijn bijzijn en verdere ervaring met emotioneel misbruik van stiefvaders heeft mijn contact met mannen in het huidige moment getekent. Nu ben ik jaren geleden iemand tegengekomen waar ik erg verliefd op ben geworden. Hij schetste de veiligheid en stabiliteit waar mijn innerlijk kind zo erg naar verlangd (en die ik nu voor mezelf aan het creeëren ben). Ik kan never nooit krijgen waar ik als klein meisje recht op had maar ze verlangd er nog wel naar. Dit zorgt bij tijd en weilen voor veel woede, frustratie, verslavende patronen. Stukje bij beetje laagje voor laagje, herken ik steeds wat er gebeurt, en lukt het me steeds iets beter om met haar in gesprek te gaan. Het helpt me om mezelf te vergeven voor waar ik steeds onbewust inschiet (omdat mn innerlijk kind het ook zo graag wil, liefde, veiligheid, geborgenheid, en ja ook intimiteit en seksualiteit). Deze man waar ik het over heb, hebben kort een relatie gehad en sindsdien komt hij in en uit m’n leven. Hij kan niet geven waar ik om vraag, omdat het mijn trauma’s uit het verleden zijn, ik mag hier zelf voor leren zorgen. Neemt niet weg dat als hij er is ik het zo fijn vind, dat ik wel in die patronen schiet. Gister heb ik hem weer gesproken na een lange tijd van stilte (we hadden elkaar geblokkeerd, omdat ook hij zijn trauma’s omtrent zijn suicidale moeder op mij projecteerd, hij zich daardoor niet kan openstellen, maar ook net als ik hoop dat ik hem ga geven wat ie zo gemist heeft). Hij stuurde mij een mailtje, en van het 1 kwam het ander en zaten we weer 3 uur te bellen. En wat voelt dat dan goed van beide kanten. Dingen kunnen uitspreken, zelf verantwoordelijkheid nemen, eerlijk zijn over wat er niet goed gaat en wat er zeer doet. Vergeving, compassie. Dus jaaa innerlijk kindje weer blij. Wilden elkaar zien, en jahoor dan beginnen de patronen weer. Nu dus weer afgesproken om elkaar weer met rust te laten. Machteloosheid, hij vind het moeilijk om dat bij mij te zien, en ik bij hem. Oooohh wat was ik voorheen boos op hem, alles was zijn schuld. Nu weet ik beter. Ik weet dat ik verder mag bouwen aan het fundament voor mezelf (huis, stabiel inkomen, emotionele veiligheid, grenzen leren aangeven, er zijn voor mezelf). En dat lukt ook stukje bij beetje. Ik herken wat je zegt over vertrouwen. Die angst en patronen die daarmee samenhangen gaan al zo ver terug en liggen zo diep. Ik wilde je zeggen dat je het mag behandelen als een gewond kind dat liefde en zachtheid nodig heeft. En dat niemand anders dat aan jou kan geven dan jij. En das echt makkelijker gezegd dan gedaan, dat besef ik me ook. Verder wil ik je bedanken voor je open schrijven en dat ik ook mijn verhaal kwijt kan. Het is vaak een eenzaam proces, en het is fijn om te weten dat ik hier niet alleen in ben. Ookal is de vorm en de patronen anders, de basis ligt denk ik bij hetzelfde. Behoefte aan verbinding, wat een menselijk iets is, daarom blijft het zich aandienen.
Liefs en sterkte
Fabiënne
Hoi Fabiënne,
Dankjewel voor je verhaal en je bemoedigende woorden aan het einde. Die raken mij. Ik ervaar het ook makkelijker gezegd dan gedaan, vooral omdat ik inzie dat ik jarenlang aan ‘spiritual bypassing’ heb gedaan: het vermijden en ontkennen van de emotionele problemen die ik heb verdrongen door allerlei ‘wijsheden’ uit de spiritualiteit te geloven (zoals ‘er is niets mis met mij’, ‘er is geen probleem’ en ‘ik heb niets nodig hiernu’), terwijl mijn emotionele ervaring totaal anders is.
Om heel eerlijk te zijn ben ik ook wel een beetje klaar met het leven. En het voelt goed om daar open en eerlijk over te zijn naar de mensen in mijn directe omgeving. Ik kan wel geloven in reïncarnatie en dat ik hier ben om lessen te leren, maar ik ben hier niet om mijn hele leven te (leren) lijden. Ik heb geen boodschap aan al die spirituele onzin (wat zo zie ik het inmiddels).
Zelfacceptatie en keuzes maken onafhankelijk van het verleden dat ik voel, geloof en ervaar. Dat vind ik zo verschrikkelijk moeilijk. Dat betekent dat ik op iets anders moet vertrouwen, maar om eerlijk te zijn heb ik geen idee wat. Een vriend van mij noemt het ‘inner-weten’ of intuïtie (iets gangbaarder), maar het laat zich heel moeilijk vatten in mijn persoonlijke ervaring. Zoals je al eerder zei: het is makkelijker gezegd dan gedaan 😉
Thanks voor je reactie,
Ik herken ook momenten van niet meer verder willen. De leegte voelt dan zo intens en m’n gedachten die constant oplossingen proberen te vinden voor die leegte, dan komt er angst en uiteindelijk wanhoop omdat ik uiteindelijk besef dat die angstaanjagende leegte niet te vullen is. Het enige wat ik dan nog kan doen is stoppen met vechten en voelen wat er te voelen valt, ademhaling na ademhaling, moment tot moment. En inderdaad dat vertrouwen weer vinden, accepteren dat ik voel wat ik op dat moment voel en denk. En mezelf vergeven…. Dan voelt het weer wat lichter. Ik probeer dag voor dag door te gaan, en steeds met mijn blik op dat dit alles een grotere betekenis heeft en dat ik verbonden ben, ik meetel en meespeel in het grote spel van de liefde. Ik moet mezelf hier keer op keer weer op richten, die keus maak ik ookal lukt dat niet altijd. Ik krijg altijd weer de kans om hem opnieuw te maken. En hoe het allemaal werkt ik weet t niet, en zal het denk ook nooit weten. Wat ik ook voel, wat ik ook denk, het is ergens goed voor en verdient liefde.
Liefs Fabiënne