11:30 – Ik voel me echt een loser en ik ben ontzettend boos op mijzelf. Ik haat mijzelf. De afgelopen weken ben ik ontzettend goed bezig geweest. Ik heb een aantal brieven geschreven aan mijn overleden vader en deze samen met een broeder ceremonieel uitgesproken en verbrand op de plek waar hij gecremeerd is. Verder heb ik deelgenomen aan een schitterend, emotioneel intens en fysiek zwaar initiatieweekend voor mannen van de ManKind Project (MKP). Na dit weekend was ik nog steeds boos op mijn vader, maar heb ik hem wel kunnen vergeven voor wat hij mij heeft aangedaan. Dat was een belangrijke stap voor mij.
En nu zit ik hier op de bank. Helemaal gespannen, boos, gefrustreerd en verdrietig om wat er gisteren op werk is gebeurd. Ik ben zo klaar met dat gelul dat het verleden een illusie is, al die bullshit op Internet hoe je kunt helen en hoe niet, al die cursussen voor persoonlijke ontwikkeling, al die ongevraagde tips en adviezen van mensen die het beter weten, die weten wat ik nou zou hebben om tot klaarheid te komen. Ik ben er godverdomme helemaal klaar mee, want ik lijd. Ik lijd ontzettend veel pijn en gisteren had ik weer een verschrikkelijke kutdag op werk.
Afweermechanismen herkennen
Ik hecht veel waarde en ik heb veel vertrouwen in Past Reality Integration (PRI) van Ingeborg Bosch. Ik ben goed in observeren en ik kan makkelijk herkennen wanneer ik in een afweer zit, maar de afweer omkeren en de oude pijn (indien aanwezig) toelaten in het volwassen bewustzijn lukt mij ook regelmatig niet. Zo ook gisteren.
Eén van de situatie waar ik ontzettend veel moeite mee heb is als collega’s muziek te hard aanzetten in de hal waar wij samenwerken. Ik voel dan een frustratie en boosheid opkomen die niet adequaat en productief is in die situatie. Ik kom terecht in mijn kind-bewustzijn en ik ervaar dat ik makkelijk onvriendelijk en conflicterend gedrag kan laten zien. Ik heb al zo vaak gevraagd om de muziek zachter te zetten en dat gebeurt ook eigenlijk altijd wel, maar vanbinnen kook ik elke keer weer van woede als het gebeurt. Harde muziek raakt mij diep, omdat ik mij er moeilijk aan kan onttrekken in een werksituatie. Ik schiet direct in de ‘primaire afweer’: ‘ik ben niet belangrijk’, ‘ze houden niet van mij’, ‘ik doe er niet toe’, ‘niemand geeft om mij’, ‘niemand houdt rekening met mij’.
Slachtoffer van mijn eigen afweermechanisme
Ik voel me ook echt slachtoffer van mijn eigen afweermechanisme. Sommige afweren ben ik al jaren mee bezig en vind ik zo moeilijk om de code van te kraken (zoals die van te harde muziek in werksituatie). Dat drijft mij echt tot wanhoop en als ik zoals gisteren emotioneel getriggerd ben, lukt het mij niet om uit de afweer te komen. Hierdoor heb ik de hele avond in de afweer gezeten. Dat vind ik godverdomme zo oneerlijk van het afweermechanisme. Ik vind het echt zo oneerlijk wat ik allemaal moet meemaken, ervaren en oplossen. Ik moet voor mijn gevoel zo veel werk verzetten en zo diep gaan, er lijkt geen einde aan te komen. Het is echt ondraaglijk als ik zo lang in zo’n intense afweer zit. Dat kan ik niet meer dragen. Misschien had ik mij ziek moeten melden en naar huis moeten gaan. Misschien had ik moeten proberen om de afweer om te keren op de WC, waar ik mij niet vrij voel om te huilen en mijzelf te uiten. Tegelijkertijd ben ik bang om weer te gaan werken vandaag, omdat waarschijnlijk weer dezelfde situatie zal voordoen en ik hier eigenlijk geen stap verder in kom. Ik ben radeloos en ik weet niet wat ik moet doen. Ik zie het echt niet meer zitten. Ander werk zoeken? Waarschijnlijk kom ik daar weer andere soortgelijke situaties tegen.
Ben ik dan de enige die zo extreem in de afweer terecht kan komen? Het lijkt alsof andere mensen nergens last van hebben. Natuurlijk zie ik de extreme gevallen wel, maar we zijn als menselijke soort ontzettend goed in het verbergen van de gevolgen van afweer. Verdringing en ontkenning van het ego → angst voor afwijzing? En ook schaamte natuurlijk. Het liefst zou ik op mijn werk in elkaar zakken en gewoon gaan huilen en ‘niemand houdt van mij’ en ‘niemand houdt rekening met mij’ toelaten op gevoelsniveau.
Ik heb zo sterk het gevoel dat ik er niet toe doe, dat ik niet belangrijk ben, dat niemand van mij houdt, dat niemand om mij geeft, dat anderen geen rekening met mij houden, waarbij mijn kernovertuiging is dat ik niet mag bestaan. Ik mag er niet zijn. En ik ben zo boos op mijn vader en moeder die mij emotioneel zo verwaarloosd hebben, dat ik nu nog steeds zo aan het worstelen ben met al die shit (ik ben inmiddels 41 jaar en hier al 15 jaar mee bezig!). Het psychologisch afweermechanisme werkt feilloos, maar het maakt mij helemaal kapot. Het zorgt voor extreem veel lichamelijke spanning en het drijft mij tot wanhoop, tot diepe wanhoop hoe ik ooit tot een soort berusting in mijzelf kom en het verleden kan accepteren voor wat het is geweest zonder de last ervan hiernu in het heden bij mij te dragen.
Waar zit de diepe wanhoop hem dan in voor mij?
Waar zit de diepe wanhoop hem dan in voor mij? In onder ogen komen hoe erg de emotionele verwaarlozing was in mijn jeugd door mijn vader en moeder. En hoe verstrekkend de gevolgen daarvan waren/zijn tot op de dag van vandaag.
Wat ik hiernu ervaar is het verleden. Ik zit er nu middenin.
Ik weet (op rationeel niveau) dat er in mijn jeugd echt flink wat dingen mis zijn gegaan, maar welke impact dat heeft gehad op emotioneel niveau (de emotionele verwaarlozing), dat heb ik nog niet helemaal toe kunnen laten en kunnen overzien. De mooie ervaringen uit mijn jeugd kan ik mij goed herinneren, maar de diepe emotionele wanhoop, ontwrichting, eenzaamheid en ongelukkig zijn heb ik nog niet toe kunnen laten.
En wat heeft de rationele constatering of conclusie dat ik emotioneel verwaarloosd ben voor betekenis als ik die nooit heb kunnen toelaten én voelen? Helemaal, helemaal geen.
Ik merk ook echt dat ik zo klaar ben met dat gelul dat het verleden een illusie is. Wie dat tegen mij zegt val ik persoonlijk aan en draai ik zijn nek om. Hou toch op man. Wat een gelul. Is mijn verleden dan zo veel erger dan andere mensen? Nee, ik kan zien dat er mensen rondlopen die ogenschijnlijk meer te verduren hebben gehad dan ik. Wat ik wel weet is dat mijn karakter en type kind (verlegen, teruggetrokken) mij niet geholpen heeft om met de lastige omstandigheden en situaties in het verleden om te gaan.
Ik ga zo wel even op mijn nieuw aangekochte bokszak slaan om wat energie te ventileren. ~ lzv