10:30 – Ik wil het ego straffen voor het feit dat het mij zo verschrikkelijk veel pijn doet. En dat al meer dan 30 jaar. Het ego is zo gemeen, manipulatief, hard, meedogenloos en sneaky. En het geeft constant hoop door mij steevast de verkeerde kant op te sturen met gedachten en de bron van alle pijn en lijden niet aan te pakken. Ik heb zo’n verschrikkelijke hekel aan het mechanisme dat mij al meer dan 30 jaar saboteert, misleidt, manipuleert en zelfdestructief is. Ik haat het ego tot in zijn kern. Bah.
De keerzijde van het verhaal is dat ik mijzelf hierboven beschrijf. Ik kan het ego wel de schuld geven van alle spanning, stress, pijn en ellende die het veroorzaakt, maar dat doe ik natuurlijk allemaal zelf. Ik ben verantwoordelijk voor mijn interne en externe keuzes en mijn gedrag hiernu. Ik ben niet verantwoordelijk voor het ontstaan van het ego en hoe zich dat door mijn jeugd gevormd heeft. Daar zijn mijn ouders en J. (voormalig pedofiel) verantwoordelijk voor.
Het moeilijke aan dit hele verhaal is dat mijn ego complex is. Althans was. En nog steeds veel weerstand biedt tegen zijn eigen ontmanteling. Het ego blijft vechten en weerstand bieden. En die eigenschap haat ik tot in de kern van mijn wezen. Ik vind het diep oneerlijk dat ik 30 jaar lang epische gevechten in mijzelf aan het uitvechten ben, terwijl J. een taakstraf heeft gekregen van 240 uur voor vijf jaar seksueel misbruik. In zo’n land leven wij.
Schuld is het centrale thema waar ik nu mee worstel. En het heeft mij meer dan 30 jaar gekost om hiermee in contact te komen, ondanks dat ik rationeel allang wist dat ik niet verantwoordelijk was voor het seksueel misbruik. Op gevoelsniveau geloof ik iets heel anders en dat heb ik diep in mijzelf weggestopt toen het allereerste misbruik begon. ~ lzv