17:30 – In mijn vorige bericht ‘De welgemeende vriend bleek een dubbele agenda te hebben’, beschrijf ik het bestaan van een innerlijke stem waar ik de afgelopen jaren veel innerlijke gesprekken mee heb gevoerd. Dit zijn niet het type gesprekken die ik als ‘normaal’ zou bestempelen. Het zijn interne dialogen waarbij de innerlijke stem de rol van therapeut of begeleider heeft en ik die van cliënt.
In deze werkvorm stelt de innerlijke stem vragen over situaties uit het verleden, maar geeft zelf nooit het ‘goede’ antwoord. Ik dien zelf te beseffen en te (door)voelen wat ik als kind / tiener niet wilde en/of durfde te voelen. Verder ervaar ik dat de innerlijke stem een bepaalde wijsheid en autoriteit heeft in ons contact. Het doel van de innerlijke stem is mij via vragen terugbrengen naar het kindbewustzijn dat door een muur van verdringing en ontkenning van het volwassen bewustzijn is gescheiden. Volgens de theorie van Ingeborg Bosch vormen het kindbewustzijn, de muur van ontkenning en het volwassen-bewustzijn samen het bewustzijn.
Het gecontroleerd (door)voelen van het verleden
Afgelopen maandag, op tweede paasdag tijdens een wandeling in de Baarnse bossen, had ik een aantal uren een intern gesprek met de innerlijke stem. In de kern pas ik ‘Past Reality Integration’ (PRI) van Ingeborg Bosch met behulp van de innerlijke stem al lopend toe. Het verschijnen van de innerlijke stem in bewustzijn zorgt ervoor dat ik mijzelf eraan kan overgeven en minder snel in de afweer schiet. Via de vragen van de innerlijke stem kom ik terug in het kindbewustzijn en ervaar ik oude angsten, oude pijnen, oude (onvervulde) behoeften en de oude werkelijkheid die erbij hoort in het hiernu. Ik ervaar, besef en doorvoel het verleden hiernu op gecontroleerde wijze (via begeleiding van de innerlijke stem).
‘Ik geloof dat deze interne gesprekken met de innerlijke stem nut hebben. Ik geloof dat ik daarmee vooruitgang boek in het loslaten van het verleden’ → is dat waar?
Het ervaren en (door)voelen van oude pijn en oude behoeften uit het verleden komt nooit een einde aan, omdat de basisovertuigingen en afweren intact blijven:
- De interne belevingswereld (wat ik voel, ervaar en waarneem) heeft betekenis → het ego gelooft dat het energetisch lichaam onderdeel is van de persoon en iets over hem zegt. De waarheid is: wat ik voel en ervaar is het verleden en heeft niets met hiernu en ‘mij als geheel’ te maken. Het energetisch lichaam is het resultaat van wat het ego gelooft (wereldbeeld en zelfbeeld) + alle verdrongen en ontkende oude gevoelens in de vorm van het angst- en pijnlichaam dat eraan ten grondslag ligt.
- ‘Ik voel een probleem, er is een probleem’ → het ego wil het interne probleem oplossen. De waarheid is: er is niets verkeerd en dus geen probleem.
- Wat ik intern voel en ervaar heeft geen reden/oorzaak → het ego is de creator van het angst-, pijn- en het energetisch lichaam. Het egomechanisme is de reden/oorzaak én niet de oplossing om het angst-, pijn- en energetisch lichaam los te laten. De waarheid is: niets heeft intern betekenis, er is niets en er bestaat niets buiten hiernu (het verleden en de toekomst zijn een illusie).
- Alle verhalen, gedachten, overtuigingen, concepten en ideeën vormen samen het verleden (en de toekomst). Het is allemaal geloof en alle geloof is onwaar. Alle geloof is onwaar; er bestaat geen uitzondering op. Hoe bijzonder, fijn, betekenisvol, waardevol, geweldig, etc. iets ook voelt en ervaren wordt, het is en blijft een illusie.
Het enige argument wat ik kan bedenken waarom de interne gesprekken met de innerlijke stem nut hebben, is dat de totale interne afweer (lees: totale weerstand) richting mijzelf de afgelopen jaren flink is verminderd. Het beseffen en doorvoelen van oude pijn zorgt dus wel degelijk voor het verminderen – en misschien zelfs oplossen? – van interne afweermechanismen. Alleen, wanneer heb ik dan het punt bereikt dat ik het verleden in zijn geheel zou kunnen doorzien en loslaten? Aan welke voorwaarde zou ik moeten voldoen om dat te kunnen?
Het tegenargument is namelijk dat er nooit een einde aan PRI komt (dat zegt Ingeborg Bosch zelf en dat zie ik ook bij de ouderen in de MKP mannengemeenschap). Er komt nooit een einde aan het beseffen en doorvoelen van oude pijnen en angsten, omdat het ego er belang bij heeft dat het verleden blijft bestaan. Het verleden is onderdeel van de identiteit. Het angst- en pijnlichaam (hoe groot of klein ook) zijn onderdeel van de identiteit van de persoon die ik geloof te zijn. Het ego wil mij beschermen tegen het angst- en pijnlichaam en zal er dus alles aan doen om de interne controle te houden; het ego zal er alles aan doen om het verleden intern voort te laten bestaan. Het ego vecht voor wat het waard is om het interne verleden intact te houden, zelfs als het daarvoor afweren op dient te geven om oude pijn te doorvoelen. Het ego is bereid om alles te doen, zolang het maar 1) de controle houdt, 2) niet doodgaat en 3) het interne verleden – in kleinere vorm – voort blijft bestaan.
Wie of wat is nou die innerlijke gesprekspartner?
De innerlijke gesprekspartner ervaar ik als een entiteit die autoriteit en wijsheid bezit. En die de juiste vragen stelt om bij oude pijnen, oude behoeften en oude werkelijkheden (= samen het kindbewustzijn) terecht te komen. In deze dynamiek heeft de innerlijke gesprekspartner de leiding en daar geef ik me dan over, zodat de afweren (bijna) niet geactiveerd worden en ik in staat ben om te beseffen hoe ik mij vroeger voelde in bepaalde situaties en omstandigheden. In deze dynamiek moet ik wel echt moeite doen om te beseffen hoe situaties vroeger voor mij zijn geweest. Vragen die bij mij opkomen:
- Is de innerlijke stem onderdeel van het ego en zijn controlemechanisme?
- Is de innerlijke stem een metafysisch wezen?
- Is de innerlijke stem de stem van ‘het geheel’ en ben ik die dus zelf?
Op basis van welke criteria kan ik antwoord geven op deze vragen?
- Wat is de intentie van de innerlijke stem?
- Handelt de innerlijke stem op basis van angst of liefde?
- Heeft de innerlijke stem wat nodig?
De antwoorden:
- De intentie van de innerlijke stem is mij helpen oude werkelijkheden (incl. oude pijnen en oude behoeften) te beseffen en te (door)voelen. Anders gezegd, de intentie van de innerlijke stem is mij helpen de waarheid van verdrongen en ontkende ervaringen onder ogen te zien.
- Ik weet niet of de innerlijke stem handelt op basis van liefde of angst. Het zou kunnen dat ik die innerlijke stem zelf creëer als ego, om zo de controle over het verleden, de identiteit en de persoon te houden. In dat geval handelt de innerlijke stem vanuit angst.
- Op tweede paasdag leek ik in een afhankelijkheidsrelatie met de innerlijke stem te zitten, omdat ik niet meer los kon komen uit die dynamiek. Het leek alsof ik als ego en de innerlijke stem beiden de controle niet los wilden laten.
Conclusie: op basis van de antwoorden die ik hier heb gegeven, concludeer ik dat de innerlijke stem een positief en helpend onderdeel is van het ego. Dit veronderstelt dat er een deel is van het ego die in staat is om zijn eigen afweren te omzeilen via een interne dialoog als begeleider en cliënt. En daarmee ook in staat is een deel van de afweren te laten oplossen. Ik heb het ego altijd als zeer negatief ervaren en dit zou betekenen dat het ego ook goede positieve kanten heeft om een beter persoon te worden. Het ego kan zichzelf dan op een positieve manier helpen zijn eigen afweren te verminderen. Dit gaat echter nog steeds vanuit angst en controle, en daarmee zal het verleden in zijn geheel niet losgelaten kunnen worden. Dat gaat namelijk in tegen de aard van het ego; hoe positief ingesteld het ego ook is, het zal proberen zichzelf intact te houden. ~ lzv