14:00 – Sinds afgelopen dinsdag voel ik mij al ontzettend kut. Ik ben flink uit het veld geslagen door het feit dat ik mijn pas opgehaalde tweedehands hoekbank met een tapijtreiniger heb schoongemaakt. Afgelopen dinsdag had ik bij Karwei een tapijtreiniger gehuurd om 11 m2 textiel van mijn hoekbank schoon te maken. Ik had de bank nog niet goed gestofzuigd nadat ik deze had gekocht. Daar was ik een uur intensief mee bezig.
Na de lunch begon ik met het reinigen van de stof van de hoekbank. Ik gebruikte daarvoor HG tapijt- en bekledingsreiniger. Ik heb schoonmaakmiddel niet op een niet-zichtbare plek getest. Enerzijds omdat ik al achter liep op mijn eigen schema – ik had de tapijtreiniger voor 1 dag gehuurd – en omdat het drogen 12-24 uur zou drogen.
Ik moet zeggen dat het eindresultaat qua vlekverwijdering erg goed is. De vlekken die erin zaten heeft het schoonmaakmiddel er grotendeels uitgehaald. Wat een stuk minder is, is dat de bank valer geworden. Of anders gezegd, het lijkt erop dat samen met het vuil ook wat kleurstof uit de bekleding van de bank is verdwenen. En daar baal ik ontzettend van. Ik heb deze mooie bank voor een hele zachte prijs over kunnen nemen. En nu heb ik de bank zelf verneukt.
Ik kan moeilijk met teleurstelling omgaan
Ik merk dat ik amper naar de bank kan kijken nu, omdat ik dan geconfronteerd word met mijn eigen fout (ik had het schoonmaakmiddel even moeten testen eerst). Ik kan niets meer doen aan deze realiteit en toch blijf ik mijzelf de schuld geven en veroordelen. En val ik terug in een staat van slachtofferschap. Mijn favoriete kutgevoel.
Ik merk dat ik het zo moeilijk vind om mijzelf hier niet de schuld van te geven. Ik heb er niets aan en ik kan de realiteit niet veranderen (wel mijn eigen werkelijkheid bedenk ik me net 🙂 ), en toch blijf ik mijzelf de schuld geven.
Als ik eerlijk ben, dan ben ik heel erg teleurgesteld in het eindresultaat. Ik had gehoopt dat de bank er fantastisch uit zou komen te zien. En dat is niet gelukt. En daar heb ik zelf een aandeel in omdat ik te gehaast en wat onbezonnen te werk ging (zo van het komt wel goed). Ik heb eerder een keer een mooie GAP-jas gewassen die ook vaal uit de wasmachine is gekomen. Daar was ik toen ook al teleurgesteld over en dat was een belangrijke les toen. Altijd eerst testen en voorzichtig zijn met schoonmaakmiddelen. Nu heb ik een mooie 4 jaar oude bank van € 2.050,- mogelijk minder mooi gemaakt dan deze was.
Mijzelf de schuld geven als afweermechanisme
Mijzelf de schuld geven voor dingen die niet zo uitpakken als ik graag had gewild/verwacht, is een strategie zodat ik geen interne teleurstelling, verdriet en/of falen hoef te voelen. Het idee dat ik verantwoordelijk was of betrokken was bij een negatief resultaat vind ik moeilijk om te dragen. Dat vreet binnen aan me en dan voel ik mij enorm tekortschieten en verantwoordelijk. En ik geloof dat ik dat niet kan dragen.
Mijzelf de schuld geven voor dingen waar ik bij betrokken ben en/of verantwoordelijk voor ben is een afweermechanisme. Als ik mijzelf aanval, dan hoef ik mijn gevoel van tekortschieten, mijn gevoel van gebrekkigheid en mijn gevoel van falen niet te voelen. Mijzelf de schuld geven is makkelijker om te doen en het gevoel van schuld makkelijker te dragen. Ik ben dan mijn eigen veroordeler, wat een gevoel van macht/kracht geeft. En de illusie van valse hoop: als ik (maar) verander, dan kan ik er wat aan doen.
De waarheid is dat door mijzelf de schuld te geven, ik de controle over mijzelf, mijn gevoelens en de situatie houd, en voor mijzelf de illusie creëer dat het niet meer zal gebeuren door energie te blokkeren.
Het ego weet niet wat Liefde is
Als ik heel eerlijk ben, dan weet ik niet of ik het kleurverschil van de bank had kunnen voorkomen. Dan had ik het schoonmaakmiddel moeten testen op de achterkant van de bank, het moeten uitzuigen met de tapijtreiniger en 12-24 uur moeten wachten. Dat is wel erg veel gevraagd. Misschien had ik beter vooronderzoek kunnen doen en Trendhopper even kunnen benaderen wat een goed schoonmaakmiddel is.
Eigenlijk word ik via de schoongemaakte niet-perfecte bank nu geconfronteerd met mijn eigen imperfectie. Ik maak fouten en die hebben consequenties in de realiteit. De spiegel dat ik niet perfect ben vind ik moeilijk om in te kijken en het gevoel ervan te dragen. De overtuiging dat ik niet goed genoeg ben voor de liefde van mijn vader lijkt hiermee te maken → als ik maar perfect ben, dan ben ik zijn liefde wel waard (= ‘valse hoop’-afweer en illusie).
De waarheid is dat er geen voorwaarden voor liefde bestaan, omdat de waarheid – en daarmee de Liefde – door niets wordt begrensd. Niemand kan mij de ervaring van liefde schenken, behalve ikzelf. Natuurlijk kan ik wel tijdelijk een gevoel van liefde of verliefdheid ervaren met een leuke man, maar dat is geen duurzame ervaring en oplossing.
Het ego kent oordelen, veroordelen, schuld geven, afwijzen, verzetten tegen, weerstand bieden, blokkeren en toelaten, intern controle vasthouden. Het ego weet niet wat Liefde is, omdat het de aard van de realiteit is en die wijst het ego af. En vanuit deze Liefde- en zelfafwijzing gaat het ego in de externe wereld op zoek naar zijn idee van liefde, bevestiging, erkenning en genegenheid.
Het ego zoekt naar liefde en kan het maar moeilijk vinden. Het liefdeloze bestaan van het ego moet worden opgevuld middels het ervaren van liefde via anderen. Niet door zelf liefde te geven, nee het ego wil als volwassene nog steeds liefde ontvangen zoals het als kind heeft gedaan. En dat werkt niet.
Als volwassene kan ik alleen liefde ervaren door liefde te geven. En om liefde te kunnen geven zal ik (eerst) mijzelf moeten accepteren om daar toegang toe te hebben. Liefde geven vanuit een staat van zelfafwijzing werkt niet. ~ lzv