14:00 – Ik geloof dat ik geen goed (zelf)onderzoek kan doen. En dat is ook wat ik ervaar. Ik geloof dat ik op de één of andere manier cognitief beperkt ben in het belichten van een onderzoeksvraag vanuit verschillende perspectieven. En dat ik niet goed weet waar ik allemaal naar dien te kijken en welke informatie ik dien te verzamelen, om uiteindelijk een goed antwoord te kunnen geven op de onderzoeksvraag.
Mijn vriend Edwin heeft een echte onderzoeksgeest en vindt het heerlijk om zich bezig te houden met wetenschappelijke artikelen en documentaires. Ook lijkt hij scherper te zijn op wat andere mensen zeggen en hij trekt beweringen en conclusies van anderen makkelijk in twijfel op basis aangehaalde onderzoeken of simpele logica. Ik benijd zijn cognitieve vermogen en vraag me af of ik hierin beperkt ben?
Ik heb een universitaire studie algemene economie gedaan en afgerond. En tijdens de studie heb ik ook flink wat onderzoeksmethodologie gehad en ik ben daar met vlag en wimpel voor geslaagd. Alleen op basis hiervan concludeer ik dat er niets met mijn cognitieve vermogen mis is.
In boeken en YouTube video’s over trauma heb ik wel eens gezien dat trauma het cognitief vermogen aanzienlijk kan beïnvloeden. Op de vraag “Beïnvloedt trauma het cognitief vermogen?” geeft Gemini het volgende antwoord:
“Ernstige of langdurige traumatische ervaringen kunnen leiden tot structurele en functionele veranderingen in de hersenen, wat resulteert in problemen met geheugen, concentratie, informatieverwerking en executieve functies (zoals plannen en beslissen).
Hier zijn de belangrijkste cognitieve effecten van trauma:
Verstoord geheugen en concentratie: trauma, met name jeugdtrauma, wordt geassocieerd met een tragere informatieverwerkingssnelheid, slechter geheugen en een verminderd concentratievermogen. Fragmentarische of intrusieve herinneringen (flashbacks) kunnen het dagelijks denken verstoren.
Verminderde executieve functies: trauma kan de prefrontale cortex beïnvloeden, het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor planning, impulsbeheersing en probleemoplossing. Dit resulteert vaak in cognitieve starheid en moeite met het aanpassen aan nieuwe situaties.
Structurele hersenveranderingen: chronisch trauma kan leiden tot een vergroting van de amygdala (verhoogde angstrespons) en een verkleining van de hippocampus (cruciaal voor geheugen).
Cognitieve vertekeningen (denkfouten): het brein ontwikkelt beschermingsmechanismen na trauma, die kunnen leiden tot disfunctionele denkpatronen. Denk hierbij aan het constante gevoel in gevaar te zijn, of de overtuiging dat men verantwoordelijk is voor negatieve gebeurtenissen.
Effect op IQ: onderzoek wijst uit dat blootstelling aan jeugdtrauma geassocieerd kan worden met een daling in het IQ, soms tot wel 5 punten.
‘Brain fog’: mensen die trauma hebben meegemaakt, ervaren vaak een gevoel van ‘brain fog’ (hersenmist), waardoor het moeilijk is om gefocust te blijven op taken.”
De laatste beschrijving van ‘brain fog’ herken ik mijzelf enorm in. Zelfs als ik helemaal ga zitten voor een onderzoeksvraag in een rustige ruimte, dan nog lijkt het alsof mijn prefrontale cortex niet optimaal functioneert. Ik ervaar druk in het midden van mijn voorhoofd en een gebrek aan focus.
Ik zou de bovenstaande opsomming van kenmerken als ‘bewijs’ kunnen gebruiken dat ik minder goed (zelf)onderzoek kan doen omdat ik een geschiedenis heb van seksueel misbruik. Ik wil niet voorbarig zijn met mijn conclusies en ik denk graag positief, dus laat ik met name het ‘brain fog’ symptoom verder onderzoeken.
Zou het kunnen dat het vasthouden van het seksueel misbruiktrauma op cognitief niveau – en indirect ook het angst- en pijnlichaam op emotioneel niveau – ervoor kunnen zorgen dat mijn zenuwstelsel niet tot rust komt? En het sympathische zenuwstelsel constant actief blijft, waardoor ik constant een gevoel van stress, actie en/of ‘vechten-of-vluchten’ ervaar?
Constant geloven dat ik slachtoffer ben van een seksueel misbruiktrauma is uitputtend en zorgt ervoor dat het lichaam en zenuwstelsel niet tot rust komt. Daarnaast zoek ik constant naar een oplossing, probeer ik het angst- en pijnlichaam los te laten en iets te voelen, wat alleen maar zorgt voor meer interne stress en spanning.
Op YouTube ben ik geabonneerd op het kanaal van Maggie Sterling die veel kennis en inzichten deelt over het reguleren van het zenuwstelsel. Ik geloofde dat ik wel wist waar zij het over had, maar ik vermoed dat ik toch iets te voorbarig was met mijn conclusie. Ik ga mij in haar video’s verdiepen. ~ lzv