13:30 – Afgelopen zaterdag ben ik naar het feestje Gardens of Babylon geweest bij Thuishaven in Amsterdam. Ik heb die dag 2 xtc-pillen geslikt en daar moet ik vandaag (maandag) nog steeds van bijkomen. Ik merk dat ik mijzelf zielig vind, ik heb zelfmedelijden en ik zit vooral in de ‘ik kan het niet’-modus (‘primaire afweer’).
Ik vind het moeilijk om mij slecht te voelen als ik flink ziek ben of een drank- of xtc-kater heb. Ook nu probeert het egomechanisme mij te beschermen tegen pijn, waardoor ik flink in de afweer schiet.
De realiteit is dat ik mij niet top voel, ik een knoop in mijn buik heb en ik het lastig vind om op taken te focussen nu. Ik heb gewoon geen zin om iets te doen, behalve op de bank of in bed liggen en films kijken (al kan ik me daar ook nog slechter door voelen, omdat ik geloof dat ik wel iets productiefs zou moeten doen op deze maandag).
Ik zal dit kater achtbaanritje gewoon even uit moeten zitten vandaag en morgen verwacht ik. Het is niet anders.
Afweren richting mannen en vrouwen
De afgelopen dagen ben ik ook veel met mensen opgetrokken. Ik werd me bewust van veel pleasegedrag naar vrouwen (‘valse hoop’-afweer) en afstandelijk gedrag naar mannen (‘valse macht’-afweer). In beide gevallen probeert het egomechanisme mij te beschermen tegen (oude) pijn. In beide gevallen geloof ik dat ik hun liefde en waardering niet waard ben zoals ik ben. En dus ga ik iemand anders proberen te zijn. Kan ik iets aan dit gedrag doen? Ja, bewust zijn van de angst voor afwijzing en die proberen te omarmen met een gevoel van ‘ik ben veilig’. Ik betrek het gedrag van vrouwen en mannen nog steeds op mijzelf, en hiermee houd ik mijn negatieve – niet zo extreem meer als vroeger – in stand.
Wat mij ook opvalt is dat ik geloof dat ik de waarheid niet kan vinden. Dat het mij niet gaat lukken (‘primaire afweer’). Dat ik niet uitgerust ben met de vaardigheid of intelligentie om die leidraad te volgen. Ik merk namelijk dat ik constant verzand in oud afweergedrag en dat ik eigenlijk blijf hangen in de PRI-fase. Hier word ik verdrietig van en voel ik mij machteloos door. Alsof het beschermings- en egomechanisme sterker is dan ik (‘primaire afweer’). De waarheid is natuurlijk dat ik mijzelf dit zelf aandoe; ik ben het egomechanisme en ik ben me er niet bewust van hoe ik mijzelf elke keer zo hard behandel (dat gaat zo snel, onbewust en automatisch, en dan zit ik weer in de machteloze slachtofferrol).
Ik verlang zo naar mijzelf zijn. Om eens geen interne spanning, stress en pijn te voelen. Om gewoon rust en acceptatie en heelheid te voelen. En ik weet niet of het me gaat lukken. Ik voel me zo verdomd machteloos tegenover het egomechanisme. Er lijkt geen einde aan te komen… ~ lzv