23:30 – Ik ben vandaag begonnen met het lezen van mijn dagboek vanaf juli 2018. Mijn doel is om oude vergeten inzichten opnieuw te herinneren en daar mijn voordeel mee te doen. Ik ben er al een aantal tegengekomen op de eerste achttien pagina’s die ik hieronder kort zal bespreken.
Stel de juiste vraag en herhaal
Ik realiseerde me vandaag een aantal belangrijke dingen. Ten eerste kan ik oneindig blijven zoeken in het verleden of de toekomst of op metafysisch niveau, etc. als ik niet de juiste vraag stel. Het stellen van de juiste vraag is datgene wat mij tegenhoudt om verder te komen. Zodra ik de juiste vraag heb gesteld, volgt de rest vanzelf. Het gaat dus niet om een nieuw antwoord, een beter begrip, meer kennis, een ander inzicht. Nee, het gaat om het stellen van de juiste vraag, dat is het enige wat er toe doet. Alle andere vragen lijken interessant, maar zijn irrelevant en alleen maar tijd- en energieverspilling. Stel de juiste vraag en herhaal.
Ik wil de waarheid weten binnen elke context die ik onderzoek
Een andere belangrijke realisatie – waarvan ik in de veronderstelling was dat ik dat vermogen niet had of kon – is dat ik echt de waarheid moet willen weten om verder te komen. Alleen een oprechte intentie om de waarheid te willen weten gaat mij verder brengen. Ik laat me door niets meer tegenhouden; het is mijn tijd, mijn energie en mijn leven. Ik moet niet zoeken naar meer begrip, meer kennis, een nieuw inzicht, een beter gevoel of wat dan ook, dat is allemaal ego, tijd- en energieverspilling. Ik wil de waarheid weten binnen elke context die ik onderzoek. Dat is mijn doel. Dat is mijn missie.
Ik geloof dat ik bewust keuzes maak
Het eerste inzicht uit mijn dagboek dat ik vergeten was, is dat het onbewuste het merendeel van de keuzes maakt die ik ervaar, terwijl ik geloof dat ik alle keuzes bewust maak. En daar geef ik mijzelf de credits en schuld voor als het goed of slecht uitpakt. Ik betrek alle keuzes en het gedrag dat ik vertoon op mijzelf; ik geloof dat ik dat doe en dus ben → denkfout. Hier zal ik nog wel wat onderzoek naar moeten doen, om kiezen en de samenhangende identiteit te doorzien.
De waarheid is dat keuzes en gedrag ‘gewoon’ gebeuren binnen het geheel. Echter, als ik (onbewuste) keuzes en gedrag op mijzelf betrek, dan haal ik er identiteit uit. Daarnaast is het zo dat als ik onbewuste zelfdestructieve of zelfsaboterende keuzes blijf maken, dan volg ik dus onbewust het afweermechanisme van het ego → hier zal ik eerst bewust van moeten worden.
Op mijzelf vertrouwen
Het tweede inzicht in mijn dagboek dat mij raakte gaat over op mijzelf vertrouwen. Om de waarheid te willen weten, te erkennen en te beseffen binnen elke context, zal ik volledig op mijzelf moeten vertrouwen. Als ik dat niet doe, dan stel ik mijzelf dus afhankelijk op en geloof ik dat iemand anders beter weet wat goed voor mijzelf is dan ikzelf. En wie zit er dan achter het stuur? Juist, het ego. Dit betekent niet dat ik meer moet geloven in mijzelf. Nee, ik moet ophouden met het ondermijnen van het geloof in mijzelf; ik moet ophouden met geloven in het smerige valse ego. Bah.
Ik wil autonoom en verantwoordelijk zijn. En de gevolgen van mijn keuzes durven dragen door hier intern / emotioneel niet voor weg te vluchten. Aanvaarding van mijn lot en wat dat met zich meebrengt.
Bestempelen en geloven
Het derde inzicht gaat over de neiging van het ego om alles te bestempelen en erin te geloven. Door iets te bestempelen en erin te geloven creëert het ego ‘iets’ uit ‘niets’. En daarna volgen er snel vragen (waarom, hoe, waar, etc.) en problemen om dat ‘iets’ beter te begrijpen, snappen, weten en verklaren. Om er controle over te krijgen. Bah.
Het overlevingsmechanisme is altijd zelfdestructief geweest
Het vierde inzicht heeft betrekking op de ‘Past Reality Integration’ (PRI) van Ingeborg Bosch. Wat heb ik in mijn jeugd nou eigenlijk overleefd? Seksueel misbruik? Emotionele verwaarlozing? Fysiek verlating? Was het allemaal zo ellendig en slecht? Of zijn het allemaal verhaaltjes die ik als kind heb verzonnen bovenop negatieve overtuigingen die ik al had, bv ‘ik ben niet goed genoeg’, ‘niemand houdt van mij’, etc. Als kind zat ik ook al vast in allerlei overtuigingen, afweren en illusies.
Als ik terugkijk, dan is dat hele overlevingsmechanisme in de kern verrot. Het is een mechanisme dat mij en iedereen naar de verdommenis helpt, omdat we allemaal de negatieve overtuigingen zijn gaan geloven als kind en die vervolgens zijn gaan uitleven. Het resultaat: trauma op trauma op trauma.
In de kern is er eigenlijk maar één echte periode waarin ik volledig afhankelijk was van mijn ouders, en dat is als baby tot mijn peutertijd (2-3 jaar). Volgens Ingeborg Bosch kan je als baby nog geen gedachten denken, dat kan pas vanaf de leeftijd 2-2,5 jaar. Tot die tijd kan een baby alleen maar vluchten in zichzelf voor de angst die het ervaart. Het enige wat iedereen heeft overleefd is de angst om als baby dood te gaan. We hebben allemaal de angst voor de dood als baby overleefd en verhullen die als volwassene nog steeds. Bah.
Alle verhalen, alle overtuigingen, alle ideeën, alle gedachten (= allemaal illusies) leiden allemaal terug naar angst voor de dood → de angst om er niet meer te zijn/bestaan. Bah. ~ lzv