12:00 – Afgelopen zaterdag heb ik een hele leuke avond gehad. Ik had een date met een mooie, leuke man en we zijn samen naar een feestje in Bret Bar Amsterdam geweest. Superleuke sfeer, fijn publiek en ik heb mij goed vermaakt. Samen hebben we allebei nog een kwart xtc-pilletje genomen en dat was echt perfect. Werking was 4 uurtjes, waardoor ik bij thuiskomst om 05:45 uur gewoon lekker kon slapen.
Tijdens deze memorabele avond ben ik tot een aantal inzichten gekomen:
- Ik voelde mij veilig en op mijn gemak bij mijn mannelijke date.
- Ik vond het zoenen met mijn mannelijke dat erg fijn en lekker.
- Ik merk dat ik teveel meega in (negatieve) verhalen van andere mensen, waardoor ik anderen mijn ervaring laat bepalen; ik word meegezogen in hun negatieve, boze, oordelende energie. Ik heb mij voorgenomen om dat niet – of in ieder geval minder – te doen.
- Ik merkte ook dat ik op de terugweg samen met mijn date wilde wegvluchten van hem, terwijl ik het erg fijn met hem had. Komt het vluchtgedrag voort uit de angst om vrijheid te verliezen (bindingsangst dus)? Of komt het voort uit de angst dat als ik een man leuk ga vinden, ik nooit meer een leuke vrouw zal krijgen/hebben?
Wat mij echt duidelijk is geworden, is dat ik mij nog ontzettend identificeer met het denken en zijn gedachtepatronen. Tijdens de xtc-ervaring viel dat weg en ik merkte dat ik gewoon een hele leuk, fijne en relaxte kerel ben die sociaal en een beetje onzeker is. Onderweg naar huis die nacht ervoer ik de vluchtreactie en de dag erna (gisteren) merkte ik op hoe sterk het denken mijn ervaring hiernu nog bepaald. Ik identificeer mij er nog steeds flink mee, maar waar precies mee?
Ik heb mij voorgenomen om meer zelfonderzoek te worden in de vorm van het uitwerken van gedachtepatronen en de onderliggende angsten. Want zoals het nu gaat, leidt nergens heen. Terugkijkend op de afgelopen maanden ben ik nog teveel bezig om de fysieke en emotionele gevolgen van identificatie met het denken te onderzoeken i.p.v. de bron aanpakken en doorzien. ~ lzv