23:30 – Vandaag heb ik stevige feedback gehad van Edwin, omdat hij van mening is dat ik niet werkelijk de controle los wil laten. En op het moment dat hij mij wijst op identificaties en denkfouten val ik hem aan (in plaats van te luisteren en te onderzoeken wat hij zegt). Ik ben ook tot de conclusie gekomen dat ik de waarheid ook helemaal niet wil. Of beter gezegd, ik wil mijzelf niet zijn. Ik wil de controle niet loslaten, omdat ik dan mijzelf moet zijn. En dat wil ik niet. Klinkt een beetje sneu dit, maar dit is wel mijn ervaring. Ik blijf dus liever vasthouden aan de afweermechanismen van het ego – en het lijden dat eruit voort komt, dan dat ik mijzelf met bijbehorende angsten accepteer.
Edwin noemde mij ook eigenwijs, maar dat vind ik een understatement. Ik ben gewoon dwars. Ik bied zo ongelooflijk veel weerstand door de dag heen tegen van alles en nog wat, dat het wel iets meer is dan alleen ‘eigenwijs zijn’. Ik werk geen overtuigingen meer uit en doe eigenlijk geen zelfonderzoek meer. En dat vind ik heel erg. Ik ben zo verschrikkelijk bang dat ik liever mijn kop in het zand steek en lijd, dan dat ik mijzelf probeer te helpen en mijn schouders eronder zet en wat dingen uitwerk.
Ik ben echt een angsthaas en controlfreak. Ik kan er niks anders van maken. Het is natuurlijk niet wat ik werkelijk ben, maar ik blijf wel aan het ego vastklampen met dit gedrag als gevolg.
Geen vertrouwen in een goede afloop
Ik als persoon/ego heb geen vertrouwen in een goede afloop als ik mij overgeef aan mijzelf. En dus de controle opgeef. Dat vertrouwen is het constante gevoel van wantrouwen, twijfel en onzekerheid dat ik ervaar. Het verleden dus. Edwin gaf mij terug dat ik ook intellectueel kan vertrouwen; dus ondanks wat ik voel kan ik ervan uitgaan dat het wel goed komt. Immers, ik ben veilig, ik heb niets nodig, er is geen probleem en alles is goed.
En toch ben ik niet bereid de sprong te wagen. Ik ben niet bereid om de gok te nemen. Waarom? Omdat ik bang voor de confrontatie met mijzelf. Om echt mijzelf op de meest intieme manier te ervaren en ook de reacties van andere mensen op mij te ervaren. Ik merk gewoon dat ik dat niet durf. Ik durf gewoon niet mijzelf te zijn. Ik vind het heel erg om te zeggen, maar het is de waarheid.
Een ander punt waar ik heel veel moeite mee heb is het leven (als geheel). Dat vertrouw ik ook niet. De dingen die mij overkomen zijn in mijn jeugd, daar houd ik het leven verantwoordelijk voor (de mensen die mij pijn hebben gedaan). Ik kan hier moeilijk overheen stappen. Ik zal dit uit moeten werken om het een beetje te relativeren, want voor nu is het echt een overtuiging die een enorme blokkade vormt. In combinatie met de angst om mijzelf te zijn blijf ik stug vastzitten en lijden. ~ lzv