22:30 – Mijn vader was in veel opzichten een mislukte man. Hij leefde van een uitkering, was een alcoholist en heeft zijn zoon en dochter in de steek gelaten. Ik vermoed dat mijn vader ook heel erg heeft geleden in zijn jeugd en dat hij dat niet meer te boven is gekomen. Op 56-jarige leeftijd is hij – veel te vroeg – gestorven. Ik was toen 20 jaar oud.
Mijn liefde voor mijn vader
De liefde van mij als kind naar mijn vader is onvoorwaardelijk. Ik kijk niet naar zijn mislukkingen en falen in het leven. Ik kijk naar wat hij voor mij doet en wat hij voor mij betekent. Dat is wat voor mij belangrijk was als kind. Hij was mijn vader en kwam mij en mijn zusje elke twee weken een dag ophalen. Dat was niet veel, maar hij kwam wel (vaak te laat), totdat hij niet meer kwam…
Mijn liefde voor mijn vader vind ik moeilijk uit te drukken. Ik heb mijn vader mijn hele leven van alles verweten, omdat ik boos, kwaad en gefrustreerd was op hem. Boos hoe hij mij in de steek heeft kunnen laten. Boos over het feit dat ik seksueel misbruikt ben, waarvoor hij medeverantwoordelijk was: hij is medeverantwoordelijk voor het creëren van de ‘bedding’ en hij was er al die jaren niet om mij te beschermen tegen die smerige pedofiel (waar ik zocht naar de liefde, aandacht, steun, veiligheid en bescherming die mijn vader mij had moeten geven).
Mijn vader was een gezelligheidsmens
Mijn vader was een gezelligheidsmens en kon enorm veel praten en grapjes maken. Volgens mij was hij een enorme ouwehoer en vonden veel mensen zijn gezelschap heel erg fijn. Ik vind het enorm jammer dat ik mijn vader nooit beter heb leren kennen. Hij verliet mijn leven toen ik 7-8 jaar oud was en ik heb hem pas weer (op z’n slechtst) gezien toen ik 18 jaar oud was. De laatste twee jaar van zijn leven waren echt een drama, omdat hij strottenhoofdkanker had en op een gegeven moment niet meer kon praten (er werd een gaatje in zijn keel gemaakt om te kunnen ademen).
Ik heb dus nog nooit als volwassene een fatsoenlijk man-tot-man gesprek kunnen voeren met mijn vader (wat ik wel heb kunnen doen met mijn moeder gelukkig). En dat vind ik heel erg jammer. Ik heb onze gebroken band nooit met hem kunnen herstellen door dingen uit te praten en een plek te geven. Nu dik 20 jaar later zit ik er nog steeds mee opgescheept en het is nu wel tijd om dit hoofdstuk af te sluiten en achter mij te laten. Word vervolgd. ~ lzv