9:30 – Gisteren heb ik een slechte dag gehad. Ik werd neerslachtig wakker en ik ging direct op nu.nl en nos.nl kijken voor een dosis negativiteit. Eckhart Tolle zegt dat het pijnlichaam zich voedt met soortgelijke energieën en als ik het nieuws lees voel ik vooral boosheid, onmacht en een gevoel van ‘lekker voor je’. Vervolgens lukt het me toch om uit bed te komen en toen werd ik geconfronteerd met de overtuiging ‘ik weet niet wat ik moet doen’.
De overtuiging ‘ik weet niet wat ik moet doen’ geloof ik al een tijdje in. En ik heb echt moeite om de overtuiging te doorzien en los te laten. Laat ik er eens naar vanuit meerdere perspectieven naar kijken.
‘Ik weet niet wat ik moet doen’ veronderstelt dat ik iets moet doen, wat natuurlijk een typische egostrategie is om de controle en daarmee zichzelf in stand te houden.
Een ander perspectief is dat de overtuiging een aanwijzing is voor de traumatische ervaring van seksueel misbruik die ik heb meegemaakt. Het zou kunnen dat ik een deel van die traumatische ervaring van hulpeloosheid en machteloosheid nog verdring en ontken, en daarmee niet volledig verwerkt heb. Alsof de 13-jarige in mij nog steeds niet weet hoe hij uit die situatie kan komen en ik daar nog geen verantwoordelijkheid voor heb genomen emotioneel in mijzelf.
Een laatste perspectief dat ik de overtuiging ‘ik weet niet wat ik moet doen’ blijf geloven, is omdat ik mijzelf daarmee geen ruimte geef om mijzelf te zijn en te laten zien. ‘Ik weet niet wat ik moet doen’ is een afweer om negatieve gevolgen en/of het noodlot uit de weg te gaan. Zo van: “als ik niet weet wat ik moet doen, dan kan ik ook niets verkeerd doen en kan ik ook niet weer emotioneel verwaarloosd, in de steek gelaten en/of seksueel misbruikt worden.”
Vasthouden aan de overtuiging ‘ik weet niet wat ik moet doen’ lijkt er ook voor te zorgen dat ik niet bij mijn ‘inner-weten’ kan. Het ‘inner-weten’ is er altijd en ik ben me daar niet bewust van. Zou het kunnen dat ik mijzelf de schuld geef van alle nare dingen die mij zijn overkomen in mijn leven, dat ik mijzelf en het ‘inner-weten’ niet meer durf te volgen en vertrouwen. Zo van: “er komen toch alleen maar nare en slechte dingen uit voort als ik mijzelf ben en mijn intuïtie volg.”
Nee, het niet willen volgen van mijn intuïtie / ‘inner-weten’ is niet het probleem. Het probleem is dat ik niet mijzelf wil zijn, omdat ik geloof dat er dan ‘niets voor mij overblijft’ behalve eenzaamheid.
De waarheid is dat het geheel niets nodig heeft, omdat het toereikend is voor én voldoende heeft aan zichzelf. Als kind heb ik helaas onvoldoende tot niet mijn intuïtie gevolgd (en daarmee mijzelf geaccepteerd), omdat ik bang was. Ik was een heel angstig kind en ik was bang om te bestaan. Ik was heel erg bang om te bestaan en mijzelf te zijn. Ik was zo verschrikkelijk bang als kind en het ego gaf mij een valse uitweg om de angst te leren hanteren als kind door deze te verdringen, te ontkennen en te leren geloven in de negatieve verhaaltjes over mijzelf. En ik vergeef de kleine jongen in mijzelf dat hij daarvoor koos. Ik vergeef mijzelf dat ik hiervoor heb gekozen. ~ lzv