22:00 – Opdracht: voel jij je altijd een golfje? Of lukt het ook wel eens om te zien dat jij ook de oceaan bent? Wat voel je dan?
Antwoord: ik voel mij meestal een golfje dat in strijd is met zichzelf en de oceaan (het leven). Ik voel mij als golfje slachtoffer van krachten die groter zijn dan ikzelf (bv. het dissociatiemechanisme waar ik in het vorige bericht over schreef). Maar ik voel mij vooral in strijd met mijzelf, anderen en het leven. Heel soms voel ik mij onderdeel van het grotere geheel en val ik daarmee samen, maar dat komt zelden voor helaas.
Stukje zelfreflectie
Ik zou mij niet zo moeten voelen. Ik geloof dat ik mij niet zou moeten voelen zoals ik mij nu voel: gespannen, gestrest, afgescheiden en in conflict met mijzelf en het leven. Ik geloof dat ik daar niet verantwoordelijk voor ben; dat het niet mijn schuld is dat ik hier telkens door word overvallen (dissociatiemechanisme). En toch is het de realiteit en daarom voel ik mij onmachtig en slachtoffer van het leven. Ik merk dat ik mij terug wil trekken en alle banden met alles en iedereen wil verbreken. Ik voel me echt zo rot en kut en niets kan mij op dit moment helpen of schelen.
Ik merk ook dat het mij niet kan schelen wat er met de wereld en andere mensen gebeurt, omdat ik mij gewoon hartstikke kut voel. Die wereld, wat natuurlijk een projectie is, kan mij gestolen worden. Ik geloof dat ik hier niet uit kan komen. Ik geloof dat ik niet uit deze ervaring, deze situatie, deze afweer kan komen.
De waarheid is: ik durf niet te voelen en alle problemen die ik ervaar komen hieruit voort. Echt allemaal.
Les 8
Een belangrijk misverstand is de overtuiging dat geluk van buiten komt: 1) huis waar ik woon, 2) werk dat ik heb, 3) relatie dat ik heb, 4) mijn gezondheid.
De waarheid is dat de sleutel voor innerlijke vrede en geluk niet te vinden is in deze externe zaken of zoiets als gezondheid.
Opdracht: schrijf voor jezelf op aan welke ‘egobehoeftes’ jij je vasthoudt.
Antwoord: als ik verlost ben van mijn ego, dan zal ik gelukkig zijn. Ik (als ego) zie het ego als de reden/oorzaak van mijn lijden en ik geloof dat ik het ego eerst moet oplossen alvorens ik gelukkig kan zijn → een klassieke denkfout.
Hetzelfde geloof ik over de spanning, stress en fysieke pijn die ik ervaar. Ik moet eerst dat allemaal oplossen en dán kan ik gelukkig zijn → denkfout.
Stukje zelfreflectie
De enige manier om geluk te ervaren is via loslaten. Mijn zelfhaat opgeven. Mijn haat tegen mijn homoseksualiteit opgeven. Het idee loslaten dat ik iemand anders kan zijn. Het idee loslaten dat ik biseksueel ben en mijn voorkeur naar vrouwen uitgaat. De weerstand tegen mannelijke seksualiteit en intimiteit is groot. Natuurlijk speelt conditionering en de daaruit voortkomende schaamte, schuld (papa heeft mij verlaten) en angst om weer seksueel misbruikt te worden een grote rol hierin.
Maar overgave is de weg… Overgave is altijd de weg geweest. Er is geen andere weg. Alle andere wegen leiden naar weerstand, verzet, pijn en lijden. Ik heb alle wegen bewandeld en allemaal doen ze mij pijn. Ik snak naar het einde van mijn lijden, maar ik ben bang… bang voor mijn eigen gevoelens. Bang voor mijn gevoelens voor mannen. Bang voor liefde en mogelijke nieuwe kwetsingen. Ik ben bang voor herhaling van het verleden en daarmee weiger ik het verleden los te laten. Hopend dat het mij ooit loslaat, maar dat moment zal nooit komen… ~ lzv