12:30 – Onlangs heb ik flinke kritiek gekregen op hoe ik zelfonderzoek doe. In de kern komt het erop neer dat ik veel waarde toeken aan emoties, gevoelens, spanningen en pijnen. En niet vertrouw op het vermogen om logisch te redeneren en dat in te zetten voor zelfonderzoek. En ik ben het met de feedback eens. Als ik kijk naar de belangrijkste reden waarom ik zoveel betekenis toeken aan mijn gevoel en de daarbij horende spanning, pijn en het lijden is de illusie van controle en de hoop die daaruit voortkomt. De hoop dat ik de gevoelens van zelfhaat, boosheid, stress en lijden op kan lossen door de ‘juiste’ overtuiging, identificatie of inzicht te vinden/op te doen. In de kern vind ik het gewoon heel heel erg moeilijk om de zelfhaat op emotioneel niveau te accepteren. Om dat echt helemaal te voelen en te accepteren, wetende dat het niet binnen mijn macht ligt om het op te lossen. Het is niet aan mij om te bepalen hoe ik mij voel. Die macht ligt buiten mijn bereik. Het enige wat ik kan doen is mijzelf afwijzen, mijzelf en mijn gevoelens controleren en daarmee mijn lijden verlengen. Tot in de oneindigheid.
Ik heb dus geen macht om te bepalen hoe ik mij voel. Dat klopt niet helemaal. Ik heb geen macht om mij goed, positief en vrolijk te voelen. Ik kan het gewoon niet afdwingen. Al die boosheid, frustratie, zelfhaat, zelfveroordeling, zelfafwijzing zijn allemaal ervaringen die voortkomen uit het afwijzen van de realiteit. En daarmee uit het afwijzen van wie of wat ik in werkelijkheid ben.
De diepe frustratie dat ik gewoon niets te zeggen heb, dat ik niets kan bepalen, dat ik geen enkele macht heb om mijn leven op een positieve manier vorm te geven, dat vind ik als persoon moeilijk om te accepteren. Het raakt mij in de kern omdat dat is wie ik geloof te zijn: een boze, haatdragende, zelfveroordelende, kwade, zelfafwijzende man die gefrustreerd is geraakt door de ervaringen die hij mij heeft gemaakt in zijn leven. En die gelooft dat mensen en het leven slecht en duivels zijn. Alleen het is niet de waarheid. De waarheid is dat het leven – en daarmee geheel (wat ik in werkelijkheid ben) – zichzelf accepteert. En zichzelf niet de schuld geeft, zichzelf niet haat, zichzelf niet veroordeelt, zichzelf niet afwijst, omdat daar geen reden toe is. Het geheel accepteert zichzelf onvoorwaardelijk en alle verhalen, ideeën en overtuigingen dat het niet zo is, is geloof. En alle geloof is onwaar.
Waar het dus op neer komt is dat ik de zelfhaat, zelfveroordeling, zelfafwijzing op emotioneel en fysiek niveau echt moet (leren) accepteren. En dat vind ik moeilijk. Dat vind ik heel heel heel erg moeilijk en het breekt mijn hart, omdat ik dan de illusie van hoop (en daarmee ook de illusie van controle) moet laten varen dat ik eraan kan ontsnappen. Dat ik kan ontsnappen aan die vreselijke en intens meedogenloze gevoelens van zelfhaat, zelfafwijzing, zelfveroordeling en schuldgeven. Gek genoeg in de hoop dat er misschien een einde aan komt, zonder te weten hoe, wie, wat of waar. Vertrouwen dus. Vertrouwen op iets groters dan ikzelf (als persoon). Vertrouwen op God. Vertrouwen op de wet dat het universum bij het loslaten van de controle, datgene wat uit balans is weer in balans brengt.
Vertrouwen op de liefde van God dus. Want op emotioneel en fysiek niveau ben ik op. Ik ben gewoon kapot van bijna 30 jaar intense controledrang. Ik ben gesloopt door mijzelf en de diepe oneindige fysieke en emotionele pijn die dit met zich mee heeft gebracht, die wens ik geen ander wezen toe. Al die boosheid, haat, schuld geven, woede, frustratie, kwaadheid richting mijzelf is echt extreem buitenproportioneel. Het gaat alle voorstellingen en proporties te buiten. ~ lzv