11:00 – Ik heb goed geslapen vannacht en dat is ook wel een keertje fijn. En mijn hoofd is ook ontploft vanochtend. Het oude inzicht dat mijn interne ervaring hiernu geen betekenis heeft, zorgt voor een overdrive van het cognitieve brein. Het is constant aan het analyseren, verbanden leggen, begrijpen, proberen op te lossen. Ik moet echt mijn best doen en focussen op ademhaling om er niet in mee te gaan.
Het voelen van angst voor afwijzing
Vanochtend realiseerde ik mij dat ik heel veel waarde hecht aan mijn gevoel en wat ik precies voel. Wat dat betreft verkeren de hersenen in een staat van cognitieve hyperwaakzaamheid. Vanuit de hersenen is er een constante focus op het gevoel en de intentie is dat het gevoel ‘weg moet’ en ‘opgelost dient te worden’. Een agressieve benadering van de hersenen dus. En de hersenen zijn – met nadruk op het cognitieve brein – niet wie ik ben.
Ik vraag me dan af wat er eigenlijk weg moet van de hersenen? Het angst- en pijnlichaam? Het gevoel van angst? Het gevoel van onzekerheid?
Voor nu is mijn antwoord: het voelen van wie ik ben en wat ik wil → het voelen van angst voor afwijzing.
Die ervaring van angst voor afwijzing voelen is natuurlijk een projectie; ik geloof dat ik het cognitieve brein ben en wijs mijzelf / het geheel af, wat ik projecteer op anderen in de externe wereld → bewust van zijn.
Handelen ondanks wat ik voel
Wat ik ook enorm lastig vind is handelen ondanks de angst voor afwijzing en de onzekerheid die ik voel. Bovendien vind ik het in deze fase lastig om te bepalen wat ik leuk vind, waar ik zin in heb, wat ik wil doen, omdat ik alles probeer te rationaliseren en begrijpen met het cognitieve brein.
Resultaat: ik weet dan helemaal niet wat ik leuk vind, ik weet dan helemaal niet waar ik zin in heb, ik weet dan helemaal niet wat ik wil doen.
Ik vind het echt superspannend om mijn angstgevoelens toe te laten. En daarmee ook toe te laten waar ik zin in heb, wat ik leuk vind om te doen, etc. Echt retespannend.
Maak gevoelens niet zo belangrijk
Waar ik mij ook bewust van dien te zijn, is dat ik mijn gevoel niet zo belangrijk dien te maken. Ik hoef niet zoveel waarde te hechten aan wat ik voel, omdat het hiernu niets met ‘mij’ als geheel te maken heeft. Het is een product van wie ik geloofde te zijn (= het verleden) en dat manifesteert zich hiernu. Door telkens betekenis toe te kennen aan mijn gevoelens hiernu, maak ik het verleden en mijzelf als afgescheiden persoon hiernu ‘echt’. En kom ik weer terecht in allerlei afweren, waaronder hyperwaakzaamheid en gevoel proberen op te lossen. Bah.
Dus: maak emoties, gevoelens en mijn gevoel niet zo belangrijk. En gebruik een sociaal filter in contact met andere mensen (deel niet alles wat ik voel en ervaar).
Hoe goede keuzes te maken?
Een laatste punt is dat ik het nog steeds lastig vind om goede keuzes te maken. Met name omdat ik niet goed weet wat ik leuk vind, waar ik zin in heb en waar ik plezier van krijg. waarschijnlijk los dit probleem zich vanzelf op als ik de angstgevoelens voor afwijzing meer en meer toelaat, en mijn gevoelens in het hiernu niet zo belangrijk maak. Immers, dan activeer het cognitieve brein niet met haar staat van hyperwaakzaamheid en de neiging om angstgevoelens op te willen lossen.
Dus: ik heb nieuwe betere informatie nodig en die kan ik alleen ervaren als ik niet meer constant meega in de neiging van het cognitieve brein om angstgevoelens te analyseren en op te willen lossen. ~ lzv