16:00 – Ik geloof dat ik de emotionele pijn en angst in mijzelf niet aankan. Ik geloof dat ik het niet waard ben om voor te vechten. Ik geloof dat ik het niet verdien om in het licht te mogen staan
Er is een deel dat graag mee wil helpen om het trauma op te lossen door constant mij helpen bewust te worden wat ik geloof, zodat 1) ik kan leren accepteren hoe ik mij voel en 2) uiteindelijk de afweren en het verleden los kan laten. Dit deel helpt mij als het maken van zachte beslissingen om het gevoel ‘er is iets mis’ op te lossen. Als ik namelijk zelf kies dan doe ik dat vanuit frustratie en hardheid. Echter, deze twee delen zijn volgens mij twee kanten van dezelfde medaille en vinden ze beiden hun oorsprong in angst en zelfafwijzing, en volgt er op twee verschillende manieren controle uit.
Toevoeging: ik ervaar het zachte deel in mijzelf als een soort steun en vaderfiguur die me helpt de weg te wijzen in het leven. En om (belangrijke) beslissingen te maken. Het lijkt een ‘oplossing’ te zijn voor het gemis aan een goede vaderfiguur in mijn leven.
De bemoeienis van het cognitieve brein
Als het emotionele brein de overhand heeft en haar afweren geactiveerd zijn, en het cognitieve brein er ook mee gaat bemoeien, dan is het heel aanlokkelijk om vanuit de sympathische staat van het zenuwstelsel – in een vecht-of-vlucht-modus – de valse hoop van een zacht deel in mijzelf te volgen die aanbiedt de dissociatie en chronische stress in mijzelf op te lossen. Heel sneaky en smerig en bah.
Het cognitieve brein wil zo graag plannen maken, dingen oplossen, vooruit, omdat het de realiteit niet wil accepteren. Niet omdat het slecht intenties heeft. Nee, allereerst omdat het de realiteit niet kan accepteren. En juist omdat het probeert te helpen en goede intenties heeft. Helaas maakt het cognitieve brein de interne onrust, spanning en stress alleen maar erger en erger. ~ lzv