15:30 – Ik val een beetje in herhaling, maar ik heb wederom ontzettend slecht geslapen. Gisteren waren mijn zus en neefje van 9 maanden bij mij in Amsterdam, en we zijn samen naar ‘Barbie The Dream Experience’ geweest in Amsterdam-Noord. Dat was echt heel erg tof en leuk gemaakt. Een aanrader om keertje heen te gaan.
Het was voor mij ook een pittige dag omdat het programma natuurlijk op mijn neefje is afgestemd. En ik heb mijn zus en neefje van het perron op Amsterdam CS gehaald, en daar ook weer naartoe gebracht. Al met al fysiek een pittige dag. Ik stond constant ‘aan’ en dan mis ik wel de ontspanning van mijn aandacht kunnen laten verslappen en niets doen.
Wat was nou de trigger?
Aan het einde van de middag begon ik te dissociëren en terugkijkend snap ik niet zo goed wat te trigger was. Er kunnen een aantal redenen (of een combinatie ervan) zijn:
- Ik was fysiek en mentaal moe van de dag en het emotionele brein probeerde mij te beschermen met een afweer (uit angst voor mogelijke oordelen van mijn zus).
- Ik heb gisteren voor het eerst zelfstandig mijn neefje – in het bijzijn van mijn zus – verschoond. Wellicht dat dat met mijn geschiedenis van seksueel misbruik onbewust wat triggerde in het emotionele brein?
- Ik ben veel alleen en menselijk contact kost mij vaak toch energie, omdat ik dan ‘iemand moet zijn’ en niet helemaal kan laten zien waar ik momenteel mee worstel (o.a. chronische spanning, stress, angsten, afweren). Menselijk contact ervaar ik als uitputtend, vooral als het langer dan 1-2 uurtjes duurt.
Toen ik mijn zus en neefje op het perron op Amsterdam CS had afgezegd, merkte ik goed hoe gedissocieerd en gespannen ik mij voelde. Toen ik 25 minuten later thuis kwam heb ik nog geprobeerd via meditatie en bewustwording om weer tot mijzelf te komen, maar het mocht niet baten. Ik heb een hele nacht met veel spanning en stress geslapen. Echt ontzettend balen en verdrietig.
Ik voelde me ook ontzettend onmachtig gisteravond en vanochtend, omdat ik mij wederom machteloos en hulpeloos voelde tegen de afweren van het emotionele brein. Het lukte me ook niet om de trigger vast te stellen, waardoor ik in die afweerstaat bleef zitten. Echt verdrietig en frustrerend. Ik voel me hier ook zo slecht en waardeloos door. Met al mijn kennis en ervaring van afweren, heb ik nog steeds geen beproefd systeem om mijzelf te helpen als het emotionele brein de overhand neemt. Het voelt echt als een ongelijke strijd en die is al twee decennia lang aan de gang. Mijn leven glipt weg uit mijn vingers en er lijkt geen einde aan te komen. Ik word hier echt zo verdrietig van.
Ondanks dat ik zelf het emotionele brein niet activeer, moet ik er wel voor oppassen dat ik niet mijzelf de schuld geef ervan. Daar heb ik wel een handje van. Ik hou van mijzelf (althans ik doe mijn best om dat te doen en te leren en uit te dragen naar mijzelf, maar er zijn krachten in mij die mij anders doen willen laten geloven). ~ lzv