15:00 – Gistermiddag heb ik samen met drie oude vrienden twee potjes Catan gespeeld en naderhand nog een potje geklaverjast. Dat was echt heel erg leuk om te doen. Ik heb gelachen, gedronken en veel te veel calorieën binnengekregen met Doritos en heksenkaas, speciaalbiertjes, pizza, friet en een mangosalade. En ik heb tegen beter weten in ook vijf sigaretten gerookt, wat ik eigen niet had willen doen.
Tijdens het eerste deel van de spelletjesmiddag ervoer ik dat het emotionele brein mij probeerde te beschermen. Ik zat duidelijk in de afweer, ik hield mijzelf in en liet mijzelf niet helemaal zien. Zoals zo vaak was het resultaat spanning, stress en frustratie.
Op een gegeven moment had ik dat door en stelde ik een vriend op het balkon de vraag: “waarom is het zo moeilijk om in vrijheid te leven?” En: “hoe vrij leef jij op dit moment?” Ik kreeg niet echt een duidelijk antwoord van hem, ook niet op de tweede vraag. Het lukte mij vervolgens wel om de beslissing te maken om mijzelf helemaal te laten zien en de interne afweer (ik ervoer mijzelf achter een muurtje) los te laten. En toen kon ik ook echt genieten van het gezelschap en het contact samen.
Ik deelde met een andere vriend op het balkon dat ik eerlijk met hem wilde zijn. En dat ik de WW-uitkering op dit moment eigenlijk wel prima vind, omdat het mij de mogelijkheid geeft om aan mijzelf te werken en mijzelf de tijd te geven om anders om te leren gaan met de symptomen wanneer het emotionele brein intern de controle neemt om mij te beschermen tegen waargenomen dreigingen en gevaar.
De ongelijke strijd met het emotionele brein
Ik ervaar namelijk een diepe frustratie richting het emotionele brein. Ik ervaar zoveel onmacht en hulpeloosheid en oneerlijkheid en onrecht, omdat ik gewoon niet op kan tegen het emotionele brein. Ik kan er simpelweg niet van winnen en ik ervaar dat het mijn leven op z’n minst saboteert en regelmatig ook kapotmaakt. Het emotionele brein is zelfsaboterend en zelfdestructief en ik lijk er niet van los te kunnen komen. Bovendien creëert de activatie van het emotionele brein diverse interne symptomen zoals energieblokkades, gevoelens van diepe machteloosheid, diepe hulpeloosheid, slachtofferschap. En ik weet gewoon niet hoe ik hieruit moet komen.
Sinds twee weken ben ik mij bewust dat elke interne verandering die ik – met behulp van het cognitieve brein – tot stand wil brengen, de waargenomen dreiging van het emotionele brein alleen maar bevestigt. Zolang ik intern de symptomen, gevoelens, spanningen niet accepteer, blijf ik de waargenomen dreiging van het emotionele brein bevestigen en zal het sympathische zenuwstelsel (vluchten of vechten-modus) geactiveerd blijven.
Met het cognitieve brein de afweer van het emotionele brein willen openbreken werkt dus niet. De afweer willen veranderen helpt ook niet. Er vol tegenaan beuken werkt ook niet. Boos, gefrustreerd en agressief worden tegen de afweer en/of het emotionele brein werkt ook niet. Ik ervaar mijn strijd met het emotionele brein als het verhaal van David en Goliath, waarbij ik het opneem tegen iets dat eigenlijk niet te verslaan is. En ja, ik weet dat met agressie en geweld intern niets op te lossen is, maar ik ben zo zo diep gefrustreerd over de macht en kracht die het emotionele brein heeft. En hoe vaak het ongewilde de interne controle overneemt en ik mij afgesneden van het leven, gevoelloos, machteloos, hulpeloos en als slachtoffer ervaar. Het emotionele brein heeft goede intenties en probeert mij hiermee te beschermen, en dat terwijl het resultaat zelfsaboterend en zelfdestructief is. En ik weet me geen raad hoe ik hiermee moet omgaan. Ik ervaar een staat van interne machteloosheid.
Ik lijk steeds meer op mijn vader
Op dit moment heb ik nog drie maanden een WW-uitkering (mei, juni en juli) en ik ervaar flinke zelfsaboterende krachten in mijzelf. Ik wil graag solliciteren naar een nieuwe baan en leerwerkplek voor mijn nieuwe opleiding in september, maar het lukt me gewoon niet. Het is alsof het emotionele brein wil dat ik weer in de bijstand terecht kom en daarop aanstuurt. Ik weet niet hoe ik dit patroon moet doorbreken, omdat ik echt vanbinnen ervaar alsof ik geblokkeerd en tegengewerkt word. En dat er krachten groter zijn dan ik die hier verantwoordelijk voor zijn en waar ik geen invloed op heb.
Ik realiseerde mij vanochtend ook dat ik echt veel op mijn vader lijk. Mijn vader stierf in 2002 op 56-jarige leeftijd aan strottenhoofdkanker als gevolg van alcoholisme en zwaar roken. Hij zat in de bijstand, leefde alleen en ik vermoed dat hij een erg eenzaam leven heeft geleid. Ik herken mij in mijn vader omdat ikzelf ook al langere tijd alleen ben en ik moeite heb om mijzelf echt te laten zien aan de wereld. Wie ben ik en wat gaat er in mij om. Daar had mijn vader ook grote moeite mee en ik vermoed dat zijn dood is geworden. Aan de andere kant ben ik geen alcoholist en neem ik wel verantwoordelijkheid voor mijn werkende leven, emotionele problemen, schilden en schaduwkanten via mannenwerk en lief proberen te zijn/worden voor mijzelf (gaat met vallen en opstaan).
Verschuil ik mij achter het emotionele brein?
Hierboven heb ik het emotionele brein neergezet als een macht en kracht waar ik aan overgeleverd ben en waar ik niets tegen kan doen (als het de intern de overhand heeft). Zou het kunnen dat ik het emotionele brein de schuld geef van de staat van machteloosheid en slachtofferschap, terwijl ikzelf daar (ook) verantwoordelijk voor ben? Ik ervaar de machtsovername van het emotionele brein als een intern schild, waardoor ik mij afgesneden voel van mijzelf (in mijn buik) en ik interne machtsloosheid, hulpeloosheid en slachtofferschap ervaar. Wat nou als ik de schuld aan het emotionele brein geef, zodat ik niet meer angstig mijzelf hoef te zijn?
In het boek ‘Traumaseksualiteit’ van Peter John Schouten staat dat slachtoffers van seksueel misbruik zo gehecht zijn aan de interne slachtoffer-daderdynamiek, dat ze als de dood zijn om op zichzelf te bestaan als losstaand, autonoom individu. Slachtoffers van seksueel misbruik zijn zo gewend aan een ‘interne bezetter’ (metafoor voor geïnternaliseerde misbruiker/’beschermer’) dat ze als de dood zijn om op zichzelf te bestaan.
Leren bestaan zonder interne bescherming
Mijn diepste angst op dit moment is om zonder interne bescherming te bestaan. Om zonder een goed functionerend emotioneel brein te bestaan. Deze interne bescherming wordt geactiveerd door externe prikkels, dus het lijkt alsof het emotionele brein mij probeert te beschermen tegen diezelfde externe prikkels.
De waarheid is dat het emotionele brein mij niet beschermt, maar juist heel erg veel spanning, stress en interne machteloosheid en slachtofferschap creëert. Het beschermt mij tijdelijk tegen het ervaren van oude emotionele pijn en oude angsten, maar op de lange termijn is het beschermingsmechanisme levensontwrichthand en volledig zelfdestructief (zie voorbeeld over mijn vader hierboven).
Interne reis met mijzelf
Ik heb zojuist een twee uur durende interne reis en dialoog met mijzelf ervaren en ik ben erachter gekomen dat er twee redenen zijn waarom ik aan het beschermingsmechanisme vasthoud:
- Bescherming tegen angst voor de dood.
- Mij ‘helpen’ kiezen met beslissingen maken.
Het interne beschermingsmechanisme is een internalisatie van het externe beschermingsmechanisme dat ik als jonge jongen zocht bij Jack de pedofiel. Als jonge jongen zocht ik fysieke bescherming in de externe wereld, omdat ik intern veel angsten ervoer die ik extern op anderen en de wereld projecteerde. Omdat het jonge ego zichzelf identificeert met het fysieke lichaam, zocht het fysieke bescherming bij Jack de pedofiel. De waarheid is natuurlijk dat de angsten die ik als kind van 7-8 jaar en ouder ervoer al wezen op angst voor de egodood. ~ lzv