13:00 – Er bevinden zich krachten in mij die sterker lijken dan ik ben. In het bericht ‘Het emotionele brein versus ik’ schreef ik over mijn ervaring dat het emotionele brein met haar afweren vaak de overhand kan hebben in bewustzijn – en dus sterker lijkt dan ‘ik’. Nu ervaar ik dat het cognitieve brein constant de overhand heeft en sterker lijkt dan ‘ik’. Hoe zit dat nou precies?
Ik ervaar op dit moment intern veel spanning en stress, wat erop duidt dat het cognitieve brein aan het emotionele brein ‘bevestigt’ dat de waargenomen dreiging reëel is, waardoor het sympathische zenuwstelsel (vecht-of-vlucht-reactie) wordt geactiveerd. Feitelijk valt het cognitieve brein de symptomen, sensaties en gevoelens van de werking van het emotionele brein aan, wat onnodig voor stress, spanning en een interne vecht- of vluchtreactie zorgt.
Hiernaast voel ik me weer machteloos, hulpeloos en slachtoffer van het cognitieve brein. Ik voel me verslagen en ervaar dat ik telkens terugval in deze staat, ondanks dat ik bewust hier niet voor lijk te kiezen. Kan het zijn dat ik onbewust toch voor de agressie en het geweld van het cognitieve brein kies, maar dat ik dat niet wil erkennen en zien? Zo ja, op welke manier doe ik dat dan?
Zelfsabotage en zelfdestructie
Ik ervaar dat ik het niet meer aankan. Dit doet intern zo verschrikkelijk veel pijn. Ik wil echt opgeven en in bed gaan liggen en gaan slapen. Ik wil me niet meer bewust zijn van de interne spanning, stress en pijn. Zoveel pijn doet het op dit moment gewoon.
De zelfsabotage en zelfdestructie zijn kenmerken van het emotionele brein en het cognitieve brein, maar in deze herstelperiode waarin ik zoveel mogelijk het parasympathische zenuwstelsel wil activeren, merk ik dat de agressie en het geweld van het cognitieve brein voor heel veel interne ellende zorgt. En mijn herstel blokkeert en saboteert om tot rust te komen en oude gevoelens en ervaringen toe te laten en in bewustzijn te laten verschijnen.
De functies en agressie van het cognitieve brein
Het cognitieve brein vervult een aantal belangrijke functies:
- Geheugen: het opslaan, vasthouden en terughalen van informatie, inclusief het kortetermijngeheugen (werkgeheugen) en langetermijngeheugen.
- Aandacht en concentratie: het vermogen om gefocust te blijven op een specifieke taak of informatiebron, terwijl afleidingen worden genegeerd.
- Taal: het begrijpen, produceren en verwerken van gesproken en geschreven taal.
- Uitvoerende functies: plannen, organiseren, flexibiliteit (aanpassen aan nieuwe situaties), multitasken en gedragscontrole (impulscontrole) en besluitvorming.
- Probleemoplossend vermogen en logisch redeneren: informatie gebruiken om logische verbanden te leggen, conclusies te trekken en complexe situaties te analyseren.
- Waarneming (perceptie): interpreteren van zintuiglijke informatie (zien, horen, voelen) om de wereld in mijzelf én om mij heen te begrijpen.
- Oriëntatie: weten waar ik ben, welke tijd het is en wie ik zelf ben (besef van plaats, tijd en persoon).
Ik heb zojuist een korte check-in video opgenomen om te delen in de WhatsApp-groep van mijn vaste mannencirkel. En ik had veel weerstand en moeite om de video terug te kijken; ik heb moeite om naar mijzelf te kijken omdat ik constant oordelen heb over mijzelf, welke vallen onder ‘extreme primaire afweer’ (zie PRI-theorie). Deze oordelen en agressie is afkomstig van het cognitieve brein.
Het cognitieve brein analyseert complexe situaties, legt ‘logische’ verbanden, trekt ‘logische’ conclusies. In mijn complexe leven heb ik nare dingen meegemaakt en het cognitieve brein oordeelt dat ik de reden/oorzaak ben. Het cognitieve brein geeft mij de schuld van de dingen die mij zijn overkomen → ‘extreme primaire afweer’.
Het cognitieve brein heeft goede intenties en doet zijn best. Het cognitieve brein probeert – binnen de mogelijkheden die het heeft – zijn functies zo goed mogelijk uit te voeren. Het probleem van het cognitieve brein is dat het de plank heel erg vaak misslaat:
- Er bestaat geen ‘beslisser’ in het brein en vaak heeft het onbewuste al beslissingen genomen en snapt het cognitieve brein er helemaal niets van. Het cognitieve brein probeert er naderhand dan het beste van te maken met een zelfverzonnen verhaaltje plus argumenten.
- Het cognitieve brein probeert impulsen te controleren door energiestromen te blokkeren, hopend dat het middels deze zelfafwijzing afwijzing van de externe omgeving in de toekomst kan voorkomen → denkfout en zelfdestructief gedrag.
- Het cognitieve brein probeert de externe en interne wereld te verklaren en te begrijpen middels de kennis die het heeft en gelooft. Hiermee probeert het voornamelijk intern de emotionele problemen op te lossen via bestempelen → oordelen → afwijzen → zelfafwijzing (om een beter persoon te worden) = zelfdestructief gedrag. Dat wat het cognitieve brein probeert te begrijpen is dat wat het kent. En dat wat het kent is verzonnen en een illusie.
- Het cognitieve brein gelooft iemand te zijn en zelf het middelpunt te zijn van de zelfverzonnen wereld. De ervaring van tijd, plaats en persoon is een illusie, omdat er in werkelijkheid niets bestaat. De waarheid is absoluut, onbegrensd, ongedeeld en onveranderlijk.
In de kern geloof ik nog steeds dat ik het cognitieve brein ben. De ervaring dat het emotionele brein en/of het cognitieve brein ‘sterker’ is dan ik, kan alleen als ik geloof dat ik één van beiden breinen ben. Ik kan alleen die ervaring hebben als ik geloof dat ik het cognitieve brein ben. En waarom geloof ik dat zo sterk? Omdat ik geloof dat het gevoel in mijn buik is wie ik ben en dat ik daar door het seksueel misbruik van afgesneden ben geraakt. Ik geloof dat ik niet mag bestaan van het cognitieve brein, maar is dat waar?
Zolang ik geloof dat ikzelf het cognitieve brein ben, geloof ik dus dat ik niet van mijzelf mag bestaan. En er dus ook niet mag zijn (min of meer hetzelfde).
De waarheid is dat ik besta. De waarheid is dat ik ben.
De waarheid is dat ik geen probleem ben dat opgelost kan worden.
De waarheid is dat emoties en gevoelens (= energie in beweging) niet opgelost kunnen worden (leidt tot emotionele blokkades).
De waarheid is dat chronische spanning en stress niet opgelost kan worden.
De waarheid is dat het leven niet opgelost kan worden.
De waarheid is dat er niets verkeerd is, niets verkeerd was en nooit iets verkeerd zal zijn.
De ultieme waarheid is dat werkelijke problemen op existentieel niet bestaan.
Ik Ben. En verder valt er niets te zeggen.
De stem die constant tegen mij praat en advies geeft
Een laatste valkuil waar ik nog steeds regelmatig intrap is het volgen van een innerlijke stem die woorden verklankt in mijn hoofd. Deze innerlijke stem geeft vaak nuttige feedback of brengt wijsheid, waarna ik de neiging heb om deze stem te gaan volgen voor het nemen van besluiten (zodat ik zelf niet met deze onzekerheid hoef om te gaan). Het gevolg is dat ik vast kom te zitten en afhankelijk wordt van een zelfgecreëerde egostem. Niet meer doen dus.
Accepteer de onzekerheid van het bestaan. Daarin ligt de vrijheid en vreugde van het leven verscholen. Amen. ~ lzv