09:00 – Ik geloof dat ik seksueel misbruikt ben en dat ik daardoor een angst- en pijnlichaam met mij meedraag waar ik mij intern de hele tijd tegen aan het verzetten ben. Dat creëert heel veel spanning, stress en pijn. Afgelopen nacht heb ik ontzettend slecht geslapen en ik merk dat mijn interne focus constant op het angst- en pijnlichaam in mijn buik gericht is.
Het lastige is dat ik niet weet wat ik intern doe. Ik geloof dat ik het niet weet op dit moment. Ik neem waar dat ik het pijnlichaam van een afstand waarneem, alsof ik zijn gevangenisbewaker ben die constant controle probeert te houden en bij iedere verdachte beweging alert is.
Ik geloof dat ik niet weet hoe ik het pijnlichaam moet oplossen → ‘primaire afweer’.
Ik geloof dat ik kan weten hoe ik het pijnlichaam kan oplossen → ‘valse hoop’.
Ik geloof dat ik oude pijn met mij meedraag → is dat waar?
Het zou goed kunnen dat ik oude pijn van het seksueel misbruik met mij meedraag. Ik heb veel gevoelens van zelfhaat, angst, machteloosheid, hulpeloosheid, schaamte en wat schuld doorvoeld en losgelaten, maar dat betekent niet dat ik alle oude energie heb losgelaten.
Oude pijn is onverwerkte emotionele energie waar hiernu weerstand tegen wordt geboden door het ego / de denkgeest via het geloven van (extreem) negatieve gedachten, zoals haten, veroordelen en schuld geven.
Als ik ervan uitga dat ik mijzelf haat en de schuld geef van het misbruik, hoe los ik dat dan op?
Voelen en bewust worden van wat ik geloof dat de weerstand en het interne gevecht in stand houden.
Ik geloof dat ik slecht ben.
Ik geloof dat ik gestraft moet worden.
Ik geloof dat ik het niet waard ben om te mogen bestaan, omdat ik geloof dat mensen mij haten (papa, mama en Jack). Ik weet dat het niet waar is – in alle drie de gevallen – en toch blijf ik hieraan vasthouden, waarom?
Omdat ik bang ben op mijzelf te bestaan.
Omdat ik bang ben om de controle los te laten over de pijn, omdat ik bang ben dat mensen mij opnieuw pijn in mijn buik gaan doen. Ik bescherm mijzelf tegen nieuwe pijn door de oude pijn stevig vast te houden en niet los te laten (te blokkeren dus).
De waarheid is dat ik mijzelf pijn in mijn buik doe door te geloven dat het gedrag van andere mensen iets over mij zegt. Ik betrek het gedrag van andere mensen (vader, moeder, Jack) op mijzelf en geloof dat hun emotionele afwezigheid, fysieke afwezigheid en het seksueel geweld iets zegt over mijn waarde als mens. En in het verlengde daarvan iets zegt over de waarde of ik überhaupt mag bestaan.
Niets heeft ook maar enige betekenis
Het ego heeft anderen nodig om te kunnen bestaan. Als het kinderego niet bevestigd, gewaardeerd, geliefd en gesteund wordt, dan ziet het kinderego zichzelf als reden/oorzaak voor het gebrek en gemis aan liefde, steun, waardering en bevestiging. En gelooft het kinderego dat het niet mag bestaan zoals het in elkaar zit. En dus gaat het zichzelf veroordelen, haten, straffen, de schuld geven en daarmee verdringen en vooral ontkennen, om alsnog de liefde, steun, waardering en bevestiging te krijgen waar het zo naar verlangt. Het kinderego probeert de controle te houden omdat a) het niet kan omgaan met zulke intense negatieve gevoelens over langere tijd en b) het niet wil accepteren dat het niet aan zichzelf ligt en niets aan de situatie kan doen waarin het zit; wat er gebeurt is niet persoonlijk en heeft geen betekenis. Nooit gehad ook.
Wat mij allemaal is overkomen de afgelopen 43 jaar heeft geen betekenis en zegt niets over mij. Hoe mensen mij behandeld hebben zegt niets over mij, mijn waarde en of ik wel of niet mag bestaan. Het gedrag wat mensen laten zien zegt wel iets over hun verwarring en dat ze vergeten zijn wie ze werkelijk zijn (het geheel en niet de denkgeest / het ego).
Wie ik geloof te zijn als persoon heeft dus geen betekenis.
Wat ik vroeger allemaal heb meegemaakt zegt niets over mij. En zeker niet over mijn waarde en of ik wel of niet mag bestaan.
Wat ik ook geloof over mijzelf, het is niet waar en heeft geen betekenis.
Wat ik ook geloof over goed-slecht, oorzaak-gevolg, mijzelf, anderen en de wereld, het is niet waar en heeft geen betekenis. Het zegt gewoon helemaal niets.
De pijn, spanning en stress die ik lichamelijk voel, heeft geen betekenis. Er is geen reden/oorzaak en er bestaat geen schuldige. Ik zou hooguit kunnen zeggen dat ik in verwarring was en mijzelf daarvoor vergeven: ik vergeef mijzelf voor het feit dat ik in verwarring was en nog steeds kan zijn.
De waarheid is: ‘er is niets’ en niets heeft betekenis buiten de denkgeest / het ego. ~ lzv