20:00 – Het is echt zo lastig om geen betekenis toe te kennen aan mijn interne ervaring. Ik voel spanning en angst en ervaar een interne observator die waakzaam en alert is op alle interne veranderingen. Ik lijk het mechanisme nog steeds te voeden, omdat 1) ik actief leiding wil nemen en zo intern de controle probeer te houden, of 2) door intern op te geven als slachtoffer en juist geen leiderschap te tonen maar weg te kwijnen in slachtofferschap. Intern dader- en slachtofferschap; twee kanten van dezelfde medaille.
In beide gevallen probeer ik een goed gevoel te creëren, of beter gezegd, ik wil van mijn kutgevoel in mijn buik af komen. En dat terwijl ik het kutgevoel zelf veroorzaak en in stand houd. En in beide gevallen accepteer ik niet hoe ik mij hiernu voel.
Het is net alsof het ego zichzelf telkens verschuilt achter het slachtofferschap. Alsof het ego het gebruikt als masker, afweer en schild, zodat het zichzelf niet hoef te laten zien. De staat van slachtofferschap is een afweerstaat. Het is een afweer van het emotionele brein en dat weet ik, omdat ik ‘brain fog’ ervaar op dit moment. Ik kan moeilijk helder en logisch nadenken op dit moment; het cognitieve brein werkt suboptimaal.
Het emotionele brein probeert met haar afweren mijn gevoel weg te houden bij mijn pijnen en angsten. En die proberen op hun beurt weer mij weg te houden van de waarheid/realiteit. ~ lzv