23:00 – Ik ga zo eerlijk mogelijk proberen te beschrijven wat ik ervaar. En onderzoeken of ik daar een rol in heb. Het lastige met projecties en onbewuste overtuigingen, is dat het soms verdomd lastig vast te stellen is wat ik hiernu geloof en welke ervaring ik hiernu creëer. Omdat de consequenties van het wel (willen) zien zijn dat ik:
- De interne controle los dien te laten,
- Aan anderen ‘moet’ laten zien wie ik ben (met risico op afwijzing),
- En dien te accepteren hoe ik mij hiernu voel.
Ik dien ‘gewoon’ te accepteren wie ik hiernu ben, in plaats van constant iemand anders proberen te zijn middels het gebruik van afweren en maskers. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Altijd weer terug naar de basis
Een vriend van mij wijst mij er telkens op om altijd weer terug naar de basis te gaan: accepteren wat ik hiernu voel en weg te blijven van het analyseren, begrijpen, interpreteren, reden/oorzaak zoeken en betekenis geven (verhaaltjes maken). Touché!
Ik herken duidelijke afweren in mijzelf op dit moment: ‘ik kan het toch niet’ (= ‘primaire afweer’) en ik wil mijzelf afleiden met een film kijken (= ‘valse hoop’-afweer). Ik wil hier schrijven hoeveel ik mijzelf haat, maar degene die mij haat is niet wie ik ben. Het ego haat zichzelf en ‘mij’ als geheel. Het geheel heeft vrede met zichzelf en het ego, dus van haat kan geen sprake zijn.
Betekenis geven aan mijn interne wereld
Ik merk ook dat ik betekenis toeken aan het intern afwijzen. Ik geloof dat ik de activiteit van het afwijzen uitvoer, wat mij dus de afwijzer van iets anders maakt. Vervolgens geloof ik dat ik mijzelf afwijs, omdat dat een logisch gevolg is van het eerste geloof. De waarheid is dat het geheel niets kan afwijzen, omdat er niets anders bestaat dan het geheel. Bovendien is de aard van het geheel acceptatie (incl. het afwijzende ego).
Ik merk ook dat ik betekenis toeken aan wat ik vanbinnen waarneem en ervaar. Ik geloof dat ik dat ben en dat het iets zegt over mij. Ik geloof dat de spanningen, emoties en gevoelens, stress en fysieke pijn iets over mij zeggen:
- Dat ik besta als afgescheiden persoon/ego,
- Dat ik mijzelf nog steeds afwijs als afgescheiden persoon/ego (want anders zou het ego geen interne stress ervaren redeneert het ego),
- Dat ik de reden/oorzaak ben van de interne stress (redeneert het ego),
- Dat mijn ware ik onder de interne onrust verborgen ligt (en dus bevrijd moet worden),
- Dat de mate van interne stress en spanning iets zegt over hoe goed ik bezig ben met mijn proces (waardeoordeel van het ego richting zichzelf),
- Dat ik echt geloof dat mijn interne wereld iets over mij als persoon zegt (zonder interne wereld = energetisch lichaam, besta ik als afgescheiden persoon niet meer).
De interne wereld, oftewel het energetisch lichaam, is wat mij mij maakt als afgescheiden persoon. Dat zijn niet primair mijn gedachten en overtuigingen, maar echt het ervaren van interne spanning, stress, energie, emoties, gevoelens, sensaties. Het energetisch lichaam maakt de menselijk ervaring echt.
Het ego wil het energetisch lichaam in stand houden, omdat dat juist de ervaring geeft dat het ego als afgescheiden entiteit bestaat. Bovendien zorgt constante focus en instandhouding van het energetisch lichaam, dat mijn gevoel niet bij mijn angsten en pijn kan komen. Het energetisch lichaam is het gevolg van afweer en overtuigingen die ik geloof. En ook de reden/oorzaak van afweer, omdat het emotionele brein mij probeert te beschermen op basis van de angsten en onzekerheden die het intern waarneemt. Het werkt beide kanten op en dat is geen nieuw inzicht voor mij. ~ lzv