20:30 – De neiging om problemen proberen op te lossen binnen het egomechanisme is groot. Natuurlijk probeer ik hiermee een goed gevoel te creëren. Daarnaast vind ik het moeilijk om anders te leren denken, dat geloof ik althans. Ik dien te onderzoeken op metaniveau en dus het bestaansrecht en functioneren van het egomechanisme an sich ter discussie te stellen. Immers, het egomechanisme rechtvaardigt zijn gedrag en bestaan op basis van zijn eigen overtuigingen. Buiten het egomechanisme hebben die overtuigingen geen enkele realiteit.
De functies van het ego
Ondanks dat ik veel spanning, stress en pijn ervaar als persoon/ego, levert identificatie met het ego mij toch onbewust wat op. Ik moet hier voorzichtig zijn dat ik hier niet te snel overheen ga en rationeel antwoorden op schrijf. Daar heb ik alleen mijzelf mee.
In de kern is het ego:
- Een projectiemechanisme; het ego projecteert intern en extern wat het gelooft.
- Een afwijzingsmechanisme; het ego probeert zichzelf te beschermen en wijst datgene af waarvan het gelooft dat het een bedreiging is voor zijn fysieke en emotionele veiligheid.
- Het ego kan alleen datgene afwijzen, verdringen en ontkennen waarvan het gelooft dat het bestaat. Anders gezegd, alles wat het ego intern en extern afwijst zijn in de kern zijn eigen gedachten (overtuigingen, ideeën, concepten, etc.) erover.
- Het afwijzingsmechanisme wijst in de kern ‘het geheel’ (dat wat ik ben) af, omdat er niets anders bestaat dan dat en het ego zich door ‘het geheel’ bedreigd voelt.
- Het ego moet constant energetisch in zijn eigen bestaan blijven investeren door weerstand te bieden, te vechten en zich te verzetten tegen Dat Wat Is. Daarmee geeft het ego zichzelf betekenis en zijn leven zin.
Waarom blijf ik mij met het egomechanisme identificeren ondanks dat het mij zoveel spanning, stress en pijn oplevert?
De primaire functie van het egomechanisme is mij te beschermen tegen gevaar. Als ik mij identificeer met het egomechanisme, dan hoef ik geen gevoelens van schaamte, schuld, boosheid, verdriet en angst te voelen. Als kind was dat wellicht functioneel omdat het mijn ‘veilige’ relaties niet verstoorde, maar als volwassene is het verdringen en ontkennen van emoties en gevoelens disfunctioneel en zelfdestructief.
Het egomechanisme probeerde de baby-, peuter- en kindertijd te overleven door zich aan te passen en te schikken naar de ingebeelde behoeften van zijn belangrijkste ouders/verzorgers. Het kinderego betrok het ‘slechte’ gedrag van zijn ouders op zichzelf en gaf zichzelf daarmee de schuld en creëerde daarmee de illusie van controle voor zichzelf. Het kinderego redeneert: “als ik mijzelf de schuld geef en delen van mijzelf afwijs en mijn gedrag aanpas, dan krijg ik wellicht wel wat ik nodig heb.” → ‘valse hoop’-afweer.
Het kinderego zat dus al vast in illusies dat het niet kreeg wat het nodig had, terwijl het wel heeft gekregen wat het nodig had om te overleven. Immers, ik leef en ik ben kerngezond.
Alle trauma’s zijn het gevolg van het geloven in ‘primaire afweer’ met daarbovenop ‘valse hoop’- en ‘valse macht’-afweer, en daar weer bovenop ‘ontkenning van behoeften’-afweer. Alle emotionele trauma’s zijn feitelijk het gevolg van het ego dat zichzelf de schuld geeft van het gedrag van anderen en de externe omstandigheden waar het zich in bevindt. Het ego betrekt alle positieve en negatieve ervaringen met zijn ouders/opvoeders op zichzelf; het ego gelooft dat het zelf de reden/oorzaak is van het gedrag zijn ouders/opvoeders.
Conclusie: zelfbescherming – en daarmee dus zelfafwijzing – leidt tot emotionele jeugdtrauma’s. Ik geloof dat het ego mij (nog) beschermt tegen gevaar, maar de noodzaak daarvoor is extern niet aanwezig (of de kans daarop is extreem klein). Anders gezegd, de gevaren die ik extern lijk te zien en ervaren, zijn projecties van interne overtuigingen. En hiermee rechtvaardigt het ego zijn bestaansrecht.
Dus: feitelijk probeert het ego zich te beschermen tegen projectie van zichzelf. ‘Het gevaar’ kan een verdrongen, ontkende en/of onverwerkte ervaring uit het verleden zijn → het emotionele brein ‘neemt de regie regelmatig over’. ~ lzv