18:00 – Vanmiddag liep ik gefrustreerd in de bosduinen van Kennemerland Zuid. Ik ben bezig met het onderzoeken van het egomechanisme op metaniveau. Ondanks dat ik weet dat het ego een destructief beschermings- en overlevingsmechanisme is, geloof ik dat ik moet weten waar het ego mij tegen beschermt om het te kunnen doorzien en los te laten → is dat waar?
Het egomechanisme is onderdeel van de hersenen en is niet in staat om te voelen. Het ego kan emoties, gevoelens en energieën wel interpreteren en betekenis geven door deze af te wijzen met gedachten. Het ego heeft alleen macht en controle als ik gedachten en overtuigingen geloof. De enige macht die het ego heeft is via identificatie met gedachten; als ik (onbewuste) gedachten en overtuigingen niet meer geloof, dan heeft het ego geen macht en controle meer over ‘mij’. De macht en controle die het ego heeft wordt dus bepaald door de mate waarin ik (onbewuste) gedachten en overtuigingen van het ego geloof.
Ik moet weten waar ik bang voor ben (lees: wat het gevaar/de dreiging is) om het destructieve beschermingsmechanisme van het ego te doorzien en los te kunnen laten → is dit waar?
Deze overtuiging veronderstelt dat ik de reden/oorzaak voor de beschermingsfunctie moet weten voordat ik deze kan doorzien en loslaten. De ironie is dat de beschermingsfunctie ervoor zorgt dat ik niet kan voelen waarvoor ik bang ben. Ik heb dus onbewust een voorwaarde en doel voor mijzelf gecreëerd, en daarmee een illusie van hoop en controle gecreëerd → ‘valse hoop’-afweer. Ik zocht dus niet naar de waarheid, maar naar een goed gevoel in de toekomst: als dit, dan kan ik het loslaten en mij goed voelen in de toekomst.
Het egomechanisme heeft alleen macht die ik het geef. Het ego kan alleen blijven ‘beschermen’ zolang ik geloof dat dat nodig is. Ik weet dat ik hiernu fysiek en emotioneel veilig ben (extreme uitzonderingen daargelaten). Ik weet dus dat ik het beschermingsmechanisme hiernu niet nodig heb. Ik weet dat het beschermingsmechanisme zelfdestructief is: ik ervaar spanning, stress en fysieke pijn, en het seksueel misbruik is ook een direct gevolg van het geloven van het egomechanisme.
Dus: het egomechanisme heeft mij de afgelopen 20 jaar alleen maar pijn gedaan. Daarnaast heeft het gezorgd voor een seksueel misbruiktrauma, omdat ik alle dingen die ik geloofde nodig te hebben en die ik miste in mijn leven, ging zoeken bij een voormalige voetbaltrainer. En ja, hij had met zijn poten van mij af moeten blijven. En tegelijkertijd zocht ik iets buiten mijzelf waardoor ik extreem kwetsbaar en ontvankelijk was. Bovendien had ik geen (zelf)vertrouwen, veerkracht en weerbaarheid. Allemaal het gevolg van het geloven van de schuld op mijzelf nemen, het geloven van extreme ‘primaire afweer’ en ‘valse hoop’-afweer, oftewel het egomechanisme.
Het ego is niet mijn vriend, het is een vijand die zich voordoet als een slinks vriendje die mij worstjes voorhoudt en mij telkens pijn doet. ~ lzv