21:30 – Ik wil de hele tijd van mijn gevoel (spanning in mijn buik) af, maar waar wil ik dan eigenlijk van af? En hoe doe ik dat? Of hoe probeer ik dat te bereiken?
- Ik val het slachtoffer in mijzelf aan; ik haat het slachtoffer in mijzelf.
- Ik hoef mij dan geen slachtoffer te voelen.
- Ik hoef mij niet afhankelijk van Jack te voelen.
- Ik hoef mij niet te schamen.
- Ik hoef mij niet onzeker te voelen.
- Ik hoef dan geen doodsangst te voelen.
- Ik hoef mij dan niet alleen en vernederd en gebruikt te voelen.
- Ik hoef mij dan niet smerig, vies en gebruikt te voelen.
En wie is het slachtoffer in mijzelf? Hoe oud is dat deel van mijzelf?
En wie is de dader? Dat geloof ikzelf te zijn. Ik val mijzelf aan. Ik haat mijzelf. Ik haat het slachtoffer in mijzelf.
Waarom kan ik niet leven met mijzelf?
Omdat ik gewoon eigenlijk altijd in angst leefde sinds de breuk tussen mijn vader en mij. Mijn veiligheid, bedding en voor wat ik voor zekerheid aannam, was in één klap weg. Dat was de eerste schok die ik eigenlijk nooit meer goed te boven ben gekomen.
De schok van het overvallen worden door het seksueel misbruik kwam daar nog bovenop, maar eigenlijk was het eerste en belangrijkste kwaad al geschiet in de breuk met mijn vader. Daar is een angst en diep gevoel van onzekerheid en onveiligheid ontstaan die ik nooit (meer) te boven ben gekomen.
Het accepteren van die diepe gevoelens van angst en onzekerheid in mijzelf zijn de sleutel tot heling. De sleutel en de weg weer naar leven. ~ lzv