18:30 – Ik zit op de bank in mijn woonkamer met ongelooflijk veel spanning in mijn buik. Wat ik ongelooflijk moeilijk vind, is hoe ik de spanning moet interpreteren omdat ik er geen gedachten bij heb. Ik kan er de betekenis aan toekennen ‘ik ben boos’ en de spanning heel groot maken en vervolgens slaan op een bokszak die ik in mijn woonkamer heb staan. Het is duidelijk iets wat onbewust gebeurt en dat frustreert mij merk ik. Dat ik moeite moet doen om het te weten te komen wat ik hiernu precies geloof.
Uit protest in bed gaan liggen
Vanmiddag ben ik even een cappuccino gaan drinken met een vriendin van mij Polly Goudvisch in Amsterdam-Noord. Ik merkte al dat ik niet lekker in mijn vel zat en licht geïrriteerd was. Toen ik naderhand naar huis liep geloofde ik dat ik weer van alles moest doen (huishoudelijke taken, klusjes, boodschappen, schoonmaken, etc.) en dat voelde zo dwingend dat ik in bed ben gaan liggen. Uit protest in bed gaan liggen. Het klinkt een beetje kinderachtig, maar ik kon daarna wel tot rust komen.
De vraag is waar ik eigenlijk tegen protesteer? Tegen het ego en zijn afweermechanisme?
Op onbewust niveau probeer ik de controle te houden over mijn gedrag via onbewuste gedachten, gewoonten en automatismen, wat zich uit in extreme lichamelijke spanning (voornamelijk in mijn buik).
Ik geloof dat ik ben wat ik voel, terwijl wat ik voel een bijproduct/gevolg is van wat ik geloof. En wat ik geloof, voel en ervaar is het verleden.
En toch haat ik extreem wat ik voel. Gedachte die opkomt: ‘ik kan het niet alleen’ (= ‘primaire afweer’). Ik kan mijzelf afvragen waarom ik haat wat ik voel, maar dat veronderstelt ook weer een antwoord (= vicieuze cirkel en dus afweer).
Het lijkt erop dat ik mij niet vrij wil voelen in mijzelf. Dat ik niet blij mag zijn van mijzelf. Dat ik geen feestje mag bouwen van mijzelf. Omdat mama dan boos wordt. Nou f#ck mama. Ik ga feesten vandaag!
Het herkauwen van oude verhalen
Een ander punt is dat ik mijzelf (nog steeds) niet vertrouw. Ik voel nog steeds zoveel boosheid en haat richting mijzelf, terwijl ik op dat gebied al zoveel heb verzet. Ik geef mijzelf de schuld dat mijn beide ouders uit elkaar zijn gegaan. Ik haat mijzelf ook nog voor het feit dat mijn vader mij heeft verlaten. Ik geef mijzelf dus nog de schuld dat mijn vader mij heeft verlaten. Ik haat mijzelf omdat niemand mij wil.
Het lijkt erop dat ik oude verhalen tot in de oneindigheid blijf herkauwen, hopend op een moment dat ze geen emotionele lading meer oproepen. En maar herkauwen en herkauwen en herkauwen. En als ik eerlijk ben voel ik mij eigenlijk alleen maar verloren in mijn eigen emotionele drama, alsof er nooit een einde aan de spanning, stress en het huilen komt. Elke keer maar weer herkauwen. En toch weet ik niet hoe ik hier uit moet/kan komen.
Ik kan niet alleen ontspannen op de bank zitten in mijn huis. Het lukt me gewoon niet. Waarom? Geen idee. Dus ga ik weer zoeken of wat doen of in bed liggen. Dat is telkens het verhaal. En het doet me zo vreselijk zeer en pijn. En het frustreert me, vooral omdat ik weet dat het niet mijn ware natuur is. En dat ik niet zo verschrikkelijk hoef te lijden dag in, dag uit.
Als er iets is wat ik geloof, is dat ik hier niet zelfstandig uit kan komen. Ik geloof er gewoon niet (meer) in. De waarheid is dat wat ik ervaar een illusie is en dat ik met mijn intentie, focus, intelligentie, lef, investering in tijd het wel zou moeten kunnen. Ik heb altijd geloofd dat er nog iets is waar ik naar moet kijken; dat er nog een reden/oorzaak is waar ik mij niet bewust van ben, maar er komt nooit een einde aan. Er komt geen einde aan de oude verhalen en het drama en het lijden. Het is een oneindig lijden op deze manier, tenzij ik loslaat. En de consequenties durf te accepteren van het loslaten van de controle.
En wat dien ik los te laten?
- De drang om mij beter/goed te voelen (= ‘valse hoop’ afweer).
- De boosheid richting mijzelf, mijn ouders en de rest van de wereld, maar vooral richting mijzelf.
- Mijn oneindige neiging tot overanalyseren van oude verhalen en reden/oorzaken zoeken voor wat ik hiernu voel/ervaar.
- Mijn idee van veiligheid loslaten (nog uitzoeken wat dat is).
~ lzv