21:00 – Vanavond ben ik teruggekomen van het initiatieweekend voor mannen van The Mankind Project (MKP). Twee jaar geleden heb ik dit intiatieweekend zelf gedaan in Louette-Saint-Pierre in België en tijdens deze editie in Zelhem Nederland was ik onderdeel van het leiderschapsteam.
Ik heb mooie ervaringen, indrukwekkende en kwetsbare ervaringen gehad tijdens het initiatieweekend voor nieuwe mannen. En ik heb ook veel angst, stress, pijn en spanning gehad tijdens deze dagen. Toen ik zojuist thuiskwam, vroeg ik mijzelf af wat eigenlijk mijn intentie was om daarheen te gaan? En wat ik daar probeerde te bereiken?
De feiten zijn dat ik aan de volgende trainingen heb deelgenomen afgelopen twee jaar:
- Initiatie Avontuur van de Nieuwe Krijger (IANK, als deelnemer) – april 2024.
- Inside Circle Weekend – september 2025.
- Primary Integration Training (PIT) – januari 2026.
- Initiatie Avontuur van de Nieuwe Krijger (als staflid) – maart 2026.
Tijdens deze trainingen ben ik in grote groepen van 30+ mannen super kwetsbaar geweest. En heb ik diepe innerlijk kindwonden en overtuigingen in de groepen tot uiting gebracht. Ik ben op die momenten heel kwetsbaar geweest en ik heb mijzelf laten zien op manieren met schaamte, verdriet en angsten, zoals ik mijzelf nog nooit eerder heb laten zien aan anderen. Ik gok zo’n zeven tot acht keer in totaal. Wat heb ik hiermee bereikt? Is mijn fysieke spanning, stress en pijn minder geworden? Heb ik mijn trauma’s opgelost? Ben ik innerlijk geheeld? Zijn mijn schaduwen en afweren minder geworden of verdwenen? Ben ik een beter mens geworden? Ben ik fundamenteel veranderd? Ben ik getransformeerd?
Het korte antwoord is: nee. Een meer genuanceerd antwoord zou zijn dat bepaalde schaduwen minder zijn geworden en dat andere schaduwen wellicht meer aan de oppervlakte zijn verschenen. Mijn spanning, stress en pijn is onveranderd. En ik kan ook nog steeds niet voor langere tijd voelen, behalve op de korte momenten dat ik een innerlijk kindstuk uit.
Mijn conclusie: de spanning, stress en fysieke pijn die ik ervaar hangen samen met de identificatie met het ego en zijn afweren. Het feit dat ik tijdelijk oude pijnen + oude onvervulde behoeften + oude werkelijkheden ervaar, zorgt er niet voor dat de ego afweren ophouden te bestaan.
Er verandert fundamenteel niets
Dus: hoeveel therapie, mannenwerk, ayahuascaceremonies, leiderschapstrainingen, etc. ik ook doe, er verandert fundamenteel niets aan de identificatie met het ego. En de aanwezigheid van afweren van het ego verandert ook niets aan; die blijven gewoon bestaan (wellicht dat de ene iets zwakker wordt en er een andere sterker in bewustzijn verschijnt).
Wat ik verder waarneem is dat mannen die al veel MKP-trainingen hebben gevolgd (50+), nog steeds schaduwen hebben. Tegelijkertijd lijken ze wel minder (sterke) schaduwen te hebben. En zijn ze zachter voor zichzelf en andere mensen.
Ingeborg Bosch van Past Reality Integration (PRI) geeft ook aan dat haar methodiek levenslang werken betekent. Oftewel, haar methodiek zorgt ervoor dat ego afweren minder sterk worden en dat sommige wellicht heel zwak worden, maar helemaal verdwijnen zullen ze nooit.
Dus: in termen van afweren en ego identificatie verandert er wezenlijk niets. Dit wist ik eigenlijk al.
Een ontnuchterende constatering
Wat probeer ik dan te bereiken tijdens die trainingen?
- Leiderschap ontwikkelen → gaat heel moeilijk met mijn ego afweren.
- Ik probeer mijzelf te helen via krachtige catharsis van het innerlijk kind → heeft geen resultaat gehad. Ik ben niet geheeld en loop nog steeds gespannen, gestrest en met fysieke pijn rond.
- Ik probeer mijzelf te transformeren → er is de afgelopen twee jaar niets fundamenteels veranderd.
De afweren zijn nog intact. Er is wezenlijks niets veranderd. Ik identificeer mij nog steeds sterk met de afweren van het ego. Mijzelf blootstellen aan mijn angsten leidt tot veel innerlijke afweer → innerlijke stress, spanning en fysieke pijn. En tot catharsis in sharingcirkels, maar de afweren zijn daarna vrij snel weer actief.
Dus: ik heb mijzelf niet kunnen helen. Ik heb mijn afweren niet los kunnen laten. Ik ben fundamenteel niet veranderd.
De reden: ik probeer te helen vanuit én binnen het beschermingsmechanisme. Ik probeer te helen vanuit én binnen het ego → op basis van wat ik voel geloof ik dat er heling, transformatie en traumaverwerking nodig.
Ik geloof: ‘er is iets gebroken in mij’, ‘er is iets beschadigd in mij’, ‘er is iets mis in mij’ en ‘er is iets getraumatiseerd in mij’.
Wat er vervolgens gebeurd is dat ik via het ego heling, transformatie en traumaverwerking probeer te vinden. En dat werkt niet. Er is wezenlijks niets veranderd de afgelopen twee jaar. En dat is wel een ontnuchterende constatering. Mannenwerk kan leuk zijn om te doen en ik kan er zeker wat van leren en uithalen, maar ik ga er fundamenteel niet door veranderen of helen. Dat is mij inmiddels wel duidelijk geworden (gelukkig). ~ lzv