01:00 – Ik heb zojuist mijn avondeten op en ik wil nog even mijn ervaringen van vandaag beschrijven. Ik voelde direct veel weerstand en zat alweer in de ‘primaire afweer’ (‘ik kan het niet’). Met name goed observeren, overtuigingen herkennen en de juiste conclusies trekken vind ik moeilijk. De afgelopen vijf jaar heb ik veel geschreven, maar ik sprak mijzelf regelmatig tegen of ik had niet door dat ik in de ‘primaire afweer’ of ‘valse hoop’ zat. Desondanks heb ik een week geleden besloten om helemaal opnieuw te beginnen met zelfonderzoek en te doen alsof ik helemaal nog geen inzichten heb opgedaan en niets weet.
Vergroten afweermechanismen overlevingskansen?
Eén van de dingen waar ik achter ben gekomen is dat ik het verleden probeerde los te laten door dezelfde conclusies te trekken als Edwin in hoofdstuk 1 van zijn dagboek. Eén van zijn conclusies is dat oude pijn (onderdeel van PRI-therapie van Ingeborg Bosch) een illusie is, omdat hij namelijk alles heeft gekregen wat hij nodig heeft (hij leeft immers nog en is kerngezond). Ook komt hij tot de conclusie dat het kind Edwin ook al vast zat in illusies, wat natuurlijk waar is.
Hieruit volgend heb ik geconcludeerd dat het niet 100% uit te sluiten is dat de afweermechanismen positieve invloed hebben gehad op de overleving van ons als kinderen. Het blokkeren van energie en aanpassen van gedrag kan zeker de overlevingskansen vergroten van een kind. Een extreem voorbeeld is natuurlijk een situatie met een gewelddadige vader; “als ik mij aanpas en doe wat zegt, dan word ik niet meer geslagen en mishandeld.”
Dus: er kan niet met absolute zekerheid geconcludeerd worden dat de afweermechanismen de overlevingskansen niet significant hebben vergroot. Er bestaat immers geen controlegroep van kinderen die opgroeien zonder afweermechanismen. Aan de andere kant kan er ook niet geconcludeerd worden dat de afweermechanismen de overlevingskansen wel significant hebben vergroot. Er is dus niet met zekerheid een uitspraak over te doen.
Identiteit halen uit oude pijnen
Daarnaast ben ik zelf tot de conclusie gekomen dat ik iets over het hoofd zie na bijna zes jaar zelfonderzoek (ik ben begonnen in mei 2018). Het is inmiddels eind maart 2024 en ik heb het verleden nog steeds niet losgelaten. Waar ik een aantal keer de mist in ben gegaan is dat ik telkens constateerde dat ik ook alles heb gekregen wat ik nodig had om te overleven (ook ik leef en ik ben kerngezond) en dat hieruit automatisch volgt dat oude pijn een illusie is. Ik gaf hier de betekenis aan dat ik (ook) niet naar mijn oude pijnen + oude werkelijkheid + oude onvervulde behoeften (= kind-bewustzijn) hoefde te kijken, want het is toch allemaal een illusie. En hier ben ik herhaaldelijk flink de mist mee in gegaan.
In mijn jeugd is er ernstig veel misgegaan in mijn jeugd (emotionele verwaarlozing, verlating door vader en seksueel misbruik) en door dat af te doen als een illusie, ontkende ik telkens dat ik als kind wel iets nodig had en dat die behoeften niet of in onvoldoende mate waren bevredigd. Daarnaast heb ik zo verschrikkelijke kutjeugd gehad dat een groot gedeelte van mijn identiteit bestond uit extreme ‘primaire afweer’, ‘valse hoop’, ‘valse macht’ en ‘ontkenning van behoeften’ (ik was gewoon niet bewust van mijn behoeften, omdat ‘ik er niet bij kon’). Dit verklaart ook waarom ik het verleden in de vorm van een pijn- en/of angstlichaam niet kon loslaten de afgelopen zes jaar; ik haalde er onbewust nog (veel) identiteit uit.
Dus: het verleden kan alleen losgelaten worden als ik er geen noemenswaardige identiteit meer uithaal.
Dus: om het verleden los te kunnen laten, zal ik de ideale condities moeten creëren door onder ogen te komen (de oude werkelijkheden + oude onvervulde behoeften) wat er allemaal met mij is gebeurd en de belangrijkste oude pijnen emotioneel erkennen en doorvoelen. Oftewel, het afweermechanisme grotendeels ontmantelen net zo lang ik er grotendeels van verlost ben.
Dus: oude pijnen zijn een illusie, maar niet als je nog grote trauma’s met je meedraagt en daar veel identiteit aan ontleent.
Oude pijn doorvoelen
De afgelopen jaren heb ik heel veel tijd besteed aan het doorvoelen en loslaten van oude pijn. Dit doe ik door mijn ogen te sluiten en de (onbewuste) ‘primaire afweer’ en ‘valse hoop’ hardop uit te spreken. Vervolgens kom ik in een ‘ruimte’ waarin een vriendelijke wijze stem mij telkens vragen stelt en mij begeleid bij het onder ogen komen van oude werkelijkheden waarin ik flink pijn ben gedaan als kind. Door via vragen bewust te worden van de oude werkelijkheden, word ik mij bewust van het verhaal (context) waarbinnen zich al het drama zich afspeelde. Om vervolgens tot de kern te komen en de emotionele energie te voelen die ik decennia lang heb verdrongen en ontkend.
Vandaag had ik een mooie sessie over het feit dat mijn vader mij op 7-jarige leeftijd in de steek heeft gelaten. Hieronder staan wat zinnen en overtuigingen (afweren) die er in de sessie naar boven kwamen:
“Ik vertrouw mijn gevoel niet meer sinds mijn vader mij verlaten heeft. Mijn gevoel zei dat papa mij nooit zou verlaten. Ik vertrouw mijzelf niet meer sinds papa mij heeft verlaten, omdat ik geloof dat er iets in mijn gedrag moet zijn waarom papa mij heeft verlaten.”
“Ik geloof dat er iets mis is met mij omdat papa mij heeft verlaten. Ik geloof dat ik een slecht kind ben. Ik geloof dat papa heel erg boos wordt als ik mijn gevoel volg.”
“Ik geloof dat ik het vertrouwen van papa heb geschonden, anders was hij ook niet weggegaan.”
“Ik geloof dat ik een duister kind ben die papa heeft weggejaagd.”
“Ik ben een slecht persoon en daarom verdien ik geen leuke dingen/ervaringen.”
Ik voel dat het doorwerken van oude traumatische ervaringen verlichting brengt in het lichaam-geest systeem. De spanning in mijn buik (onder mijn navel) neemt telkens een beetje af en de afweer verdwijnt direct nadat de emotionele pijn is doorvoeld. De kleine stapjes in verandering van kind-bewustzijn naar volwassen-bewustzijn zijn dus blijvend en fundamenteel. Maar het is wel echt heel hard werken. De afgelopen zes jaar heb ik hier honderden uren aan besteed, hopelijk tot het punt dat ik weinig tot geen identiteit meer ontleen aan het verleden. En ik het eindelijk mag loslaten. ~ lzv