00:30 – Het zoeken naar de waarheid is iets wat langzaam vorm begint te krijgen in mij. Het lijkt een proces te zijn waarbij ik begin te herkennen wat onwaarheid en illusie in mijzelf is, en wat het betekent om te zoeken naar de waarheid. Alsof het besef van mijn rationele uitwerkingen langzaam begint in te dalen. En dat ik begin te beseffen dat dingen werkelijk onwaar en een illusie zijn.
Een mooi voorbeeld hiervan zijn afweren. Buiten mijzelf hebben die geen enkele werkelijkheidswaarde. De afweren hebben alleen betekenis voor mij en zijn dus persoonlijk. De afweren bestaan dus niet los van mij, los van mijn ik. De afweren hebben alleen betekenis voor mij, voor mijn ik. En zonder ik hebben die afweren ook geen betekenis. Ik, de afweren en verhaaltjes zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Omdat de afweren buiten mij geen enkele realiteit hebben, zijn ze dus onderdeel van de denkgeest en hebben ze geen substantie. Afweren kunnen verschijnen, verdwijnen en veranderen, en hebben daarmee geen basis in de ultieme realiteit. Afweren zijn daarom verhaaltjes waar ik in geloof om de realiteit te verdringen, verstoppen en te ontkennen voor mijzelf, maar de realiteit gaat natuurlijk niet weg (ook al wil ik deze niet zien en ervaren). Afweren zijn dus illusies en verhaaltjes waar ik in geloof. En geen enkel verhaaltje is waar.
Afweren ‘beschermen’ mij tegen bedreigende en gevaarlijke illusies. Zelfs het zien van problemen is een illusie, omdat er in werkelijkheid niets verkeerd is. ‘Er is iets mis/verkeerd’ is een denkfout. Een illusie. Natuurlijk kan er binnen een bepaalde context een probleem bestaan dat opgelost kan worden (bv. een klus of planning), maar dat is iets anders dan geloven dat er iets mis is met mij → illusie. Geloven dat ik beschadigd ben → illusie. Geloven dat ik gebreken heb → illusie. Geloven dat ik ergens tekort aan heb → illusie.
Het beseffen dat iets zo is, is net zo belangrijk als het opdoen van een bepaald inzicht. Misschien zelfs nog wel belangrijker. ~ lzv