20:30 – Vandaag ben ik lekker naar de Bussumer heide geweest. Ik heb de trein gepakt vanaf Amsterdam Centraal en ik kon zo uitstappen in Bussum Zuid. Ik snap wel waarom mensen in het Gooi willen wonen. Het is echt een schitterende omgeving met al die bossen en heide. Heerlijk wandelen en fietsen.
Vanochtend in bed voelde ik mij slecht en mijn lichaam voelde ontzettend zwaar en gespannen aan. Ik voel mij een slachtoffer met gevoelens van machteloosheid, zinloosheid en hulpeloosheid. Ik dacht wel direct: ik moet gewoon naar buiten, want als ik binnen blijf zitten dan blijf ik in deze depressie hangen. Dus ging ik naar de Bussumer heide.
Die hele slachtofferervaring is gewoon een illusie. Ik zeg dat ik mij slachtoffer voel en dat ervaar ik ook zo, maar feitelijk is slachtofferschap meer een interne energieblokkade waar ik betekenis aan geef: ik voel mij machteloos, hulpeloos, etc.
De waarheid en grap is: ik voel juist niet. Ik blokkeer energie en geef daar betekenis aan, maar dat is géén voelen. Het ego kan alleen energie blokkeren, controleren en die betekenis geven. Het ego is als de dood voor voelen, omdat het daarmee de controle verliest. Ik verlies daarmee de controle.
Ik ben de dader die zelf het slachtofferschap creëert
Ik kies doorgaans voor ego. Ik kies voor het geloven in afweren. Ik kies voor het interpreteren van geblokkeerde energie. Ik kies voor het blokkeren van energie. Ik kies voor het analyseren van geblokkeerde energie. Ik kies voor het begrijpen van geblokkeerde energie. Ik kies voor alles wat gerelateerd is aan het ego en probeer er vervolgens uit of vanaf te komen → lukt niet. Bah.
Allemaal verspilde tijd, moeite en energie.
Ik kies voor ego. En dat doe ik veel te vaak. Waarom eigenlijk? Omdat ik het niet kan verkroppen dat ik geen controle heb over iets wat ik ervaar (zoals slachtofferschap). Het heeft zo’n impact op mijn leven gehad (en nog steeds) en dan vind ik het ontzettend moeilijk om die slachtofferstaat te accepteren (als ik er zo’n last van heb).
Ik ben ontzettend agressief naar mijzelf. Ik ben zelf de dader die het slachtofferschap in mijzelf creëert. Geen externe dader, maar geïnternaliseerde externe daders. Ik ben die interne dader. Ik zorg voor de interne dader-slachtofferdynamiek. Ook dit is onderdeel van het egomechanisme.
Slachtofferschap is niet onschuldig
Een affirmatie die ik vorige week heb bedacht is: ‘ik kies voor mijzelf’. En die hielp vandaag toen ik op de heide aan het wandelen was ook goed. Slachtofferschap is liefdeloos. Slachtofferschap lijkt onschuldig, maar is een staat van interne agressie richting onszelf. Hiermee bedoel ik niet de mensen die slachtoffer zijn van een ernstig misdrijf, maar de mensen – die zoals ik – decennia na het (seksueel) geweldsmisdrijf, zich nog steeds slachtoffer kunnen voelen. En er dus in blijven hangen. Ik blijf erin hangen.
Ik wil kiezen voor ‘mijzelf als geheel’. Ik wil kiezen voor ‘mijzelf als vrijheid’. Ik wil kiezen voor ‘mijzelf als essentie van het bestaan’. Ik wil kiezen voor ‘mijzelf als onbegrensdheid’. Ik wil kiezen voor ‘mijzelf als tabula rasa’ (lees: onbeschreven blad).
Ik wil kiezen voor mijzelf.
Ik ben echt zo klaar met dat hele slachtofferschap en die zoektocht naar mijzelf. Bah. Ik ben moe, uitgeput en ik zit in mijn hoofd. Ik ga film kijken. ~ lzv