Ik heb de laatste dagen ontzettend veel fysieke pijn. Ik krijg er zelf vlekken van op mijn boven- en onderbenen. Het is echt verschrikkelijk. Het gaat over het blokkeren van mijn seksuele energie. Dat is voor mijn gevoel echt de laatste horde die ik moet nemen om het verleden los te laten. En het is een lastige. Een hele lastige, omdat mijn hele identiteit – wie ik geloof te zijn als persoon – en het verleden met traumaverhalen ermee samenhangen (met het blokkeren ervan).
Het loslaten van de interne controle is mijn doel. En ik probeer intern de controle te houden over mijn gevoelens en/of seksuele energie. Sowieso de seksuele energie en wellicht ook gevoelens. Zo lijkt het in ieder geval vanuit het perspectief van de persoon wie ik geloof te zijn.
Ik laat het verleden (nog steeds) bepalen wie ik ben en wat ik geloof. En daarmee blijf ik controle houden over mijn leven en mijn gedrag en mijn identiteit en mijn zelfbeeld.
- Ik blokkeer seksuele energie → is dat waar?
Nee, want het geheel kan geen energie blokkeren, omdat er niets anders bestaat dan het geheel. Om te kunnen blokkeren dienen er minimaal twee ‘dingen’ te bestaan.
- Ik moet seksuele energie toelaten → is dat waar?
Dit veronderstelt dat er iets gedaan moet worden om een probleem op te lossen. Het probleem is ontstaan vanuit ‘doen’ en kan niet worden opgelost met meer ‘doen’. Er bestaan geen voorwaarden, barrières en kunstmatige scheidingen binnen de eenheid. Het is allemaal geloof en illusie.
- Ik moet seksuele dingen doen om de seksuele energie blokkade op te heffen → is dat waar?
Deze overtuiging veronderstelt wederom dat er vanuit denken allemaal zaken ‘gedaan’ en ‘ondernomen’ moeten worden, om het probleem op te lossen. Hoe meer ik ‘doe’ vanuit denken, hoe sterker de seksuele blokkade en hoe meer controle, weerstand en pijn ik ervaar.
Interne controle houden
Ik merk dat ik intern heel erg de controle probeer te houden. En dat gaat onbewust en creëert heel veel spanning en stress in mijn lichaam.
- Ik geloof dat ik controle heb → is dat waar?
Ik ervaar en geloof dat ik controle heb, maar is dat waar? Vanuit de persoon heb ik controle, maar ik kan alleen maar controle hebben over mijzelf als persoon (incl. mijn gevoelens). Er bestaat niets buiten ‘mij’ als geheel en de hele persoon (incl. binnenwereld, het leven dat ik leid als persoon, zelfbeeld, wereldbeeld) is allemaal illusie.
Dus: nee, ik heb geen controle over mijn gedrag en mijn leven. En dat vind ik heel beangstigend, want ik vertrouw het leven niet. Ik vertrouw ‘mijzelf’ niet.
Het leven is slecht
Waar ik bang voor ben bij het loslaten van de controle, is wat er komen gaat. Ik geloof dat als ik de controle loslaat, dat er dan slechte dingen zullen komen en gebeuren. Dus ik associeer onzekerheid met een groot risico op slechte ervaringen. Ervaringen die mij fysiek dan wel emotioneel pijn zullen doen. Daar heb ik geen bewijs voor natuurlijk en is een projectie van mijn jeugd op de realiteit.
- Ik geloof dat het leven slecht is → is dat waar?
Ik geloof dat alle nare dingen die mij in het leven zijn overkomen als jong jochie en als tiener, dat dat de schuld van het leven is. Dat het leven het op mij gemunt heeft.
Heb ik die ervaringen zelf gecreëerd middels mijn overtuigingen? Of heb ik gewoon pech gehad? Of heeft het leven het echt op mij gemunt? Of is er gewoon niets over te zeggen?
Middels overtuigingen creëer ik mijn eigen ervaring en werkelijkheid. En een goede liefdevolle opvoeding is heel belangrijk bij het creëren van een positief zelf- en wereldbeeld. Daar hebben mijn ouders in gefaald. En dat heeft sowieso een groot deel van de negatieve en traumatische ervaringen gecreëerd in mijn jeugd.
Had het anders kunnen lopen? Nee, want Dat Wat Is, is wat er is gebeurd. Het idee dat het anders had kunnen zijn of kunnen lopen is een illusie.
Ik ben bang om mijn lot te accepteren. Correctie: de persoon/het ego wie ik geloof te zijn is bang om zijn lot te accepteren.
Uiteindelijk kan ik niet 100% zeggen dat ik als kind met overtuigingen 100% verantwoordelijk was voor de dingen die mij zijn overkomen. Ook kan ik niet 100% zeker weten dat het leven op mij gemunt heeft. En ook kan ik niet zeggen dat het 100% toeval is, omdat ik iets probeer te begrijpen waar geen touw aan vast te knopen is. Het is niet te vatten binnen een concept. Al vind ik de theorie van toeval wel het meest waarschijnlijk, omdat er geen reden/oorzaak bestaat.
Wat ik wel weet, is dat het leven geen belang heeft om mij (als persoon) te straffen, want het leven heeft niets nodig. Het leven heeft voldoende aan zichzelf en is ook toereikend voor zichzelf. Bovendien is de aard van het leven acceptatie. En om te kunnen veroordelen, schuld geven en straffen dient het leven af te kunnen wijzen. En dat kan het geheel / het leven niet. Dat kan alleen het ego.
Verder veronderstelt het op mij (als persoon) gemunt hebben dat ik slecht ben. En dat veronderstelt ook weer een idee van goed-slecht en van moeten voldoen aan voorwaarden. Ook dat is onzin, want ‘ik’ ben geschapen naar het evenbeeld van God, het geheel. En dat is onschuldig, accepterend, zonder voorwaarden, noch goed, noch slecht. Het ego gelooft dat het slecht is van zichzelf of om wat het heeft gedaan. En dat het daarvoor gestraft dient te worden. Allemaal onzin. Allemaal illusies. ~ lzv