Ik ben wederom erg gespannen in mijn eigen huis. Ik merk dat ik heel erg veel moet van mijzelf. Ik moet dit, ik moet dat, ik moet zus, ik moet zo. En het zijn niet echt hele grote ‘moetjes’, maar eigenlijk kleine ‘moetjes’ waardoor ik constant a) bezig ben met de (nabije) toekomst en b) bezig ben hoe iets moet gebeuren (perfect). En ik heb hier enorm veel last van.
De waarheid is dat alles goed is en dat ik niets nodig heb. Er hoeft niets in de meest letterlijke zin van het woord (zeker niet als ik een weekje vakantie heb).
De waarheid is ook dat het mechanisme van ‘moeten’ een ‘valse hoop’-afweer is. En niets met ‘mij als geheel’ te maken heeft.
Wat probeer ik te bereiken met ‘moeten’? Wat levert het mij op?
Controle over mijn zelfbeeld; controle over mijn wereldbeeld; controle over mijn seksuele energie; controle over het onbekende; controle over mijn gevoelens en mijn innerlijke wereld → dan kan ik mijn seksuele energie niet voelen én uitdrukken.
Ik wil niet accepteren; ik wil mijn gevoelens niet accepteren; ik wil de realiteit niet accepteren.
De waarheid is dat er al acceptatie is; de aard van de realiteit is acceptatie; emoties en gevoelens worden al geaccepteerd. Hier hoef ‘ik’ niets voor te doen.
Ik voel me weer slachtoffer van het ego
Ik merk dat ik weer enorm vastzit en extreem veel spanning en stress ervaar. Ik kom er eigenlijk niet meer uit en ik weet niet wat ik hiernu geloof wat de reden/oorzaak is van mijn innerlijke ervaring van spanning en stress. Ik weet niet hoe ik mijzelf tot rust moet brengen en mijzelf vertrouwen en ontspanning kan geven. Ik ben ten einde raad. Ik ben zo verschrikkelijk hard voor mijzelf en ik maak het onbewust zo moeilijk voor mijzelf, dat ik op een gegeven moment door de complexiteit niet meer weet waar ik moet beginnen. Plus ik heb geen gronding, dus ik begeef mij in het luchtledige waardoor ik kan onderzoeken wat ik wil, maar er nooit werkelijk wat wordt opgelost (het ego onderzoekt het ego tot in het oneindige).
Ik zoek overgave van mijzelf aan mijzelf. Als ik mdma op heb dan lukt mij dat makkelijk (zoals afgelopen zaterdag), maar nu word ik weer geconfronteerd met de afweren van het ego. En wat ik ook doe, ik lijk het maar niet te kunnen (door)zien. Ondanks dat ik weet en heb ervaren dat ‘mijzelf accepteren’ gewoon goed is en ik veilig ben.
Ik voel me weer een slachtoffer van het ego. De keerzijde is natuurlijk ook dat ik dader ben, alleen snap en begrijp ik niet op welke manier. Het ego lijkt mij te complex en niet-oplosbaar als in dat ik mij daar niet los van kan maken. De trukendoos van het ego is te groot en ik ben daar slachtoffer ben. Ik ben slachtoffer van het ego en de dader ervan tegelijk.
Ik geef het ego de schuld van (onbewuste) gedachtepatronen en gedrag waar ikzelf verantwoordelijk voor ben. Ik ben zelf de dader van mijn eigen staat van slachtofferschap. De vraag is alleen: wat doe ik mijzelf aan? En op welke manier doe ik dat? ~ lzv