21:00 – Ik realiseerde mij vanavond dat het denken (en geloven) van gedachten pijn doet. Ik doe mijzelf fysiek en emotioneel zo verschrikkelijk veel pijn door gedachten te denken en te geloven. Ik geloof de verhalen die ik mijzelf voorhoud en ik ga in gesprek met mijzelf (ego) om de situatie waarin ik zit (beter) te begrijpen en op te lossen. Ik voer hele gesprekken met mijzelf in de hoop dat ik a) weet wat ik moet doen en b) accepteer hoe ik mij voel.
Het resultaat is juist meer drama (verdriet, boosheid, onmacht), meer fysieke spanning en stress, en een sterkere innerlijke ervaring van het ego en het pijnlichaam. Plus ik accepteer nog steeds niet hoe ik mij voel (alhoewel ik dus wel binnen de ego-ervaring verdriet, boosheid, onmacht, radeloosheid kan ervaren, maar dat is niet hetzelfde als ‘accepteren hoe ik mij voel’).
Conclusie: praten met mijzelf (als ego) werkt averechts. Edwin heeft deze kant van het ego als het valse vriendje bestempeld, wat ik een goede naam vind.
Waarom voer ik gesprekken met mijzelf (als ego)?
Omdat ik regelmatig overvallen word door een ‘innerlijke bezetting’ van het ego, welke gepaard gaat met veel innerlijke spanning, pijn en drama. Ik weet dan gewoon niet waar ik het zoeken moet en hoe daaruit te komen. Ik voel me dan ontzettend gespannen, slecht en machteloos en ik zie op zo’n moment gewoon geen andere uitweg als met het ego in gesprek gaan. Dit zorgt aan de ene kant voor wat rust en kalmte in mijn lichaam-geest systeem / mijzelf, maar verlengt én versterkt ook de ervaring van onrust, spanning en stress die ik al had. Rust en onrust tegelijk.
Het geloven en denken van gedachten is een afweermechanisme. Het activeert en bestendigt de afweer tegen de vreselijke waarheid: er is niets en ik als persoon besta dus ook niet. Bovendien voeden (negatieve) gedachten het pijnlichaam. En het geloven en denken van gedachten zorgt ervoor dat ik geen toegang heb tot het ‘innerlijk-weten’. In ieder geval op dat moment, maar vaak ook daarna omdat het ego en het pijnlichaam helemaal innerlijk energetisch ‘opgeklopt’ zijn, wat zorgt voor flinke spanning en ‘ruis op de lijn’. ~lzv