20:00 – Ik zit met de handen in mijn haar. Ik voel me zo radeloos, dat ik niet meer weet wat ik moet doen. Ik hoef me niet perfect te voelen, maar ik voel me zo verschrikkelijk kut al de hele tijd. Ik voel me zo klein en alleen, zo intens verdrietig dat ik het liefst wil verdwijnen van deze aardbodem.
Ik probeer alert te zijn op gedachten en overtuigingen en niet te leven vanuit het angst-systeem, maar vanuit het liefde-systeem. Ik kan niet veranderen hoe ik mij voel. Ik kan me wel bewust zijn dat wat ik hiernu voel een overblijfsel is van het verleden (onverwerkte ervaring in het emotioneel brein of een bijproduct van wat ik hiernu onbewust geloof), maar dit is de realiteit. Gevoelens zijn echt en daar kan ik niet omheen; gevoelens kan ik alleen voelen en doorheen gaan.
Ik voel verdriet, machteloosheid, radeloosheid, wanhoop, iets wat de meeste mensen niet met liefde associëren. De waarheid is dat liefde – zoals bedoeld in Een Cursus van Wonderen of Oosterse spiritualiteit – geen gevoel is, maar een staat van niet-afwijzing. En als er verdriet, machteloosheid, radeloosheid, wanhoop als bewustzijn, aan bewustzijn en in bewustzijn, dan is dat de realiteit, oftewel liefde. ~ lzv