8:30 – Ik betrapte mijzelf net op een denkfout / vergissing: ik geloof dat ik er alleen kan zijn als mijn grenzen gerespecteerd en behoeften vervuld worden → is dat waar?
Ja, want anders word ik niet gezien en gehoord door anderen. Ik heb nodig dat anderen mijn behoeften vervullen en mijn grenzen respecteren, pas dan word ik geaccepteerd en mag ik er zijn. Denkfout: ik leef in een constante staat van afwijzing, omdat ik geloof dat anderen mijn grenzen moeten respecteren en behoeften moeten vervullen.
Nee, want ik kan er ‘gewoon’ zijn ongeachte of mijn grenzen worden gerespecteerd (als ik ze aangeef) en mijn behoeften worden vervuld (als ik ze uit). Het punt is, dat ik merk dat ik controle probeer te houden over wat mijn grenzen en behoeften zijn (en dat er ook flink wat egobehoeften bij zitten of andere oplossingen waar ik niet voor opensta), waardoor ik in de constante staat van afwijzing (lees: zelfafwijzing) blijven hangen.
De waarheid is dat ik er mag zijn (ik ben er al en altijd al geweest) en ik heb niets nodig om te mogen bestaan (geen bevestiging, goedkeuring, erkenning of waardering nodig), goed te voelen of gelukkig te zijn. ~ lzv