14:00 – Ik ben weer flink teruggevallen in het oude patroon van verdringing en ontkenning (lees: niet voelen). Alle emotionele energie die ‘primaire afweer’, ‘valse hoop’ of ‘valse macht’ met zich meebrengt, die controleer ik. Ik voel mij zwak en krachteloos en ervaar heel veel lichamelijke spanning. Het enige wat ik nu geloof is ‘ik kan het niet’ (= ‘primaire afweer’).
Ik houd het bijna niet meer vol. De ervaring van zelfafwijzing en lichamelijke spanning is echt te verschrikkelijk voor woorden. Het liefste wil ik in bed gaan liggen, want ik geloof zo dat ik het toch niet kan oplossen. Maar ik moet het proberen, want anders verandert er gewoon niets aan mijn ervaring. Het liefste zou ik in een hoekje kruipen en in een staat van niet-bestaan willen gaan, zodat niemand van mijn bestaan af weet.
Mijzelf verschuilen achter afweren
Ik weet dat veel mensen mij een sociale, leuke en gezellige vent vinden, maar dat komt er niet altijd uit. Een groot deel van de tijd verschuil ik mij achter afweren (wat ik overigens niet bewust doe) en dan ervaar ik heel veel stress en spanning. Het maakt niet uit of ik gezelschap heb van mijn moeder, van oude middelbare school vrienden of dat ik alleen in de trein zit van Utrecht naar Amsterdam. De afweer is op een hele extreme manier actief met veel spanning en stress tot gevolg.
Ik ging ervan uit dat deze extreme ‘primaire afweer’ te maken had met mijn moeite om mijn homoseksuele gevoelens toe te laten (angst daarvoor) en dat ik mij niet veilig voel op/in deze wereld, maar ik neig nu alleen naar het laatste omdat de extreme ‘primaire afweer’ eigenlijk altijd actief is in het bijzijn van mensen. Daarbij maakt het dus niet uit of ik ze goed ken (moeder, oude vrienden) of helemaal niet. Ik ben zo verschrikkelijk bang voor iets, maar ik weet eigenlijk niet goed wat het is. Het lijkt met veiligheid van bestaan te maken te hebben; ik ben als de dood dat ik…
Ik voel me onveilig in deze wereld
Ik voel me zo onveilig in deze wereld. Ik voel me heel onveilig bij heel veel mensen, maar niet bij alle mensen. Ik voel me extreem kwetsbaar, maar dat verdring ik door in de ‘pleasing modus’ te gaan (‘valse hoop’-afweer). Door anderen veel aandacht te geven, zodat ikzelf niet in de spotlicht sta. Mijzelf laten zien gaat nog steeds met horten en stoten en ik laat vaak niet het achterste van mijn tong zien. Ik voel en ervaar ook regelmatig dat ik het zo verschrikkelijk eng vind om mijzelf te zijn, maar dat durf ik niet te voelen omdat ik mij dan heel onbeschermd en onveilig voel.
Ik voel me onveilig in deze wereld. Als ik al mijn afweermechanismen zou loslaten in het bijzijn van oude vrienden, dan voelt het alsof ik niet geaccepteerd word. Dan voelt het alsof niemand van mij zal houden als ik gewoon mijzelf ben.
Bij leuke mannen voelt het alsof ik mij nog moet beschermen met afweer, want anders kom ik aan hem vast te zitten en word ik verliefd, ga ik van een man houden en word ik weer verlaten en blijf ik alleen achter.
Als ik mijn afweermechanismen als ik alleen ben in de openbare ruimte zou loslaten, dan voel ik mij heel erg alleen tussen alle onbekende en vreemde mensen. En dan raak ik in paniek, omdat ik geloof dat ik het leven niet alleen aankan. En omdat ik geloof dat andere mensen erop uit zijn om mij kwaad te doen. In de trein kan ik dan nergens heen, omdat de deuren dicht zitten als de trein rijd en dat geeft mij een gevoel dat ik opgesloten zit in een ruimte met mensen die mij mogelijk heel erg kwaad willen doen, waar ik niet (uit) kan ontsnappen.
Ik raak in paniek als ik nergens naartoe kan om te vluchten voor (dreigend) gevaar. Ik raak in paniek als ik het gevoel heb dat ik opgesloten zit in liften of ruimtes waarbij ik niet kan zien wat er buiten gebeurt (ruimtes die geen open deuren en ramen hebben). Ik ben gewoon heel erg bang om alleen te zijn in een opgesloten ruimte. Volgens mij komt die angst uit de tijd dat ik bij mijn moeder in de buik zat, helemaal alleen in een opgesloten ruimte. Ik voelde mij al niet veilig bij mijn moeder in haar buik, omdat ik toen al weinig warmte en liefde voelde tijdens de indaling van mijn bewustzijn in het lichaampje in de buik van mijn moeder.
Wat betekent het om mij veilig te voelen in de wereld?
Ik voel mij veilig als ik mijn emoties en gevoelens mag voelen en uiten. Ik voel mij veilig als ik veel warmte en liefde krijg van mijn ouders. Ik voel mij veilig als mijn ouders mij beschermen tegen (vreemde) mensen van buitenaf; ik voel mij veilig als mijn moeder andere mensen meer op afstand had gehouden en zelf meer interactie en verbinding met mij was aangegaan als kind; ik voel mij veilig als mijn vader mij fysiek beschermd had door er voor mij te zijn (beschikbaar zijn) en met mij mee te gaan naar lastige situaties als ik zijn kracht, moed en onbevreesd zijn nodig had als ik zelf als een kat in het nauw zat. Ik heb zo de fysieke bescherming van een vader of grote broer gemist in mijn leven waar ik naar toe kon gaan als ik hulp en steun nodig had om anderen te verdrijven en grenzen te stellen: tot hier en niet verder.
Ik voel mij nog steeds heel erg onbeschermd, omdat ik het innerlijke conflict met mijn vader nog steeds niet heb opgelost. Ik blijf hem kwalijk nemen dat hij mij heeft laten zitten (verlaten heeft) en dat daar allemaal nare shit uit voort is gekomen (o.a. vijf jaar seksueel misbruik). Ik wil hem wel vergeven, maar ook weer niet omdat ik dan de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven moet leren dragen. En daar kijk ik enorm tegen op. En ik wil het innerlijke conflict niet loslaten, omdat ik dan de pijn onder ogen moet komen die zijn verlating (uit mijn leven) in mij heeft achtergelaten.
Trauma is ontzettend lastig op te lossen
De waarheid is dat er niets mis is met mij. De waarheid is ook dat er geen probleem is/bestaat, maar mijn ervaring is het de afgelopen drie decennia ieder geval niet. Het zijn mooie uitgangspunten, maar zolang ik nog geloof dat er wel iets mis is met mij en ik wel constant innerlijke conflicten en problemen ervaar, zijn het mooie tegeltjeswijsheden waar ik tot op heden nog weinig aan heb gehad. De waarheid mag dan simpel, duidelijke en onweerlegbaar zijn, zolang ik niet met de grootste trauma’s in mijn leven heb afgerekend, blijf ik in illusies geloven en word ik constant getriggerd en zijn er vele auto-relfexen in mijn geest actief.
Ik heb wel het gevoel dat ik de dingen tot de bodem aan het uitzoeken ben in mijn verleden. Wat is er nou precies met mij gebeurd? En waarom voel ik mij zo onveilig en onbeschermd in deze wereld? Ik zou natuurlijk direct naar de angst voor de dood kunnen wijzen, maar dat heeft totaal geen zin zolang ik het gevoel van onveiligheid voelen niet toe kan/durf te laten in mijzelf.
Trauma is ontzettend lastig op te lossen is mijn ervaring, omdat het onder ogen komen wat er met mij (of een ander is gebeurd) een verschrikkelijk lang, moeizaam, energievretend en tergend langzaam proces is. De psychische afweren die in ieder van ons werkzaam zijn functioneren op het top van hun kunnen. Dag in, dag uit worstelen we met onszelf en de afweren die in onszelf werkzaam zijn. Het lijkt – voor sommige mensen – een hel te zijn waar nooit een einde aan komt (zoals in mijn geval), maar ik probeer positief te zijn en de stapjes die ik zet de laatste weken stemmen mij hoopvol.
Als ik nu zou sterven, dan kan ik zeggen dat ik er in ieder geval alles aan gedaan heb om wat van mijn leven te maken. Ik heb mijn trauma’s dan niet op weten te lossen, maar ik heb wel een leven geleid op basis van niet-opgeven, doorzettingsvermogen en proberen te leren vertrouwen op mijzelf. En vooral vertrouwen op mijzelf is vele malen moeilijker dan gedacht. ~ lzv