18:30 – In het vorige bericht ‘de relatie tussen eenzaamheid en mijzelf de schuld geven’ heb ik niet onderzocht of wat ik geloof waar is. En dat is een belangrijke stap van zelfonderzoek die ik zojuist even niet in staat was om te doen – ik zat teveel in de slachtofferrol en de machteloosheid die daarbij hoort.
‘Mijzelf accepteren op gevoelsniveau’ → wat probeer ik te bereiken en is dat überhaupt mogelijk?
Ik probeer mijzelf te accepteren op gevoelsniveau, zodat ik mijn emotionele belevingswereld (weer) kan ervaren en ik mijzelf (weer) kan laten zien. Ik ben nu eigenlijk constant in gevecht met mijzelf en het willen accepteren van mijn gevoelens en het oplossen van mijn emotionele blokkade. En dit leidt nergens heen.
Het is het ego dat de afwijzing creëert en in stand houdt op emotioneel niveau. Het is het ego dat ervoor zorgt dat ik hier mijn aandacht een groot deel van de dag ongewild naartoe gaat.
Het ego wijst af. Het ego wil accepteren, maar faalt oneindig is zijn streven. Hoe meer het ego wil accepteren, hoe meer het zichzelf, anderen en ‘Dat Wat Is’ afwijst.
De waarheid is: het geheel accepteert zichzelf. Het geheel wijst niets of niemand af (zelfs het afwijzende ego niet).
De emotionele blokkade die ik ervaar interpreteer ik als ‘niet accepteren van mijn gevoelens’. En in al mijn ijver probeer ik de reden/oorzaak ervan op te lossen, maar dat is juist het mechanisme waar ik mij mee identificeer: het ego.
De waarheid is: er is niets.
De waarheid is: er is niets te weten, te begrijpen en te verklaren (kennis is afweer en een illusie).
De waarheid is: ik als persoon/ego besta niet; ik ben relatief, gedeeld, veranderlijk en eindig.
De waarheid is: ‘ik als geheel’ ben absoluut, ongedeeld, onveranderlijk en onbegrensd.
De waarheid is: het geheel oordeelt niet; het geheel veroordeelt niet; het geheel geeft niets of niemand de schuld, omdat er niets bestaat en het niet Zijn aard is.
De waarheid is: er is geen reden/oorzaak voor wat ik voel, ervaar en waarneem, anders dan het projectie- en afwijzingsmechanisme van het ego, dat een psychologisch afweermechanisme en persoonlijk ervaringsmechanisme is. Met het ego kan ik als persoon iets ervaren daar waar niets is. Op zich al een Godswonder.
De waarheid is dat zij door niets begrensd wordt; er is niets.
De waarheid is dat voorwaarden in de ultieme realiteit niet bestaan; het is een creatie van het ego en onderdeel van zijn oordeelsysteem.
De waarheid is dat alle persoonlijke, duale ervaringen niets met ‘mij’ te maken hebben. Zowel de persoonlijke ervaringen in het hiernu niet als de persoonlijke ervaringen die alleen nog bestaan als herinnering in mijn geest, hebben niets met ‘mij’ te maken.
De waarheid is dat de waarheid nooit verloren is gegaan; de waarheid is niet verborgen voor ‘mij’, maar juist openlijk hiernu zichtbaar.
De waarheid is dat de innerlijke strijd die ik met mijzelf als persoon/ego voer niets met ‘mij’ te maken heeft. De aard van het geheel is vrede, rust en acceptatie.
De waarheid is dat er geen binnen- en buitenwereld bestaan. Er bestaan geen emotionele belevingswereld of een innerlijke wereld of wat dan ook. Er is niets. Alle relativiteit en dualiteit is een afweermechanisme tegen die verschrikkelijke waarheid: er is niets.
De waarheid is dat tijd niet bestaat. Of beter gezegd, de ervaring van tijd is illusie. Er is niets.
De waarheid is dat ‘ik’ niets nodig heb omdat het geheel toereikend is voor zichzelf en door niets wordt begrensd. Oude onvervulde behoeften zijn een illusie.
De waarheid is dat er geen probleem is/bestaat; er is niets verkeerd. Het is zelfs niet verkeerd om te geloven dat er iets verkeerd is. En waar al helemaal niets mis mee is, dat ben ‘ik’.
Als ik eenzaamheid wil leren accepteren, dan die ik de illusie van controle, de illusie van hoop, de illusie van kiezen en de illusie van tijd los te laten. ~ lzv