Leestijd: < 1 minuut

21:30 – Om te weten wat mijn behoeften zijn hiernu, dien ik een ‘sense of self’ te hebben. Zonder een ‘sense of self’ is het letterlijk onmogelijk om te weten waar ik op een bepaald moment behoefte aan heb en/of naar verlang. Het ‘sense of self’ mag dan een illusie zijn in de non-dualistische leer, het is wel datgene wat leven geeft in mijn leven. Het ‘sense of self’ is datgene wat mijn leven emotioneel betekenis geeft. Zonder ‘sense of self’ voel ik mij vanbinnen dood en steriel. Ik voel me dan afgesneden van het leven. De waarheid is natuurlijk dat ik mijzelf van het leven afsnijd door mijzelf anders voor te doen (pleasen, focussen op externe zaken, in ‘valse hoop’ schieten), waardoor ik het contact met het ‘sense of self’ – en dus het leven – verlies. Het ego heeft het ‘sense of self’ als ‘slecht’ bestempeld en veroordeeld. En probeert middels een nieuw ‘beter’ persona toch te krijgen wat het in de kindertijd heeft gemist. De kernovertuiging is: “Als ik ‘goed’ ben en het ‘juiste’ doe, dan word er van mij gehouden, worden mijn behoeften bevredigd en heb ik een probleemloos leven.” ~ lzv