11:30 – Ik merk dat als ik (voornamelijk) in de extreme ‘primaire afweer’ zit, ik daar heel moeilijk uit kan komen. Ik ben zo boos en kwaad op mijzelf dat mijn vader bij mij is weggegaan, dat het lijkt alsof ik daar – op dit moment – niet overheen of uit kan stappen. Ik ben hard aan het werk om mijn vader en mijzelf te vergeven, maar ik heb het helaas nog niet opgelost.
Een vervelend bijeffect van vasthouden aan de extreme ‘primaire afweer’ van het ego, is dat ik ook vastloop in andere gebieden in mijn leven: angst om keuzes te maken en dat vervolgens vermijden en/of uitstellen, sociaal contact vermijden via WhatsApp, negatief over mijzelf denken (‘ik kan niks’ en ‘het lukt mij nooit’ en ‘ik ben niet belangrijk’ = ‘primaire afweer’).
Het ego is de creator van zijn eigen universum
Ik heb net even boodschappen gedaan bij de Albert Heijn en ik realiseerde mij het volgende. Wat ik geloof, is wat ik ervaar. Het geloven van overtuigingen brengt emotionele energie met zich mee, die ik voel. Het doorzien van gedachten is vrij makkelijk. Het bewust worden en doorzien van onbewuste overtuigingen is al een stuk moeilijker. Wat nog moeilijker is, is begrijpen en doorzien dat wat ik voel niets met mij te maken heeft. Dat ondanks wat ik voel, ik vrij ben om een andere keuze te maken.
Wat ik geloof, voel en ervaar is het verleden. Het bijzondere aan het ego is, is dat het meerdere functies en eigenschappen heeft:
- Het ego is een projector, dus wat het gelooft dat ervaart het. Het ego is de creator van zijn eigen universum waarin het zelf de hoofdrol speelt.
- Het ego gelooft gedachten en overtuigingen, waarmee het onbewust emotionele creëert. Deze ondersteunende emotionele energie maakt overtuigingen en gedachten ‘echt’ en zorgt voor levensechte ervaringen.
- Het ego kent constant betekenis toe aan wat het voelt en probeert zo goed en kwaad mogelijk met zijn eigen gecreëerde emoties en gevoelens om te gaan. Veel vaker verdringt en ontkent het ego zijn eigen gecreëerde emoties en gevoelens met ‘primaire afweer’, omdat het ego gelooft dat het die emotionele energie niet aankan. Ook zorgt betekenis toekennen aan emotionele energie voor nieuwe verhalen (overtuigingen), wat weer zorgt voor nieuwe emotionele energie, enz. Het is een vicieuze cirkel die zorgt voor de versterking van de entiteit van het ego.
- Het ego gelooft in leven en dood en probeert het leven en de onzekerheid van het bestaan te overleven middels verschillende strategieën (afweermechanismen).
- Het ego gelooft in problemen, tekorten en gebreken. Het ego ervaart én handelt constant op basis van de overtuiging ‘er is iets mis’. Dat geeft het ego energie en volgens zichzelf bestaansrecht in zijn eigen gecreëerde werkelijkheid. De waarheid is dat er niets verkeerd is en dat realiteit volmaakt is zoals deze is.
Graven in de doos van Pandora
Als kind heb de overlevingsstrategie gehad om alle negatieve ervaringen te verdringen via (extreme) ‘primaire afweer’ en ‘valse hoop’. En de emotionele gevolgen van deze afweren vervolgens ook weer te verdringen, waardoor ik geen negatieve emoties en gevoelens meer hoefde te voelen. Ik voelde gewoon niets meer en was ‘emotioneel vlak’. Deze staat wordt binnen de PRI ‘ontkenning van behoeften’ genoemd.
De laatste zes jaar heb ik oude verdrongen ervaringen uit mijn jeugd doorvoeld door bewust te worden van de oude verhalen (oude werkelijkheden) + oude behoeften + oude pijn (= kind-bewustzijn). Elke keer dat ik door zo’n proces ging, kwam ik vooral deze vormen van afweer tegen: (extreme) ‘primaire afweer’ en ‘valse hoop’. Dat heeft altijd goed gewerkt, maar tegelijkertijd blijf ik constant graven in de doos van Pandora, op zoek naar het volgende verhaal waarvan ik geloof dat het de reden/oorzaak is voor de afwijzing op gevoelsniveau.
Dus aan de ene kant zijn onbewuste verhalen + oude onbewuste behoeften + oude pijn (= kind-bewustzijn) verantwoordelijk voor de zelfafwijzing op emotioneel niveau, maar aan de andere kant zijn al die oude verhalen + oude onvervulde behoeften + oude pijn niet wie ik ben. En het focussen op die oude verhalen als reden/oorzaak voor wat ik voel is ook een ‘valse hoop’ afweer en houdt de ervaring van zelfafwijzing op emotioneel niveau in stand.
Het allermoeilijkste vind ik om het wantrouwen jegens het leven/het geheel los te laten. En mijn vertrouwen in het egomechanisme op te geven. Ik voel en ervaar dat ik mijzelf wil blijven haten, omdat ik dan alles en iedereen de schuld kan blijven geven voor mijn leven. ‘Gewoon’ opstaan in mijzelf en mijn leven oppakken en mijzelf accepteren met al mijn mooie kanten en beperkingen is iets waar ik mij nog steeds tegen verzet (met o.a. het argument dat ik de traumatische ervaring van verlaten worden door mijn vader nog niet heb verwerkt). Hopelijk dat ik hier een mooie stap in kan zetten de komende week. ~ lzv