9:30 – Ik heb vrijdagavond een ontzettend leuk feestje gehad in Ten Club in Amsterdam. De vrouw van een vriend van me is 50 jaar geworden en die hebben samen groots uitgepakt. Ik heb die avond genoten, lekker gedanst, wat mdma gebruikt en heerlijk met een vrouw gezoend. Dat heeft me ontzettend goed gedaan.
Wat ik echter bijzonder vind is het verschil in staat van bewustzijn als ik mdma heb gebruikt in vergelijking met als ik nuchter ben. Ik heb meer zelfvertrouwen, ik geef mensen de ruimte om hun verhaal te vertellen, ik heb geen oordelen over andere mensen, ik ben constant in flow, ik durf initiatief te nemen. Allemaal eigenschappen die ik ook graag zou bezitten als ik nuchter ben (zoals nu).
Tijdens het gebruik van mdma realiseerde ik mij wel dat gedachten fucking destructief zijn. Gedachten geloven creëert emotionele lading en zwaarte in mijn lichaam, waarna ik mij zwaar en verslagen voel. Ik ervaar lichte angst en moeilijkheden op gebied van initiatief nemen en keuzes maken. Ik twijfel aan mijzelf.
De enige manier om hieruit te komen is via traumatherapie, zelfonderzoek en het ‘inner-weten’ volgen. Ik ben nog steeds van mening dat de breuk met mijn vader mij in de weg zit. Op zichzelf is dat natuurlijk ook weer een rationalisatie en overtuiging voor wat ik voel (zwaarte). Kan ik dat absoluut zeker weten? Nee.
Een argument dat wel in het voordeel spreekt van een mogelijk onverwerkt trauma, is dat ik twee weken geleden een hele fijne sessie heb ervaren bij een gespecialiseerde traumatherapeut in Somatic Experiencing (SE) en Neuro Affective Relating Model (NARM). Ik was in staat om – met hulp van hem – verschillende emoties en gevoelens te ontrafelen van de verdrongen ervaring van verlaten van mijn vader: boosheid, verdriet, verslagenheid. En het interessante is dat ik boosheid kon voelen zonder dat deze ergens op gericht was (dat is nieuw voor mij). Dus niet op mijzelf en niet op een ander.
Angstig-vermijdende hechtingsstijl
Ik heb sowieso een lastige hechtingsstijl: angstig-vermijdend, welke maar ongeveer 5% van de bevolking heeft. Het is natuurlijk een illusie, want het ego hecht zich aan het ego. En het afweermechanisme dat ik heb ontwikkeld als reactie daarop (interactie papa/mama en ik) is ook een illusie. Maar ik moet er wel emotioneel doorheen, dat ‘inner-weet’ ik en dat is best wel lastig. Gelukkig staan er in het boek ‘Verbonden – Hechting en liefde’ van Amir Levine & Rachel Heller goede tips en strategieën om hiermee om te gaan. En hoe het afweermechanisme los te laten. De oplossing: iemand kiezen die veilig gehecht is, want die staat op een gezonde manier open voor toenadering en neemt mijn afweergedrag ook niet persoonlijk. Die persoon blijft in contact en gaat geen angstig of vermijdend gedrag vertonen richting mij (waar ik ook weer op zou kunnen reageren). ~ lzv