18:30 – Sinds gisteravond ben ik alweer op de vlucht in mijzelf. Ik wil niet accepteren merk ik; ik wil niet geen keuze hebben, dus creëer ik constant keuzes waar ik mij aan vast klamp. Ik ben geen held, zoveel is mij wel duidelijk. En fysiek zelfmoord plegen is makkelijker dan ‘mijzelf’ accepteren, ook dat is mij duidelijk. Ik ben niet blij en gelukkig, al heel lang niet. Maar de oplossing van het ego loslaten wil ik ook niet. Dus zit ik (al een tijd) vast en lijd ik. Ik kan huilen, drama maken, schreeuwen, boos worden op het leven, mijzelf de schuld geven, het maakt allemaal niet uit. Allemaal verhaaltjes, allemaal drama, allemaal onwaarheid dat lijden tot gevolg heeft.
Wat ik ook merk, is dat alles wat goed voor mij is (of zou kunnen zijn), ik dat ook niet wil. Ik verzet mij tegen alles in mijzelf. En ik wijs alles – inclusief het ‘inner-weten’ – in mijzelf af. Ik weiger mij over te geven merk ik. Overgave staat voor verlies en de dood. En vooral angst. Oh wat ben ik toch een bange man. Een bange angstige man die vecht voor zijn kutleven wat mij al helemaal niets waard is.
Ik wil mij zo graag in een hoekje verschuilen en mijn ogen dicht doen. En tot tien tellen en hopen dat deze nare droom overgaat. Ik wil zo graag dat deze nare droom overgaat…
Er bestaat een deel in mij dat fysiek zelfmoord wil plegen. Die zich het fysieke leven wil ontnemen van zichzelf. Die mij het fysieke leven wil ontnemen van mijzelf. En dat deel wordt sterker (of zo lijkt het althans). Zelfmoord mag dan een laffe daad worden genoemd, maar ook daar is een zeker mate van moed voor nodig. Al realiseer ik mij dat zelfmoord plegen wel een stuk makkelijker is als het leven fysiek en/of emotioneel langere tijd ondraaglijk is.
“Ben ik dat deel dat fysiek zelfmoord wil plegen?”
Nee, ‘dat wat ik ben’ is ondeelbaar, absoluut en onbegrensd. En ‘het’ accepteert zichzelf. ‘Dat wat ik ben’ accepteert zichzelf en heeft geen enkele behoefte of neiging om zichzelf te vernietigen via fysieke zelfmoord, omdat het het leven niet meer aankan (wat dat is waar het in de kern om gaat). ~ lzv