10:00 – Ik betrapte mijzelf gisteren op de overtuiging dat ik geloof dat het ego iets aparts van mij is. Dit is natuurlijk waar, omdat het ego duaal, relatief, verdeeld, veranderlijk en begrensd is. En het uitgangspunt van mijn zoektocht juist het zoeken naar de waarheid is: absoluut, onverdeeld, onveranderlijk en onbegrensd. Dus in die zin ben ik het ego niet én kan ik het ego ook niet zijn.
Eén van de krachten van het ego is projecteren en het creëren van ervaringen. En het ego kan zich ook opsplitsen en dissociëren van zichzelf. Dat maakt de hele worsteling met het ego ook zo lastig; het ego is zowel mijn vriend als vijand.
Wat ik intern ervaar is dat het ego razendsnel kan reageren (lees: afwijzen, veroordelen en verdringen) en dat ik het ego veroordeel voor het feit dat het dat doet. Ik raak soms gefrustreerd dat het ego zo snel is met veroordelen en verdringen, omdat ik mij daar dan niet bewust van ben en het dus geen bewuste keuze is van mijzelf.
De waarheid is:
- Het geheel accepteert zichzelf en is daarmee in vrede met zichzelf.
- Het ego wijst zichzelf af en is daarmee in gevecht met zichzelf.
- Het ego is een projectiemechanisme en illusie die zichzelf alleen in stand kan houden door af te wijzen en te vechten.
- Het ego kan alleen afwijzen en vechten door te geloven dat er iets verkeerd/mis is (en dat recht gezet dient te worden).
Ik realiseerde mij gisteren dat ik verantwoordelijkheid dien te nemen voor onbewust egogedrag. Ik veroordeel onbewust egogedrag, omdat ik mij gefrustreerd en machteloos voel tegen het ego (ik geloof dus dat ik slachtoffer ben van het ego). Ik kan dus alleen uit het slachtofferschap komen door volledig verantwoordelijkheid te nemen voor alle bewuste en onbewuste keuzes van het ego. Dissociëren en afstand nemen van het ego heeft geen zin en werkt averechts → versterking ervaring van slachtofferschap. Ik zal mij op bepaalde momenten juist met het ego moeten associëren en de nabijheid ervan opzoeken, om de overtuigingen en het gedrag van het ego te doorzien en los te laten.
Als ik eerlijk ben, dan geloofde ik altijd dat het ego mij overkomen was. En dat ik er slachtoffer van was. Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. Ik weet niet precies hoe een ego gevormd wordt door de jaren heen, maar ik heb natuurlijk wel meegewerkt aan het versterken en bestendigen van het ego in mijn jeugd. Veel verdringing en ontkenning zal onbewust automatisch zijn gegaan om mijzelf als kind te beschermen. En ik had op bepaalde momenten ook moediger en krachtiger als kind kunnen zijn. En meer in mijzelf kunnen geloven en daarnaar handelen. Vaak koos ik als kind toch voor angst, omdat deze zo intens en overweldigend was in mijzelf.
Dit vind ik moeilijk: ik vergeef mijzelf dat ik het ego de schuld geef voor alle nare ervaringen die ik heb moeten doorstaan. Ik vergeef mijzelf dat ik in het ego heb geloofd in plaats van mijzelf. Ik vergeef mijzelf en het ego dat jarenlang zo intens met elkaar gevochten hebben. Ik vergeef mijzelf voor het feit dat ik geen verantwoordelijkheid heb genomen voor mijzelf en mijn leven (en dat ik het ego de schuld heb gegeven voor alle nare shit die mij is overkomen = niet eerlijk). Ik vergeef mijzelf dat ik de eenzaamheid in mijzelf niet onder ogen durfde te zien en aan te gaan. ~ lzv