09:30 – Gisteravond had ik mijn tweede date met een dame deze week en die liep uit op een ramp (daarover dadelijk meer). In de middag had ik afgesproken met een vriendin die gespecialiseerd is in systemisch werk. We hadden allebei ‘De helende reis’ van Brandon Bays gelezen en wilden elkaar een keer begeleiden in een emotionele innerlijke reis volgens het oefenscript dat hoort bij het boek.
Gisterenmiddag was mijn beurt om als cliënt te beginnen. Ik had gisteren de hele dag al last van dissociatie rondom mijn seksualiteit en samenhangende trauma. Toen we begonnen en ik mijn ogen sloot, kon ik al snel zakken in mijn lichaam en ging ik van de ene in de andere emotie: verdriet, schaamte, boosheid, machteloosheid, schuld (heel heftig), angst en blijdschap. Allemaal emoties die horen bij een onverwerkt seksueel trauma. Toen ik de innerlijke kampvuur sessie met mijn jongere zelf, mijn innerlijke mentor Byron Katie en mijn voormalige voetbaltrainer (pederast) had afgesloten, voelde ik mij een stuk lichter en vooral lichamelijk gevoeliger. Tijdens de innerlijke reis besloot ik om niet alle emoties te verwerken, omdat het mij ook uitputte na 30-45 minuten. Er zitten dus nog onverwerkte emoties in het pijnlichaam.
Ik had mijn date moeten afzeggen
Ik was rond 17:45 uur thuis en om 20:00 uur zou mijn vrouwelijke date komen voor een diner. Door mijn toegenomen lichamelijke gevoeligheid, ‘inner-wist’ ik dat ik de date af moest zeggen. En dat durfde ik niet. Ik durfde de date niet af te zeggen, omdat ik geloofde dat het zo kort voor de date (inmiddels was het 19:00 uur toen ik er niet meer omheen kon) niet netjes en respectvol zou zijn. Ik wilde het haar persoonlijk vertellen dat ik mij veel meer aangetrokken voel tot mannen en dat onze date een vergissing was. Ik durfde niet op mijn ‘inner-weten’ te vertrouwen en dat heb ik geweten.
Omdat ik niet koos voor mijn ‘inner-weten’, koos ik automatisch voor afweer en ego. Ik voelde mijn lichaamsgevoeligheid afnemen en de lichamelijke spanning toenemen in mijzelf. Toen ze was gearriveerd om 20:15 uur bij mij thuis, liep vervolgens alles mis. De saus voor de lasagne kookte over en de hele kookplaat van mijn fornuis zat onder. Ik moest haar auto op de parkeerapp voor bezoekers zetten in combinatie dat ik haar helemaal niet in mijn huis wilde hebben, leidde ontzettend af.
Wat er volgde waren een aantal hele ongemakkelijke momenten, ook omdat ik niet eerlijk was richting mijzelf en haar over haar aanwezigheid bij mij. Ik wilde haar niet in mijn huis hebben en daarmee negeerde ik mijzelf compleet. Het was niet dat ik toch stiekem seks met haar wilde hebben (en haar dus wilde gebruiken). Ik voelde mij schuldig omdat ik haar via Whatsapp benaderd had (ze is een vriendin van de vrouw van een vriend van mij) en we al een keertje samen naar ecstatic dance zijn geweest. En ik geloofde dat ik het niet kon maken om zo kort voor onze date af te zeggen. Angst voor afwijzing.
Toen we aan tafel zaten en de lasagne bijna klaar was, vertelde ik haar over mijn innerlijke reis van die middag en wat het mij had gedaan en opgeleverd. Ik vertelde haar mijn inzicht dat ik met mannen wil zijn en niet met haar. En dat ik het lastig vond om dit met haar te delen (wederom schuldgevoel). Ze pakte het prima op en vertelde dat ze bij mij niet heel sterk had gevoeld dat ik haar wilde. En dat het haar niet verraste.
Seksualiteit en mijn slachtofferschap
Toen ik de lasagne serveerde vertelde ik wat meer over hoe lastig ik het thema seksualiteit ervaar. Wat er volgde is dat ze mij een aantal keer in de reden viel en ik haar om ruimte vroeg om mijn verhaal af te maken. Dit deed ze een aantal keer en ik vond het op een gegeven moment onbeschoft. Ook gaf ze ongevraagde adviezen en meningen en ik merkte dat ik er niet tegenop kon. Vanbinnen was ik overstuur en ik gaf er geen uitdrukking aan, behalve dat ik mij terugtrok in mijzelf. Ik had duidelijk een grens moeten stellen om mijzelf te beschermen richting haar en dat heb ik niet gedaan. Vanuit schuldgevoel en angst voor afwijzing en conflict heb ik mijn eigen grenzen en behoeften naast mij neergelegd en haar veel te veel ruimte gegeven in mijn eigen huis nota bene. Ik had moeten ingrijpen en vragen of ze wilde gaan . Ik was er klaar mee.
Terugkijkend vind ik het bijzonder dat ik vanuit schuldgevoel en angst toch nog zo bang voor afwijzing kan zijn van een vrouw. En dat terwijl ik seksueel niets van haar wilde. Ik heb haar veel te veel ruimte gegeven, en daar ben ik verantwoordelijk voor. Ik had mijn grenzen en behoeften duidelijk moeten communiceren, en eigenaarschap moeten nemen voor de angst en het schuldgevoel.
Wat wel mooi was aan de avond, is dat ze mij wees op het feit dat ik vast blijf houden aan het seksueel misbruiktrauma. En dat ik er nog steeds iets uit probeer te halen (in plaats van het los te laten). Dat was superconfronterend en dat had ze heel scherp gezien. Mijn overtuiging is dat ik het nog niet kan loslaten, omdat ik nog onverwerkte emotionele pijn met mij meedraag. De vraag is of dat waar is… ~ lzv