19:00 – Ik heb al twee maanden ontzettend last van een collega op werk. Ik merk en ervaar dat zijn gedrag mij emotioneel enorm raakt. En dat ik de neiging heb om hem te pleasen om naar goedkeuring, waardering en erkenning te krijgen. Ik maak me ontzettend zorgen als ik naar mijn werk moet en ik vind het daarom ook niet meer leuk om te gaan. Ik heb een flinke energetische lading op mijn mannelijke collega. En ik vermoed dat hij dat ook op mij heeft.
De feiten zijn dat hij geen vragen stelt als “hoe is het met je?” of “hoe was je weekend?” De feiten zijn ook dat hij elke week wel met een sigaret de werkruimte binnen komt lopen waar ik werk. De feiten zijn ook dat hij vandaag heeft gezegd “jij hebt altijd wat te zeuren” toen ik hem vroeg “wat vind je hiervan?” De feiten zijn ook dat hij geen contact met mij zoekt op werk (alleen oogcontact als hij tegen de hele groep wat zegt). De feiten zijn dat ik hem vijf keer heb gevraagd om een werkbespreking en dat hij een aantal keer heeft toegezegd, maar uiteindelijk iets anders ging doen (zonder mij op de hoogte te stellen). De feiten zijn dat hij iets dat ik voor hem heb uitgezocht zo naast zich neerlegt met een korte opmerking (die ik mij niet kan herinneren).
Welke man staat achter mijn mannelijke collega? Mijn vader. Ik projecteer mijn vader op mijn mannelijke collega, en ik vind het verschrikkelijk moeilijk om de realiteit onder ogen te komen (en te accepteren hoe ik mij voel). Ik ervaar dat ik mij niet veilig voel op werk en dat ik niet erkend word door hem. Ik ben me ervan bewust dat het een projectie en illusie is, maar ik ervaar dat ik de illusie (= afweer) niet kan doorzien op dit moment. Ik blijf geloven dat mijn collega iets verkeerd doet en dat ik iets van hem nodig heb (erkenning, respect, waardering en bevestiging). Ik ben hier ontzettend veel mee bezig en ik ga hier langzaam aan onderdoor merk ik. Ik moet echt voor mijzelf gaan zorgen nu, want dit gaat niet goed zo…
De waarheid is dat ‘ik’ niets nodig heb: geen bevestiging, geen erkenning en geen respect. Zodra ik dat bij een ander zoek, bevestiging, erken en respecteer ik mijzelf niet (ik ben, voel en ervaar mij afhankelijk van een ander).
De waarheid is dat er geen winnen of verliezen bestaat. Als ik aangeef dat ik mij onveilig, niet op mijn gemak, buitengesloten, niet erkend voel op de plek waar ik werk, dan is dat geen schande of verlies waar ik mij voor moet schamen.
De waarheid is dat ik niemand iets verschuldigd ben. Als ik nu ontslag neem en het bedrijf verlaat, dan maak ik een keuze die goed is voor mij. Ik wil mij veilig en op mijn gemak voelen en daar heb ik zelf invloed op. ~ lzv