22:00 – Ik realiseer me dat ik met mijn gedachten en gedachtepatronen ook constant iets beters probeer te creëren. Een betere toekomst via de illusie van hoop via de illusie van controle. Als ik maar dit of dat, dan zal ik… Ik probeer mij ergens uit te denken of ik probeer de situatie waar ik inzit te begrijpen, verklaren en te snappen. Maar wat begrijp, verklaar en snap ik nou eigenlijk? Het enige wat ik ken is het verleden. En gehecht zijn aan het verleden doet mij pijn. Hoe meer ik probeer te begrijpen wat het probleem is of de situatie waar ik in zit, hoe minder ik er werkelijk van begrijp en hoe groter mijn problemen worden; ik voel mij meer gespannen, minder verbonden, bozer, geïrriteerder, machtelozer.
Alles wat ik hierboven heb geschreven wist ik al, maar ik vind het zo moeilijk om los te laten. Ik vind het zo moeilijk om mijn gedachten en gedachtepatronen los te laten. Om de ideeën en mijn neiging en drang om te willen begrijpen en verklaren en weten los te laten. Dat vind ik zo moeilijk om los te laten. Het voelt echt alsof ik mijn tanden ergens in zet en werkelijk iets vast heb, maar het is allemaal geloof, allemaal gedachten en overtuigingen en illusies. Als ik al iets vast heb, dan is het pijn. Het is de pijn die ik niet wil loslaten. Het is de pijn die mij houvast geeft. Het is de pijn die mij betekenis geeft als persoon/ego. Het is de pijn die mij en mijn leven definieert.
Ik vind het moeilijk om de pijn die mij decennia lang heeft gedefinieerd los te laten.
De waarheid is: fysieke of emotionele pijn zal er altijd zijn, maar het verzet ertegen bepaalt of ik lijd of niet. De weerstand tegen pijn opgeven is de controle over mijzelf en het leven loslaten. Loslaten is niet doen.
Is weerstand tegen pijn wie ik ben? Nee, ‘dat wat ik ben’ accepteert zichzelf inclusief emotionele en/of fysieke pijn. Weerstand via gedachten is onderdeel van het psychisch afweermechanisme, oftewel het ego. Weerstand (tegen ‘iets’) is geloof, duaal, relatief en een illusie. ‘Dat Wat Is’ accepteert onvoorwaardelijk. ~ lzv