12:00 – Ik ervaar al een tijdje dat ik spreekwoordelijk geleefd word. En dat ik niet meer gefocust ben op het loslaten van het emotionele en intellectuele verleden in mijzelf. Ik herken mijzelf niet meer en maak keuzes op de automatische piloot. Ik maak vooral keuzes op basis van gedachten, overtuigingen en samenhangende emoties en gevoelens. Ik maak keuzes op basis van het geloof in het verleden. En houd er krampachtig stevig aan vast.
Ik houd ergens angstvallig aan vast. Allereerst aan de gedachten, overtuigingen en emoties/gevoelens van het verleden. Door te kiezen voor het verleden, kies ik voor geloven. En door te kiezen voor geloven, kies ik voor afwijzing van de realiteit, afwijzing van de waarheid en afwijzing van ‘mijzelf’.
Door te kiezen voor afweer, kies ik voor wat ik ken (het bekende). En wat ik ken is wat ik geloof én waar ik in geloof: het verleden. Het verleden geeft mij als persoon/ego betekenis. Door te kiezen voor afweer, kies ik voor geloof, het verleden en het ego. Ik kies telkens voor zelfafwijzing; ik kies er telkens voor om niet ‘mijzelf’ te willen zijn.
Ik ervaar dat ik zo vastgeplakt zit aan het ego, dat er geen andere keuzemogelijkheid lijkt te bestaan dat te kiezen voor het ego. Dan te kiezen voor zelfafwijzing en het in stand houden van het verleden, maar dat is natuurlijk niet waar.
De waarheid is dat ik niet de gedachten en overtuigingen ben die ik geloof. Gedachten en overtuigingen zijn relatief, begrensd en komen en gaan (veranderlijkheid). Dat Wat Ik Ben is absoluut, onbegrensd en onveranderlijk; ik zou het gewaarzijn kunnen noemen.
Kiezen op basis van angst
De afgelopen weken, sinds het begin van mijn nieuwe baan als logistiek manager, maak ik eigenlijk alleen nog maar keuzes op basis van het verleden. Ik kies op basis van gedachten, overtuigingen en emoties/gevoelens, waarmee ik het verleden, afweer en zelfafwijzing in stand houd. Ik kies telkens voor het verleden op basis van angst. Ik kies telkens voor angst.
Natuurlijk is niets zwart-wit binnen mijn persoonlijke ervaring binnen de egostaat. Ik heb zelfvertrouwen en ik kan situaties en mensen aan, alleen wel met de afweren en ‘beschermingsmechanismen’ van het ego. Ik laat mijzelf niet echt zien, waardoor het aan intimiteit ontbreekt in mijn persoonlijke relaties met mensen die ik ken en ontmoet.
Gisteravond heb ik schoon schip gemaakt en alle afspraken en dingen die ik mij had voorgenomen die op basis van angst zijn, die heb ik geannuleerd. En daarmee heb ik mijn neiging om constant met de toekomst bezig te zijn (en uit het hiernu te vluchten) doorbroken.
Vanmiddag ga ik onderzoeken hoe ik mijzelf tegenhoud om hiernu volledig aanwezig te zijn. Ik ervaar dat ik nog steeds flink de innerlijke controle probeer te houden en dat ervaar ik bewust in de vorm van lichamelijke spanning en stress, maar op intellectueel niveau is het onbewust. ~ lzv