22:30 – Ik merkte vandaag dat ik vandaag flink in de weerstand zat en zelf boos was. Ik voel boosheid omdat ik geen zelfacceptatie kan bereiken zonder mijzelf (als persoon/ego) los te laten. Ik ben kwaad op God – aannemende dat hij ook verantwoordelijk is voor de schepping van het ego – omdat hij mij al zo verschrikkelijk veel leed heeft toegebracht via allerlei ervaringen. En dan kom ik ook langzaam dichterbij het punt dat om ‘mijzelf’ te accepteren, ik mijzelf als persoon/ego moet loslaten. Oftewel, het hele ego is gewoon nutteloos geweest en is mijn geval een verschrikkelijke bron van lijden geweest. En als klap op de vuurpijl mag ik het ego nog even loslaten. En dat vind ik verschrikkelijk moeilijk en ik lijk er nog niet aan toe te zijn.
Ik ben verslaafd aan mijzelf betekenis geven
Het persoonlijke aspect van het ego – het gevoel dat mij mij maakt – daar ben ik zo aan verslaafd en gehecht. Ik beschouw dat zo als mijzelf, terwijl ik mij ervan bewust ben dat ik dat niet ben. Het alternatief, betekenisloos in de wereld rondlopen, komt niet echt aantrekkelijk op mij over merk.
Uiteindelijk gaat het om de controle loslaten. Ik weet dat mijn leven erop vooruit zal gaan en dat ik vaker in flow zal zijn en minder pijn zal lijden. Controle loslaten biedt alleen maar voordelen, behalve dat ik geen betekenis voor mijzelf, anderen en de wereld waarin ik geloof te bestaan kan creëren. Ik kan mijzelf geen betekenis meer geven en dat vind ik heel erg moeilijk om op te geven.
Het gevoel betekenis te hebben ervaar ik als heel erg fijn en prettig, ook al doet het ook pijn en lijd ik regelmatig.
Als ik geloof dat ik betekenis heb, dan heb ik het gevoel dat ik leef, dat ik er ben, dat ik iemand ben, dat ik besta. Als ik mijzelf (telkens) betekenis geven loslaat, dan voel ik dat ik moet rouwen (om het verlies van mijzelf) en ben ik erg bang voor wat er komen gaat/gebeuren zal. Ik vertrouw het leven/’mijzelf als geheel’ al een stuk meer, maar ik ben nog wel argwanend ervaar ik.
En ik ben verslaafd aan mijzelf de schuld geven
Ik merk dat ik boos ben dat ik zoveel heb moeten lijden. En ik wil God/de Schepper daar de schuld van geven. Ik moet iemand de schuld geven voel ik, omdat het zoveel verspilde tijd is geweest met zo verschrikkelijk veel pijnlijke ervaringen en lijden. Ik vind het ook zo moeilijk om niet mijzelf (als ego/persoon) de schuld te geven van alle nare ervaringen die mij zijn overkomen. Om wat er is gebeurd niet op mijzelf te betrekken; om geen betekenis aan mijzelf (lees: schuld) te geven via de gebeurtenissen, omstandigheden en situaties waarin ik mij bevond. Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk om dat niet meer te doen. Om gewoon de waarheid te accepteren en te zien wat altijd al zo is geweest: ik ben onschuldig en dat is altijd al zo geweest.
Om mijzelf te kunnen vergeven moet ik nog één klein stapje zetten. Ik moet werkelijk durven inzien dat mij geen enkele blaam treft over wat er tussen mij en mijn vader (die mij heeft verlaten) is gebeurd. Dat zit mij nog in de weg om mijzelf te kunnen vergeven. Ik heb contact opgenomen met een hypnotherapeut, wellicht dat zij mij kan helpen om deze oude verdrongen ervaring in bewustzijn te brengen en er met liefde naar te kijken. Ik heb er vertrouwen in dat zij mij (en ik vervolgens mijzelf) verder kan helpen. Word vervolgd… ~ lzv