19:30 – Ik voel me gewoon verschrikkelijk kut. En ik wil niet accepteren dat ik mij verschrikkelijk kut voel, waardoor ik mij nog kutter voel. Lekker dan. Het leven is zo mooi, blabla. Zelfmoord is natuurlijk het ultieme taboe, maar als mens gewoon eerlijk toegeven dat het leven zwaar en moeilijk is en dat ik er vaak helemaal doorheen zit is ook taboe. Op mijn werk vragen collega’s onderling altijd: “hoe is het?” Waarop de ander steevast reageert met “rustig”. Wat een gelul zeg.
Mijn worsteling met boosheid
Waar ik ontzettend mee worstel is boosheid. Of beter gezegd: verdrongen en ontkende boosheid richting mijn moeder, mijn vader en mijn voormalig pedofiel. En volgens mij ben ik ook nog boos op de wereld. Heel veel boosheid dus. En hoe gaan wij in Nederland om met boosheid? Nou, die verdringen en ontkennen we allemaal. Als iemand toch boos wordt, dan is hij/zij de controle over zijn emoties kwijt geraakt en dat had niet mogen gebeuren (uitspraak van tafelgast die een eigen ervaring deelde n.a.v. incident van Joost Klein op Eurovisie Song Festival). We staan onze eigen gezonde boosheid niet toe die effectief is om onze eigen grenzen aan te geven zoals Dr. Gabor Maté zo mooi uitdrukt, waardoor het emotionele systeem en zenuwstelsel uit balans raakt en we op den duur psychisch of lichamelijk ziek worden.
Het draait om balans dus…
Ik ben niet in balans. Ik ben boos. Ik ben woedend wat mijn vader mij heeft aangedaan. Ik ben kwaad op mijn moeder dat ze stelselmatig mijn grenzen overschreed en bepaalde wat het beste voor mij was. Ik ben kwaad op mijn moeder dat ze zich nooit emotioneel geïnteresseerd heeft in mij. Ik ben kwaad op mijn moeder dat ze zelf nooit haar eigen shit heeft aangepakt, zodat ze mij op een gezonde manier haar emoties kon spiegelen richting mij. Ik ben kwaad dat ik door hun toedoen al 25 jaar lijd en weinig plezier heb in mijn leven. Ik ben godverdomme zo kwaad, omdat ze beiden hoogst verantwoordelijk zijn voor de emotionele problemen die ik ervaar. En waar ik mee worstel.
Mijn vader en moeder zijn op emotioneel niveau twee kinderen. Mijn moeder zit constant in de ‘ontkenning van behoeften’ afweer en mijn vader had niet het lef om het tegen mijn moeder op te nemen, dus vluchtte hij maar weg uit mijn leven. Een lafaard, een angsthaas en nietsnut. Als hij het als volwassen man al niet op kon nemen tegen mijn dominante moeder, hoe had ik dat dan ooit kunnen doen? Fuck haar.
Ik zal nooit vergeten wat mijn voormalig therapeut zei: “de man heeft het zwaard om de gezonde grenzen binnen een gezin te bewaken en te handhaven. Zodra een man niet opstaat in het beteugelen van de bezorgde en bemoederende energie van de moeder, dan gaat het fout.” In mijn geval betekent het dat mijn moeder mij gecastreerd heeft. Niet letterlijk natuurlijk, maar figuurlijk. Ze heeft mij wil gebroken. Aan de ene kant omdat ze dominant van karakter is en aan de andere kant omdat ze emotioneel niet afgestemd was op mij (ik ben emotioneel verwaarloosd, omdat ze haar eigen emotionele troep nooit aan durfde te kijken, bah).
En hier zit ik dan, in een mooi appartement in Amsterdam, ongelukkig, ontevreden en boos te wezen. Het is lastig om constant boos te zijn. Het is lastig om eigenaarschap te nemen over mijn boosheid, omdat ik voel dat ik onder spanning sta en de boosheid eruit moet. Alleen hoe en waar? Ik merk toch dat ik mij niet helemaal vrij voel om hier helemaal los te gaan in mijn appartement. Ik kan mij daar nog niet helemaal aan overgeven, zeker niet om 20:00 ’s avonds als de buren zeker ook allemaal thuis zijn.
Boos zijn. Boosheid uiten. Dat is waar het om draait. ~ lzv